Ο Μίλτος Πασχαλίδης είπε προσφάτως κάτι πολύ σωστό: «Δεν χρειάζεται να λέτε στα κορίτσια σας να προσέχουν πού πάνε, πείτε απλώς στα αγόρια σας να μην είναι μαλάκες». Αν λοιπόν ο 50χρονος...

Πλήρες Κείμενο:

Ο Μίλτος Πασχαλίδης είπε προσφάτως κάτι πολύ σωστό: «Δεν χρειάζεται να λέτε στα κορίτσια σας να προσέχουν πού πάνε, πείτε απλώς στα αγόρια σας να μην είναι μαλάκες». Αν λοιπόν ο 50χρονος γυναικοκτόνος στη Δράμα είχε έναν πατέρα (ή έναν δάσκαλο) που θα του είχε διδάξει από νωρίς ότι τα κορίτσια, οι κοπέλες, οι γυναίκες, αλλά και οι μητέρες των παιδιών μας ΔΕΝ αποτελούν κτήμα κανενός ανδρός, ίσως σήμερα δύο παιδιά να μην ήταν ορφανά, ίσως τέσσερις άνθρωποι να ζούσαν μαζί και ευτυχισμένοι.

Αλλά στην Ελλάδα των 80s, των 90s και των 00s φαίνεται πως μεγαλύτερη πέραση είχαν άλλες, στερεοτυπικές μορφές διαπαιδαγώγησης.

Όπως το «πούστης να μη γίνεις, γιε μου», το «με χώρισε, με ατίμωσε η παλιοπόρνη, θα δει τι θα πάθει», το «εγώ στην ηλικία σου δεν άφηνα ούτε θηλυκιά γάτα, είχα δέκα γκόμενες παράλληλα» ή το «είμαι άνδρας εγώ και δεν σηκώνω μύγα στο σπαθί μου». Το πρόβλημα ξεκινάει από τότε που ο σημερινός πενηντάρης ήταν το αγόρι που ο περίγυρός του ή και η ίδια η κοινωνία τού έμαθαν να είναι όχι απλώς μαλάκας, αλλά αρχιμαλάκας.

Τα βήματα έχουν ως εξής: πρώτα, η επιβολή μέσω της αύξησης στην ένταση της φωνής.

Έπειτα, η λεκτική βία.

Αργότερα, η σωματική βιαιοπραγία και τέλος, σε κάποιες περιπτώσεις, ένα συρτάρι που ανοίγει, για να βγει από μέσα το μαχαίρι ή το πιστόλι που θα κόψει το νήμα της γυναίκας που με τόση υποκριτική τέχνη έπεισες ότι αγαπάς, αλλά που στην πραγματικότητα δεν αγάπησες ποτέ.

Το πρόβλημα επίσης δεν είναι μόνο οι τελευταία όλο και αυξανόμενες γυναικοκτονίες.

Είναι και ότι εκεί έξω υπάρχουν πολλές γυναίκες, ζωντανές μεν, που ζουν υπό συνεχές καθεστώς φόβου δε. Γυναίκες που φοβούνται να μιλήσουν ανοιχτά για όσα βιώνουν, που διστάζουν να αποταθούν σε ψυχολόγο ή να καταγγείλουν περιστατικά ενδοοικογενειακής βίας.

Το κωμικοτραγικό «δεν είχε δώσει δικαιώματα», επίσης, που ακούμε και διαβάζουμε κατά κόρον, δεν ισχύει.

Πάντα δίνουν δικαιώματα οι γυναικοκτόνοι.

Απλώς δεν είναι διακριτά σε όσους ζούμε έξω από τους τέσσερις τοίχους του εκάστοτε σπιτικού όπου αυτά λαμβάνουν χώρα.

Καμία στενοχώρια για τον δολοφόνο (και όχι αυτόχειρα) αστυνομικό.

Μόνο πένθος για την Αντιγόνη -έτσι την έλεγαν- και κάθε επόμενη «Αντιγόνη», που θα δεχτεί οκτώ μαχαιριές πληρώνοντας το «αμάρτημά» της να επιθυμεί να ζήσει ελεύθερη, άφοβη και ωραία.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους