Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Όσο κι αν ακούγεται περίεργο, τα πράγματα πάνε κατ' ευχήν. -- Το Ισραήλ κάθε μέρα που περνάει θα βαδίζει με όλο και μεγαλύτερα βήματα προς την κατάρρευσή του με τη σημερινή του μορφή.

Η κατάσταση θυμίζει πλέον τις τελευταίες μέρες των Γάλλων στην Αλγερία, όταν η μητρόπολη είχε αρχίσει σταδιακά να συνειδητοποιεί ότι δεν μπορούσε να σηκώσει το βάρος της αποικίας, και οι άποικοι, αδυνατώντας να καταστρώσουν ένα αυτοδύναμο πολιτικό σχέδιο ειρηνικής συμβίωσης ή αποχώρησης ή κάτι τέλος πάντων, είχαν στο σύνολό τους μετατραπεί σε μια ακραία δολοφονική σέχτα.

Έτσι και το Ισραήλ.

Το τελευταίο αποικιακό σχέδιο της Δύσης είναι θανάσιμα πληγωμένο, αν και δεν το έχει ακόμα πάρει απόφαση.

Η επίθεση στο Ιράν ήταν μεν μια υποχρεωτική κίνηση που από την αρχή όμως ήταν φανερό ότι είχε πολύ λίγες πιθανότητες να πετύχει -- και ακόμα κι αν πετύχαινε, δεν θα είχε διάρκεια. Το Ισραήλ είναι ποχρεωμένο να ανακαλύπτει εχθρούς, αν έφευγε το Ιράν από τη μέση, κάτι άλλο θα έβρισκε. Η Ισραηλινή κοινωνία έχει χάσει κάθε είδος πολιτικής αυτονομίας: απόδειξη ότι κουμάντο κάνουν κάτι κατακάθια σαν τον Μπεν Γκβιρ.

Η επόμενη μέρα, όποια κι αν είναι αυτή, έρχεται, αν και δυστυχώς δεν είναι εύκολο να προβλέψουμε πότε.

Η υποστήριξη της Δύσης δεν έχει σταματήσει, οπότε το Ισραήλ έχει ακόμα κάποια περιθώρια.

Όμως, ανεξάρτητα από την δυτική υποστήριξη και τα όριά της, το Ισραήλ δεν μπορεί ποτέ να κάνει ένα διάλειμμα για να ανασυνταχθεί, να ξεκουραστεί, πρέπει να συνεχίζει χωρίς να παίρνει ανάσα τον διαρκή ατελείωτο πόλεμο, πρέπει να συνεχίζει να σκοτώνει (και να σκοτώνεται). Η παραμικρή στάση ισοδυναμεί με θάνατο και το ξέρει.

Αλλά και η διαρκής πορεία θα του είναι όλο και δυσκολότερη, τα βήματά του θα είναι όλο και πιο βαριά, το βλέμμα του όλο και πιο θολό -- και η λύσσα του όλο και πιο τυφλή.

Με τον πόλεμο με το Ιράν, το Ισραήλ έχει πλέον περάσει το σημείο χωρίς επιστροφή.

Η πορεία προς τα βάθη της κόλασης είναι, πιστεύω, μη αναστρέψιμη. -- Όσο για τη Δύση, ο Τραμπ επιταχύνει την παρακμή της.

Η μητρόπολη, κάνοντας ταμείο, ανακαλύπτει ότι δεν μπορεί πλέον να σηκώνει τα υπέρμετρα κόστη και πρέπει κάπως να κάνει κράτει.

Σκεφτείτε ότι ο Τραμπ ήταν ως τώρα ο πιο δεσμευμένος στο σχέδιο του Ισραήλ πρόεδρος, ο μόνος που ήταν διατεθειμένος να φτάσει τα πράγματα στα άκρα και να τολμήσει αυτό που κανείς δεν είχε τολμήσει, να χτυπήσει το Ιράν, για χάρη των εποίκων.

Ακριβώς αυτή η βλακώδης του προθυμία έδειξε τα όρια της πρώην υπερδύναμης.

Γιατί η σκληρή πραγματικότητα που ξεσκεπάστηκε από τον σύντομο πόλεμο είναι ότι η Αμερική δεν είναι πια σε θέση να κάνει κουμάντο σε όλον τον πλανήτη όπως ήταν κάποτε.

Δεν έχει πια την οικονομική και στρατιωτική υπεροχή που είχε πριν μισόν αιώνα, ούτε διαθέτει το παραγωγικό δυναμικό για να μπορεί να σηκώσει το κολοσσιαίο κόστος τέτοιων επεμβάσεων. όπως μπορούσε παλιότερα.

Επίσης, όπως απόδειξε και η ηλιθιότητα της ίδιας της επέμβασης, δεν διαθέτει ούτε το πολιτικό και στρατιωτικό προσωπικό που να μπορεί να καταστρώσει σχέδια.

Φυσικά, αυτό είναι συνέπεια της παραγωγικής της παρακμής.

Τι να λέμε τώρα, εδώ η Αμερική έχει βάλει στο τιμόνι έναν μικρονοϊκό γερο χλαπάτσα που δεν μπορεί να βάλει δυο λέξεις στη σειρά και του οποίου η ιδέα για ένα μεγάλο πάρτι γενεθλίων είναι αγώνες κατς στον Λευκό Οίκο... Επίσης: Μπορείτε από τώρα να σκεφτείτε τον εμφύλιο καβγά που θα ξεσπάσει δημόσια στο εσωτερικό του μπλοκ εξουσίας για το ποιος ευθύνεται και ποιος είναι πιο ισλαμο-τρομοκράτης και να χαμογελάσετε.

Για βάλτε τώρα μέσα και το επερχόμενο σκάσιμο της φούσκας της ΤΝ (αυτό βέβαια θα το πληρώσουμε πολύ ακριβά κι εμείς που δεν φταίμε, αλλά χαλάλι.) Και εννοείται, ότι εξακολουθώ να πιστεύω ότι, κατά πάσα πιθανότητα, το τσίρκουλο ο πρόεδρας Τραμπ δεν θα βγάλει τη θητεία του. Έχουμε να γελάσουμε πολύ ακόμα...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους