Original Post

Πλήρες Κείμενο:

《Όταν ο έλεγχος γίνεται πιο σημαντικός από το ίδιο το παιδί》 Ένα από τα πιο σοκαριστικά ερωτήματα είναι: Πώς ένας πατέρας δεν σκέφτεται ούτε το ίδιο του το παιδί; Η απάντηση είναι σκληρή.

Εκείνη τη στιγμή, ο άνθρωπος αυτός δεν λειτουργεί με επίγνωση των αναγκών του παιδιού, αλλά κυριαρχείται από την εμμονή, την οργή, την ανάγκη να επιβληθεί και την αδυναμία να αποδεχτεί ότι έχασε τον έλεγχο της σχέσης.

Το παιδί παύει να είναι στο επίκεντρο.

Η σκέψη του περιστρέφεται γύρω από το δικό του βίωμα: «Με εγκατέλειψε.» «Με απέρριψε.» «Με ταπείνωσε.» «Δεν θα την αφήσω να φύγει.» Σε αυτή την κατάσταση, η ενσυναίσθηση μειώνεται δραματικά.

Δεν μπορεί να αντιληφθεί το μέγεθος του τραύματος που προκαλεί στο παιδί του ή, ακόμη κι αν το αντιλαμβάνεται, η ανάγκη του να ελέγξει την κατάσταση υπερισχύει.

Αυτό, όμως, δεν αποτελεί δικαιολογία.

Αποτελεί μια εξήγηση του μηχανισμού που συχνά βλέπουμε σε ακραίες μορφές έμφυλης βίας.

Και ας το πούμε ξεκάθαρα: Ένας άνθρωπος που σκοτώνει τη μητέρα του παιδιού του μπροστά του, δεν καταστρέφει μόνο μία ζωή.

Καταστρέφει την αίσθηση ασφάλειας, την παιδική ηλικία και αφήνει ένα βαθύ ψυχικό τραύμα που μπορεί να συνοδεύει το παιδί για όλη του τη ζωή.

Γι' αυτό οι απειλές μετά από έναν χωρισμό δεν πρέπει ποτέ να υποτιμώνται.

Δεν είναι «νεύρα», δεν είναι «ζήλια» και δεν είναι «πολύ αγάπη». Είναι σημάδια επικίνδυνης κλιμάκωσης που χρειάζονται άμεση αντιμετώπιση. Με σεβασμό στον χαμό κι άλλης μιας γυναίκας, Μυρσίνη Σκούρα & Brain The Game

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους