Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Ήττα της Δημοκρατίας». «Πολιτικός ρεβανσισμός». «Ένας 82χρονος πρότυπο κρατουμένου». Αυτές ήταν οι λέξεις που επέλεξε η γνωστή βουλευτής Επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ για να υπερασπιστεί τον καταδικασμένο αρχηγό της 17 Νοέμβρη μετά την επιστροφή του στη φυλακή.

Ούτε μία αναφορά στα θύματα.

Ούτε μία λέξη για τις οικογένειες που έμειναν πίσω.

Ούτε μία υπενθύμιση ότι μιλάμε για έναν άνθρωπο που καταδικάστηκε ως επικεφαλής της πιο αιματοβαμμένης τρομοκρατικής οργάνωσης της Μεταπολίτευσης.

Αντίθετα, η δημόσια συζήτηση μετατοπίστηκε στην ηλικία του κρατουμένου, στα χρόνια που έχει εκτίσει και στην υποτιθέμενη αδικία που υφίσταται.

Σαν να πρόκειται για κάποιον άτυχο ηλικιωμένο που βρέθηκε στο στόχαστρο της εξουσίας και όχι για έναν τρομοκράτη πολυϊσοβίτη καταδικασμένο για δολοφονίες.

Το πιο προκλητικό, όμως, δεν είναι η υπεράσπιση ενός καταδικασμένου τρομοκράτη.

Είναι η επιμονή να παρουσιάζεται ως θύμα ένας άνθρωπος που δεν έχει επιδείξει ποτέ την παραμικρή ειλικρινή μεταμέλεια.

Η μεταμέλεια δεν είναι μια τυπική λεπτομέρεια.

Αποτελεί βασική προϋπόθεση για κάθε συζήτηση περί ευνοϊκής μεταχείρισης ή πρόωρης αποφυλάκισης.

Ο αρχηγός της 17 Νοέμβρη δεν ζήτησε ποτέ συγγνώμη.

Δεν αναγνώρισε το κακό που προκάλεσε.

Δεν έδειξε ίχνος συντριβής για τους ανθρώπους που χάθηκαν από το περίφημο 45άρι της οργάνωσης.

Παραμένει αμετανόητος.

Παραμένει δολοφόνος.

Ακόμη μεγαλύτερη εντύπωση προκαλεί η προσπάθεια να υπονοηθεί ότι η ελληνική Δικαιοσύνη λειτουργεί υπό την επιρροή των Ηνωμένων Πολιτειών και μιας δήθεν «κραταιάς οικογένειας». Η φωτογραφική αναφορά στην οικογένεια Μητσοτάκη είναι τόσο προφανής όσο και προσβλητική.

Ιδίως όταν αφορά μια οικογένεια που έχει πληρώσει φόρο αίματος από την τρομοκρατία.

Ένα μέλος της, ο Παύλος Μπακογιάννης, έπεσε νεκρό από τις σφαίρες της 17 Νοέμβρη.

Χρειάζεται πραγματικά μεγάλο πολιτικό θράσος για να υπαινίσσεται κανείς σκοτεινές παρεμβάσεις από ανθρώπους που βίωσαν την τρομοκρατική βία στο ίδιο τους το σπίτι.

Και όταν η ίδια καταγγέλλει ότι δέχεται απειλές με φωτογραφίες του σπιτιού της, καλό είναι να θυμηθεί κάτι.

Τα θύματα της 17 Νοέμβρη δεν στοχοποιήθηκαν στη φαντασία τους.

Στοχοποιήθηκαν στην πραγματικότητα.

Παρακολουθήθηκαν, σημαδεύτηκαν και εκτελέστηκαν εν ψυχρώ.

Οι οικογένειές τους δεν έζησαν φόβο στα κοινωνικά δίκτυα.

Έζησαν κηδείες.

Έζησαν την απώλεια.

Δεν πρόκειται, άλλωστε, για μια τυχαία πολιτική παρουσία.

Η δεύτερη τιμητική θέση στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ δεν της δόθηκε τυχαία από τον Αλέξη Τσίπρα.

Ήταν η ανταμοιβή μιας πολυετούς εκστρατείας προσωπικών επιθέσεων κατά του Κυριάκου Μητσοτάκη, της οικογένειάς του ακόμη και των παιδιών του.

Το πρόβλημα, όμως, δεν είναι μόνο η ίδια.

Είναι όσοι την ανέδειξαν και την νομιμοποίησαν πολιτικά.

Είναι εκείνος που σήμερα επιχειρεί ένα προσεκτικό rebranding και ζητά να ξεχαστούν οι επιλογές του.

Ο ίδιος πολιτικός άντρας που τον Φεβρουάριο του 2021 στοίχιζε την αξιωματική αντιπολίτευση της χώρας πίσω από τα συνθήματα υπέρ του Δημήτρη Κουφοντίνα, όταν ο υπαρχηγός της 17 Νοέμβρη επιχειρούσε να εκβιάσει τη Δημοκρατία.

Και τότε η σημερινή βουλευτής Επικρατείας είχε σπεύσει να υπερασπιστεί έναν αμετανόητο δολοφόνο.

Τελικά, οι αναρτήσεις της δεν αποκαλύπτουν κάτι για τον Γιωτόπουλο.

Για εκείνον γνωρίζουμε εδώ και χρόνια ποιος είναι.

Αποκαλύπτουν, όμως, πολλά για όσους εξακολουθούν να βλέπουν στους δημίους περισσότερα δικαιώματα από όσα αναγνωρίζουν στη μνήμη των θυμάτων τους.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους