Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Στο φρέσκο σημερινό fractal, τα αναγνωστικά μου σχόλια για το βιβλίο της Peny Delta, Εκ της σαρκός.

Ευγνώμων στην αγαπημένη Ελένη Γκίκα, ψυχή και καρδιά του εκλεκτού ιστότοπου, για τη δημοσίευση.

Παραθέτω μερικά αποσπάσματα (πλήρες κείμενο - για λόγους αλγορίθμου - στον σύνδεσμο του πρώτου σχολίου) Ανιμιστικά μοτίβα και μια οντολογία σε ανάδυση Γράφει ο Κωνσταντίνος Χ. Λουκόπουλος // Peny Delta, «Εκ της σαρκός», εκδόσεις Βακχικόν, 2026 Η ποιητική συλλογή "Εκ της σαρκός" της Peny Delta, είναι στην πράξη ένα μακροσκελές ποιητικό σχόλιο εμπειρικής πρόσληψης.

Το εμπειρικό αισθητήριο είναι το σώμα, ένα σώμα που συλλέγει τον έρωτα (τον τραυματικό έρωτα) και τον διαμοιράζει με όρους καταστροφής, καύσης και θυσίας, που βιώνει την απώλεια και τη μοναξιά, που υποφέρει, ιδρώνει, σχεδόν πονάει που αισθάνεται, τρέμει (και από φόβο και επειδή κρυώνει) καταλαβαίνει την αδικία, την ανισότητα, την εκμετάλλευση αφού πρώτα αναμετρηθεί μαζί τους και αποτιμηθεί, εξελίσσεται ενώ εξελίσσει μια σχεδόν βιολογική οντολογία, εκτιθέμενο.

Αυτή η έκθεση (στον πόνο, στην ηδονή, στη βία και στον φόβο) είναι η συλλογή μια ζούγκλα ζει μέσα στη σάρκα της ποιήτριας, ζει εν υπνώσει γεμάτη ρόλους, και περιμένει αφορμές για να αναπτυχθεί.

Έτσι η ενήλικη ψυχή της μοιάζει να διψά, το σάλιο, τον οίστρο και το αίμα στα δόντια του φονιά ιαγουάρου ενώ η παιδούλα ψυχή της λιάζεται επιδεικνύοντας τα τεράστια αθώα μάτια ενός ελαφιού (ενώ ταυτόχρονα προβάλλεται η ποιητική της λύπη στο πρόσωπο της Σύλβιας Πλαθ). Παρόλα αυτά, σε τούτο το ανιμιστικό σύμπαν όπου ο ιαγουάρος δεν είναι ο θηρευτής παρά το θήραμα καθώς σε κοιτάζει με πάθος όταν του στρίβεις το μαχαίρι στην κοιλιά (άρα η ποιήτρια είναι ο θηρευτής; ) τα άλογα έχουν και βράγχια στο ΜΕ ΒΡΑΓΧΙΑ της σελ. 30 Έβλεπα ξύλινα άλογα να κολυμπούν σε μια θάλασσα. «Έχετε βράγχια;» ρώτησα. «Φυσικά, όπως κι εσύ», μου είπαν.

Τα αλογίσια μάτια τους με κατανόηση κοιτούσαν. ώστε η ευαλωτότητα της αναπνοής να μοιραστεί ανάμεσα στην ποιήτρια και τον κόσμο που κατασκευάζει, (και πάλι εδώ ανακατεύοντας σωματικά την αναπνοή) όπως και στο ΑΧΛΥΣ ΕΡΩΤΟΣ της σελ. 12 όπου καλλιγραφικά νερόφιδα, που κουλουριάζονται, βαθύτροπα με πνίγουν Αποκομίζω επίσης, διαβάζοντας, μιαν εντύπωση: ότι τα διακείμενα βιώνονται και χρησιμοποιούνται ως μια αποικία μανιταριών η οποία διαμοιράζει τους σπόρους της σε όλα της τα μέλη της και στην οποία συμμετέχει η ποιήτρια μαζί με τις υπερκείμενες διακείμενες θεότητες: τη Σάρα Κέιν , τη Σύλβια Πλαθ, τον Καρυωτάκη, τον Μοντιλιάνι, τη Σαπφώ, τον Νερούδα, τον Καμύ, τον Καβάφη και τον Ρόθκο.

Η αποικία αυτή δεν έχει ανάγκη να κοινωνήσει την – επιτρέψτε μου τον νεολογισμό – «οικογενειακότητά της». Τα μέλη της είναι πλόκαμοι ενός κοινού κορμού που η ποιήτρια αισθάνεται ότι τον μοιράζεται με ομοτέχνους αλλά και με τον αναγνώστη της.

Η συγγένεια, η εγγύτητα της συγγένειας, αυτό που θα λέγαμε στα αγγλικά next of kin, ή όπως ονομάζει ο Μποντλέρ στα Άνθη του Κακού τον αναγνώστη του Hypocrite lecteur, — mon semblable, — mon frère, είναι δεδομένη.

Σε αυτό το τσιμπούσι προσκαλεί η ποιήτρια από την αρχή λες και πρόκειται για θεία κοινωνία (για αυτό πρόκειται!) παρότι στην πορεία της μετάληψης συμμετέχει και η ίδια τυφλά σαν λες από γενετική προδιάθεση, για παράδειγμα στη σελ. 49 λέει: βαδίζουμε με τα ριζώματα γυμνά, σαν δέντρα που δε θυμούνται αν υπήρξαν ποτέ τους σπόροι.

Αυτή την υπόσκαφη συνείδηση, μια συνείδηση που συνδέει το υποκείμενο με την πλάση, τη διατηρεί παντού συνήθως υπόρρητη.

Λέει για παράδειγμα στα ΥΠΟΛΟΓΑ ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΑ σελ. 50, (ένα ποίημα κοινωνικής αλληλεγγύης), πως Η ψυχή μας είναι πεταλούδα.

Επιμένει να χορεύει σε έναν κόσμο που σπαράσσεται. πάνω από ερείπια, χώματα και βόμβες επουράνιες. Μια Λωρίδα τυλίχτηκε γύρω απ’ τον λαιμό μας.

Ένοχοι και υπόλογοι Ακούμε το χορτάρι του απογεύματος να σέρνεται… Παρά τη θαλπωρή της σάλας, ριγούμε.

Η εικόνα και η αίσθηση που παράγεται από αυτόν τον στίχο "Ακούμε (αδιάφοροι) το χορτάρι του απογεύματος να σέρνεται…" πέραν της αφόρητης ενοχής που υπογραμμίζει, είναι από τις πλέον εμβληματικές στιγμές ολόκληρης της συλλογής Για να κλείσω λέω ότι την ποίηση της Πένυς Δέλτα πάντως δε θα τη διάβαζα καθόλου μέσα σε έναν Ρόθκο περιμένοντας να στεγνώσει το αλίζαριν κόκκινο για να αρχίσει να μυρίζει ο σίδηρος μέσα απ’ τα αιμοπετάλια, παρά μέσα σε πολλούς Μπασκιά, αλήτικη και αφτιασίδωτη, φρέσκια και δροσερή, νεανική ως να ολοκληρωθεί -κι ας μην ολοκληρωθεί ποτέ- σαν ένα γκραφίτι που γίνεται με σπρέι στο φτερό, βιαστικά ώστε να μη σε πιάσουν οι μπάτσοι. (Βυσσινόκηπος, 03/06/2026)

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους