Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΜΕ ΛΙΠΟΣΑΡΚΗ ΛΟΓΙΚΗ ΚΑΙ ΝΑ ΘΗΡΕΥΕΙ ΕΜΠΛΕΟΣ ΧΑΡΑΣ "ΤΗΝ ΠΑΣΑΝ ΕΠΙΓΕΙΑΝ ΑΠΟΛΑΥΣΙΝ", ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΕΝΑΣ ΙΕΡΑΡΧΗΣ ΝΑ ΕΙΝΑΙ "ΠΟΙΜΕΝΑΣ" ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ.

Ένας δεσπότης πρέπει να είναι ταπεινός, πρέπει να κουβαλάει στις πλάτες του τον ασήκωτο σάκο της μεγαθυμίας, με όλους έστω τους κωδικούς της εκκλησιαστικής διπλωματίας.

Δεν μπορεί να κουβαλάει "φαρέτρα" με βέλη και να υπερηφανεύεται γι' αυτό.

Δεν μπορεί να δίνει την εντύπωση του δοξοφάγου, του ματαιόδοξου και του άπληστου, που απολαμβάνει ως εν εκστάσει ευρισκόμενος αναστενάρης το οργουέλειο όνειρο της ενός ανδρός αρχής και έμπλεος ημερησίας και νυχτερινής ηδυπάθειας "οίστρον πίμπλαται". Όπως δεν μπορεί με εμπάθεια και επιμονή να υποστηρίζει τις απόψεις του, θυμίζοντας αρχάγγελο με πύρινη ρομφαία ή "άγιο στρατηλάτη" με πανοπλία, έτοιμο να κατατροπώσει τους υπεναντίους. Ο Μητροπολίτης Λάρισας και Τυρνάβου Ιερώνυμος με άρθρο του στην εφημερίδα "ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ", έσπευσε να παρέμβει στη συζήτηση που προέκυψε για τη σχεδιαζόμενη νομοθετική ρύθμιση για αυξήσεις μαμούθ στις αποδοχές της εκκλησιαστικής ηγεσίας, υποστηρίζοντας ότι η μισθοδοσία των ιεραρχών αποτελεί το...πενιχρό αντίδωρο για τη δημευθείσα εκλησιαστική περιουσία, ενώ φέρνει ως παράδειγμα τις αποδοχές των ιεραρχών στην Κύπρο (10.000 ευρώ), καταλήγοντας ότι "οι δικές του τσέπες, όπως και πολλών άλλων αρχιερέων, παραμένουν και θα αφεθούν τρύπιες". Την πρόθεση της κυβέρνησης, και μάλιστα σε περίοδο προεκλογική, να αυξήσει τους μισθούς των ιεραρχών της Εκκλησίας, ακολούθησε η αρποκράτεια σιωπή των 81 εν ενεργεία Μητροπολιτών της Ιεραρχίας της Εκκλησίας, συμπεριλαμβανομένου του Αρχιεπισκόπου Ιερώνυμου, ο οποίος και προεδρεύει.

Αλλά και του Πατριάρχη Βαρθολομαίου, στον οποίον υπάγονται πνευματικά οι 36 Μητροπόλεις των "Νέων Χωρών", κυρίως στη Βόρεια Ελλάδα και τα νησιά του Βορειοανατολικού Αιγαίου.

Δεν θα έπρεπε οι ιεράρχες να έχουν ένα αξιοπρεπή μισθό και να νιώθουν ότι δεν υπολείπονται σε σχέση με πολλούς στο δημόσιο τομέα σε θέσεις ευθύνης, που απολαμβάνουν παχυλούς και σε κάποιες περιπτώσεις μισθούς πρόκλησης, και μάλιστα σε μια κοινωνία που χειμάζεται; Όχι δεν θα έπρεπε, με δεδομένη την αλγεινή κατάσταση της ελληνικής κοινωνίας.

Και θα έπρεπε να είχαν ήδη αντιδράσει χρόνια πριν στους πολιτικούς της υποκριτικής ευλάβειας, οι οποίοι οδήγησαν τη χώρα στην αναξιοπρέπεια και τη πτώχευση.

Κι όχι να συμπλέουν με συμφέροντα, πολιτικά και οικονομικά, και έρμαιοι των ατομικών πλεγμάτων και συμπλεγμάτων να επιδίδονται στην αναζήτηση της οριακής αλήθειας και στην υπέρβαση της συντριπτικής καθημερινότητας.

Και να εμφανίζονται "ευσεβείς και ενάρετοι", αλλά να συντάσσονται με γραβατωμένους και"αγραβάτωτους" πολιτικούς της ξεφτίλας. "Δεσποτάδες" αιχμάλωτοι μέσα σε γλωσσικές συμβατικότητες, με την εξουσιομανία και την απληστία πολλών εξ' αυτών να τους συνοδεύει ως ακόρεστη ερωμένη.

Με τη ματαιοδοξία να τους φοράει παρωπίδες και να μη βλέπουν τη ματαιότητα των ανθρωπίνων επιτηδευμάτων.

Ηδονολάτρες επίσκοποι που δεν έχουν εξοικειωθεί με το φοβερό μυστήριο του θανάτου, τα απογυμνωμένα οστά και τη δυσωδία των σκουλικιών, χωρίς να σκέπτονται τον τόπο της χλόης, όπου ενδεχομένως αναπάντεχα θα κατασκηνώσουν το πνεύμα τους και το λιπόσαρκο σώμα τους, που οι περισσότεροι διαθέτουν.

Και μπορεί οι Μητροπολίτες όντως να έχουν χαμηλούς μισθούς, αλλά απολαμβάνουν πολλών προνομίων στις Μητροπόλεις τους.

Προνόμια που τους επιτρέπουν να ζουν πλουσιοπάροχα και μάλιστα να προκαλούν συχνά με τον πολυτελή τους βίο, με λίγες μόνο εξαιρέσεις μιας "χούφτας" ιεραρχών, οι οποίοι δεν είναι της ναρκισσιστικής ροπής, προερχόμενης από τον "πονηρευόμενο κάλαμο". Κι αυτή η "χούφτα" των δεσποτάδων είναι άνθρωποι της προσωπικής εκζήτησης, με την όλη τους πορεία να καταδείχνει ότι η αλήθεια τους ως άνθρωποι της Εκκλησίας και του πνεύματος, βρίσκεται στην ερωτική μυστική σύγκρουση, σύνθεση του φωτός και του σκότους, του καημού και του ονείρου της ζωής και του θανάτου.

Αυτοί όμως είναι οι ολίγιστοι της Ιεραρχίας της Εκκλησίας.

Οι πολλοί είναι μαντρωμένοι στην απληστία και στη μωρία, χωρίς ενδοιασμό να παίξουν τη ψυχή τους κορώνα γράμματα, ούτε να την παραδώσουν στον Μεφιστοφελή, για να εισπράξουν φλουριά κωνσταντινάτα και πρόσκαιρα κέρδη ή ανομολόγητες απολαύσεις! Και είναι οι "δεσποτάδες" που συναναστρέφονται τους μυθοτρόφους και μυθοπλάστες της πολιτικής, όσο και τους πολιτικούς οιονοσκόπους.

Η πολυτέλεια της σιωπής, η αριστοκρατική επιφύλαξη στην έκφραση της άποψης, μπροστά στα προβλήματα της κοινωνίας, δεν θα έπρεπε να χρακτηρίζει τους ιεράρχες της Εκκλησίας.

Δεν είναι για τους καιρούς αυτούς, όπου η ανάγκη μιας αδιάλειπτης τριβής της συνείδησης τους με ό,τι παρατηρούν στην κοινωνία, επιβάλλεται σαν προυπόθεση ενέργειας και ζωής.

Το "θεαθήναι" πολλών ιεραρχών της Εκκλησίας, σπανίως απέχει από το γκροτέσκο, και βρίσκεται σε τεράστια απόσταση από το αίτημα που η στιγμή αναδίδει, και χαρακτρίζει την κοινωνική πραγματικότητα.

Η ελαφρότητα των "ποιμένων" της Εκκλησίας καλπάζει και μαζί της η επιπολαιότητα ξεπερνά σε βιασύνη τους σταθμούς, που άλλοτε θα αξιώνανε μεγαλύτερη προσήλωση από το ενδιαφέρον της σοβαρότητας. Στον αυλόγυρο της Εκκλησίας, έχουν καταφύγει δυστυχώς πολλοί Φιλισταίοι και άλλοι τόσοι Φαρισαίοι!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους