Μετά από κάθε Pride έχουμε δύο ειδών αντιδράσεις: αυτών που δεν «ανέχονται» τις υπερβολές στο Pride, δηλαδή δεν αντέχουν κυρίως τα άτομα που ντύνονται και φέρονται «έξαλλα», «προκλητικά», «χυδαία...

Πλήρες Κείμενο:

Μετά από κάθε Pride έχουμε δύο ειδών αντιδράσεις: αυτών που δεν «ανέχονται» τις υπερβολές στο Pride, δηλαδή δεν αντέχουν κυρίως τα άτομα που ντύνονται και φέρονται «έξαλλα», «προκλητικά», «χυδαία» κλπ. και αυτών που υπερασπίζονται το Pride ισχυριζόμενοι ότι είναι μικρή μειοψηφία όσοι είναι κάπως πιο τολμηροί στο ντύσιμο και τη συμπεριφορά τους.

Θεωρώ τη συζήτηση αυτή περιττή και ανόητη.

Θα σας πω πως βλέπω εγώ τα πράγματα (που είμαι straight, cis, πείτε με όπως θέλετε): Μα αυτό είναι το ωραίο στο Pride, η εξαλλοσύνη, η τρέλα, η υπερβολή, το ακραίο, το φοβερά προκλητικό, το σοκαριστικό, το απεριόριστο, το τολμηρό, τα ασεβές, το βλάσφημο, το εξωφρενικό! Εμένα τουλάχιστον αυτό μου φαίνεται ενδιαφέρον.

Όχι οι ομάδες κλαψιάρηδων αριστερών που πρόσθεσαν λίγο πορτοκαλί δίπλα στην καφίγια και διαδηλώνουν την υποκρισία τους.

Υπάρχουν, λοιπόν, δύο ειδών άτομα: (α) αυτά που βλέπουν αυτό το υπερθέαμα ως μια έκφραση ελευθερίας και (β) αυτά που το βλέπουν ως μια έκρηξη ανήθικης ασυδοσίας ή ως απολιτίκ προβοκάτσια που κάνει κακό στους «μαζικούς αγώνες». Εγώ, ευτυχώς, ανήκω στους πρώτους.

Και λυπάμαι πολύ τους δεύτερους.

Τα γράφω αυτά με την ευκαιρία ενός ακόμα κειμένου μου στο Substack στο οποίο εξηγώ κάποια απλά πράγματα – πολύ γνωστά στις φοιτήτριες και τους φοιτητές μου αλλά που δεν έχουν ειπωθεί καθαρά στον ελληνικό δημόσιο διάλογο.

Και τώρα είναι μια καλή ευκαιρία.

Ξεκινώ με μια προσωπική εμπειρία που με έκανε να δω το Pride με έναν τρόπο που καθόρισε την οπτική μου. Στο σχόλιο θα βρείτε τον σύνδεσμο.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους