Original Post

Πλήρες Κείμενο:

🏳️‍🌈“Αν δεν σ’ αγαπάνε εκείνοι, σ’ αγαπάμε εμείς”🏳️‍🌈 Η ομοφοβία και γενικώς τα στερεότυπα δεν είναι χαρακτηριστικά αποκλειστικά μιας συντηρητικής μερίδας της κοινής γνώμης, αλλά συνολικά της κοινωνίας που τα δημιούργησε και τα καθιέρωσε.

Συχνά δηλαδή ακόμη και των ίδιων των θυμάτων τους.

Στη συλλογική αντίληψη η αναγνώριση του δικαιώματος κάποιου να εκδηλώνει τη σεξουαλικότητα του όπως επιθυμεί και πολύ περισσότερο η αναγνώριση της ταυτότητας φύλου του είναι δείγμα μεγαλοψυχίας.

Κάτι σαν παραχώρηση προϋπόθεση για την οποία είναι η αποδοχή και τήρηση ενός συγκεκριμένου όρου: να κάνει ό,τι θέλει αρκεί να μην προκαλεί.

Το γεγονός ότι η υποταγή σ’ αυτόν τον κανόνα ήταν για χρόνια μονόδρομος για όποιον δεν ήθελε να γίνει ατραξιόν ή να τον κατασπαράξουν οι ύαινες της ηθικολαγνείας, μετέτρεψε την ανάγκη για ισότητα από αυτονόητη απαίτηση σε αίτημα που γίνεται χαριστικά αποδεκτό, συχνά ακόμη και μέσα στους κόλπους της ίδιας της κοινότητας.

Δεν είναι απλώς ότι ακόμη σήμερα η συζήτηση περιστρέφεται γύρω από το κατά πόσον κάποιος αποδέχεται ένα ΛΟΑΤΚΙ άτομο λες κι έχει κάνει κάτι που χρειάζεται συγχώρεση, αλλά ότι πολλά μέλη της ίδιας της κοινότητας απορρίπτουν συγκεκριμένες συμπεριφορές και χαρακτηριστικά ως προκλητικά, σαν να μην έχει αποδειχθεί ότι η αξιοπρέπεια, η εντιμότητα και η σοβαρότητα δεν καθορίζονται από τα ρούχα, τα μαλλιά ή το μακιγιάζ.

Για να αναγνωρίσει και να απορρίψει κανείς τα διάφορα κοινωνικά στερεότυπα απαιτείται φυσικά προσωπική προσπάθεια, εσωτερική σύγκρουση και αμφισβήτηση πραγμάτων τα οποία όλοι πάνω κάτω διδαχθήκαμε ως δεδομένες και αυτονόητες αλήθειες.

Προσωπικά, αν και ποτέ στη ζωή μου δεν υπήρξα ομοφοβικός ή καχύποπτος απέναντι σε ό,τι μπορεί να φάνταζε διαφορετικό ή ξένο, αντιλήφθηκα ότι είμαι θύμα των κοινωνικών κατασκευών μέσα στις οποίες μεγάλωσα όταν πριν από χρόνια δήλωσα στον αδελφό μου περήφανος επειδή είχε τον μέγιστο ανδρισμό να αποδέχεται και να προβάλλει τη γυναικεία φύση του.

Παρότι αμφιβάλλω αν ποτέ πέρασε από το μυαλό του, είναι απίστευτο πόσες προκαταλήψεις μπορεί να κρύβονται μέσα σε μια εκ πρώτης όψεως υποστηρικτική φράση όπως αυτή.

Η περιγραφή όμως εκείνου που αντιλαμβανόμουν ως θαρραλέο σαν ανδρικό χαρακτηριστικό, ήταν από μόνη της αρκετή για να αποκαλύψει την εσωτερικευμένη ομοφοβία που μπορεί να υπάρχει πίσω ακόμη κι από μια άδολη κίνηση αγάπης.

Ο αδερφός μου δεν ήταν άξιος θαυμασμού επειδή είχε τ’ αρχίδια να μην κρύβεται, αλλά επειδή κατάφερε να συγκρουστεί με όσα η κοινωνία απαιτεί απ’ όσους έτυχε να γεννηθούν με αρχίδια και να διεκδικήσει το δικαίωμα του να χαμογελάει.

Στο τελευταίο Athens Pride, συμμετείχαν μεταξύ άλλων γονείς που μ’ ένα πανό δήλωναν περήφανοι για τα ΛΟΑΤΚΙ παιδιά τους.

Το φωτογράφισε η σύντροφός μου λίγο πριν βουρκώσει στη θέα του και μια μαμά την αγκαλιάσει και της ψιθυρίσει “αν δεν σ’ αγαπάνε εκείνοι, σ’ αγαπάμε εμείς”. Τίποτα σ' αυτόν τον κόσμο δεν είναι ισχυρότερο από την κοινή ανάγκη των ανθρώπων για αγάπη.

Κανένας φυσικά δεν είναι υποχρεωμένος να την προσφέρει.

Πότε όμως δεν κατάλαβα γιατί κάποιος να θέλει να τη στερήσει από ανθρώπους που απλώς δεν ανταποκρίνονται στα δικά του κοινωνικά, σεξουαλικά, εμφανισιακά ή όποια άλλα πρότυπα.

Η ελευθερία, η αγάπη, ο έρωτας και το χαμόγελο δεν είναι προνόμια κάποιων και όποιος τα αντιλαμβάνεται ως τέτοια θεωρώντας ότι το προσωπικό του αισθητικό κριτήριο μπορεί να καθορίζει ποιοι θα τα απολαμβάνουν και ποιοι όχι δεν υπερασπίζεται την ηθική ή κάποια άλλη αξία όπως ίσως νομίζει, παρά διεκδικεί εξουσία πάνω στη ζωή των άλλων.

Το ν’ αγαπάς, να ερωτεύεσαι, να φιλάς και να κρατάς δημόσια το χέρι όποιου ανθρώπου θέλεις φορώντας ό,τι σε κάνεις να νιώθεις όμορφα, ούτε ανωμαλία είναι, ούτε πρόκληση, ούτε γενικώς πρόβλημα.

Πρόβλημα είναι ν' αντέχεις την ύπαρξη δυστυχισμένων παιδιών λες και το γέλιο τους ήταν δικό σου και σου το έκλεψαν.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους