Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η πατρίδα μου η τραχιά και ασκητική Γορτυνία, τις τελευταίες δεκαετίες ατροφεί και μαραίνεται.

Αυτές τις μέρες με κατακλύζει θλίψη απέραντη, θα τολμούσα να ψελλίσω πένθος και μάλιστα βαρύ, απόρροια της πτώσης -για μία ακόμα φορά-του μοναδικού δρόμου, που την συνδέει με την ενδοχώρα.

Τούτος ο κακοτράχαλος, ο λειψός ο στριγμωμένος ανάμεσα σε γκρεμούς, ο βασανιστικός αργός να τον διαβείς δρόμος, με διαμόρφωσε και με καθόρισε από την γέννησης μου.

Κάθε φορά που “αποχαιρετούσα» το χωριό μου τα Τρόπαια αναφωνούσα: «Πάμε γρήγορα να περάσουμε τις στροφές των Λαγκαδίων.» Προσεγγίζοντας τα Τρόπαια από την Αθήνα, ήλπιζα να μην συναντήσουμε λεωφορείο στις δύστροπες στροφές του.

Κύλησε όμως ο χρόνος παρέα με την ανεκπλήρωτη επιθυμία, ότι μια μέρα τούτος ο δρόμος θα επανασχεδιαστεί, θα «στολιστεί» θα γίνει πιο φιλικός, και οικείος καθιστώντας έτσι ευκολότερη την πρόσδεση της πατρίδας μου στο coprus της υπόλοιπης χώρας.

Αλλά φεύ !!! Η ανεκπλήρωτη τούτη επιθυμία κατεδαφίστηκε και ακυρώθηκε από τη δυσειδή και εφιαλτική πραγματικότητα: Η Γορτυνία πια στο μεγαλύτερο κομμάτι της είναι αποκλεισμένη και αποκομμένη (Λαγκάδια -Λειβαδάκι), θαρρείς και είναι εξόριστη από την Επικράτεια.

Με καταβάλλει μια τεράστια αγωνία, καθώς η επικοινωνία των κατοίκων που έχουν πια απομείνει πραγματοποιείται από μικρές στενές χωμάτινες και επικίνδυνες παρακάμψεις.

Ερωτώ λοιπόν υπάρχει συντεταγμένη πολιτεία σε τούτη τη χώρα; Ερωτώ από πού θα περάσει το ασθενοφόρο με τον εμφραγματία παππού, με την έγκυο που αιμορραγεί, με το μικρό παιδί που έσπασε το πόδι; Δεν συνιστά μόνο ντροπή για την Ελλάδα της ανάπτυξης όπως μας λιβανίζουν, για την Ελλάδα του 2026 και του 2030, συνιστά όνειδος και καταισχύνη.

Δεν θα αναλωθώ σε κατηγορίες.

Όλοι καταλαβαίνουμε αυτά που μπορούμε και θέλουμε.

Άλλωστε βαρύνει όλους μας η ευθύνη.

Μόνο θα αναρωτηθώ χωρίς εριστική διάθεση και απόδοση ευθυνών.

Είναι άλλωστε η στιγμή που όλοι οι Γορτύνιοι πρέπει να ενωθούμε σαν μια γροθιά.

Θα αναρωτηθώ όμως και θα ρωτήσω και τους συμπατριώτες μου.

Που είναι οι κάτοικοι της Γορτυνίας; Που είμαστε οι Αθηναίοι Γορτύνιοι που καμαρώνουμε τον Δεκαπενταύγουστο στα χωριά μας; Που είναι οι σύλλογοι των Γορτύνιων που κατοικούν στη Αθήνα και στις άλλες μεγάλες πόλεις ; Που είναι οι πολιτιστικοί σύλλογοι; Αλλά κυρίως που είναι οι βουλευτές μας, και τα κόμματα που υποστηρίζουμε; Που είναι η Περιφέρεια που έχει την κυρία ευθύνη αλλά και ο Δήμος; Σιγήν ιχθύος.

Όμως αισιόδοξη και αιθεροβάμων, θέλω να πιστεύω ότι στην ουσία ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΕΔΩ.

Είμαστε εδώ και εάν θέλουμε να παραμείνει αναμμένο το καντηλάκι στους τάφους των γονιών μας, αλλά και να νοιαστούμε για αυτούς που παρέμειναν στα χωριά μας και κρατάνε την φωτιά αναμμένη στο παραγώνι, ας βρούμε λοιπόν τρόπους να επικοινωνήσουμε, να ιδωθούμε.

Ας πάρουμε την πρωτοβουλία να συναντηθούμε πέντε, δέκα, είκοσι αρχικά Γορτύνιοι σε ένα καφέ, σε ένα πάρκο, σε μια πλατεία για να οργανωθούμε, να δράσουμε, να κινητοποιήσουμε, να συνεγείρουμε τους πατριώτες μας ώστε να αναχαιτιστεί η πορεία που οδηγεί στην απίσχνανση και την καχεξία του τόπου μας.

Ας προσπαθήσουμε να αποτελέσει αυτός ο δρόμος το εφαλτήριο για να ανθίσουν ξανά τα χώματα μας.

Παρακαλώ θερμά ας κοινοποιήσουμε σε όλους του Γορτύνιους συμπατριώτες μας που έχουμε επικοινωνία το κείμενο, αλλά και σε όλους τους Αρκάδες.

Διότι η Γορτυνία υπήρξε για την Αρκαδία η βρυσομάνα, της προόδου, της παιδείας, και του ανέσπερου αγώνα για μια καλύτερη ζωή και αν μαραζώσει θα χάσει κάτι πολύ σημαντικό όλη η Αρκαδία. Σας ευχαριστώ ….για να μην φτάσουμε από εκατό δρόμους στα όρια της σιωπής…..

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους