Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Δεν ειναι δημοφιλής η αποψη, το γνωρίζω εκ των προτέρων. Καθώς ομως δεν δίνω δεκαρα τσακιστη για την δημοφιλια όσων πιστευω και όσων γραφω, να πω αυτο: ΠΑΣΟΚ δεν ειμαι και δεν ψηφισα, ενας ανεστιος φιλελευθερος ειμαι, ενας φιλελεύθερος που δεν εκπροσωπηθηκε ποτέ απο κανενα κομμα εξαιρουμένων δυο περιπτώσεων των οποιων υπηρξα ιδρυτικό μέλος και στελεχος: του κομματος "Οι Φιλελεύθεροι" του κ. Στέφανου Μάνου (1999-2001) και τιυ κομματος "Φιλελεύθερη Συμμαχια" (2007-2023). Ειμαι λοιπον ενας ευρωφεντεραλιστής φιλελεύθερος, με μακρά πειρα απογοητεύσεων.

Εξακολουθώ ομως, να θεωρώ τον Γιώργο Παπανδρεου μια απο τις μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού χαμένες ευκαιρίες για την χωρα.

Ειναι απο τους πολιτικούς που θέλησαν να ειναι χρήσιμοι, αντι να θελουν να ειναι ευχαριστοι.

Ολοκληρη η πολιτεια του , τόσο υπουργού των Εξωτερικών οσο (κυρίως αυτη) ως Πρωθυπουργού, ηταν μια προσπάθεια εκσυγχρονισμου και φιλελευθεροποιησης.

Αυτα δε, συνοδεύονταν απο μια ηπιοτητα και μια έμφυτη ευγένεια που διακρίνει τον λογο του.

Δεν τον θυμαμαι ποτέ να ουρλιάζει, να ασχημονεί σε βάρος πολιτικών του αντιπάλων, να συμπεριφέρεται με μικρότητα και τοξικοτητα. Λαθη; Ναι, ασφαλως και εκανε . Λάθη δεν κανει κάποιος μονο σε δυο καταστάσεις του εαυτού του: αν κανει τίποτα, ή αν ειναι νεκρός.

Οσοι δεν τολμούν να πράξουν και απλα παρακολουθούν, ειναι ευκολο να ειναι αλαθητοι -αν και αυτο απο μονο του ηδη (η ατολμία, η απραξια) συνιστα κορυφαίο λαθος.

Τα νεκροταφεία επισης ειναι γεμάτα απο κάποιους που (πιά) δεν σφάλουν.

Ομως στην συνολική εικονα, ξαναλέω ότι θεωρώ τον ΓΑΠ μια από τις δυο-τρεις χαμένες μεταπολιτευτικες ευκαιριες να αλλαξει πίστα η Ελλαδα και απο μια Βαλκανική χωρα της Ευρώπης, να γινει η Ευρωπαϊκή χωρα των Βαλκανίων.

Όλη η παρουσία του, παρέπεμπε (και ακομα το κανει) σε εναν Σκανδιναβό σοσιαλδημοκρατη και οχι σε αυτα που ζητάμε και περιμένουμε απο τον "αρχηγο" ως πολιτες-ψηφοφοροι, ως κοινωνια και ως λαος. "Άλλα ζητά η ψυχή μας, για άλλα κλαίει...", οπως θα έγραφε και ο μεγαλος Αλεξανδρινός.

Να γραψω και κατι περισσότερο αντιδημοφιλες; Να γραψω κατι ιερόσυλο που αμφισβητει ενα πολιτικο τοτέμ; Αμέ, θα το γραψω : ως σπουδαίος ηγέτης στην εθνικη συλλογικη συνείδηση, εμεινε ο πατέρας του ΓΑΠ.

Απο εμένα, ειναι οχι.

Οι λόγοι, πολύ συγκεκριμένοι και θα ανοίξουν μεγαλη συζητηση.

Πιστεύω ομως -την δικη μου αποψη και μονο γραφω εδω- πως περισσοτερο χρήσιμος για την χωρα θα μπορουσε να ειναι ο Γιώργος Παπανδρεου.

Περισσότερο χρήσιμος απο οσο δεν έγινε ο πατέρας του (ειπαμε, την γνωμη μου γραφω), και ας είχε μοναδικές ικανοτητες και τεράστια ευκαιρια να αλλαξει οριστικά την χωρα! Ομως ο ΓΑΠ λοιδορηθηκε ως χαζός, ως αφελής, ως "δεν κανει το παιδι...", Ταυτόχρονα, του αποδόθηκε σχεδον ολοκληρη η ευθύνη για την προσφυγή της χωρας στο ΔΝΤ, με εκείνο το διάγγελμα απο το Καστελόριζο τον Απρίλιο του 2010.

Στην λαϊκή αντίληψη, "ο ΓΑΠ εφερε τα μνημονια". Η αληθεια βέβαια, απέχει μια αιωνιότητα και μια ημερα: τα μνημονια τα έφερε η απολύτως καταστροφική πρωθυπουργια Κώστα Καραμανλή, την 5ετια 2004-2009. Ο ΓΑΠ βρέθηκε με μια βόμβα που του παραδόθηκε απο την "χρυσή εφεδρεια" της Ραφήνας, και αυτη η βόμβα έσκασε στα χερια του.

Και παλι: εκανε σχεδον το καλυτερο δυνατο μεσα σε μια κατασταση πρωτοφανους αναταραχής, οταν γύρω ολα κατερρεαν.

Και το πιο σημαντικό; Την μάχη εκεινη την εδωσε σχεδον μονος του: απέναντί του ειχε τον Καλαματιανό ολετήρα Αντώνη Σαμαρά, εναν πολιτικο αδιστακτο και ικανο για ολα οταν προκειται να ικανοποιήσει τις απόλυτα στενές προσωπικές του επιδιώξεις.

Αδίστακτος το 1993, αδίστακτος απέναντι στον ΓΑΠ οταν εσκιζε μνημονια στα Ζαππεια 1&2 κανονικοποιόντας την εξαλλοσυνη που γιγαντωσε τον Χρυσαυγιτισμό στην κοινωνια και στρώνοντας κοκκινο χαλι στον αντιμνημονιακο και αντιευρωπαικο λαικισμο των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛΛ, αδίστακτος και σημερα στα πολιτικά -και οχι μονο- γεράματά του.

Ομως, δεν ηταν μονο ο Καλαματιανός Νάρκισσος: ο ΓΑΠ πολεμήθηκε ΚΑΙ μεσα απο το ιδιο του το κόμμα.

Απέναντι στην καταστροφη που του παραδόθηκε απο την ΝΔ του Κώστα Καραμανλή, βρήκε και σύσσωμο σχεδον το βαθυ ΠΑΣΟΚ, που δεν ανεχτηκε και δεν συγχώρησε ποτε την έμφυτη αντίθεση του ΓΑΠ στον παραδοσιακό πρασινο λαϊκισμό.

Αμφιβάλλει κανείς οτι αν η ιστορια ειχε συμβει αλλιως, αν απεναντι στον Γιώργο Παπανδρεου δεν ηταν ο ανεκδιήγητος Σαμαράς αλλά ηταν η Ντόρα Μπακογιαννη την οποια οι δεξιοι ψηφοφόροι της ΝΔ δεν την προτίμησαν και παραχώρησαν την ηγεσία του κομματος στον Καλαματιανό μνημονιοσχίστη, αμφιβαλλει κανείς οτι αν η ιστορία ειχε συμβει αλλιως και μεσα στο ΠΑΣΟΚ οι αρχηγικες μικροφιλοδοξιες δεν ειχαν κυριαρχήσει και εκπαραθυρωσει τον ΓΑΠ, αμφιβάλλει κανείς οτι η τυχη της χωρας θα ηταν άλλη και θα ειχαμε γλυτώσει τουλάχιστον 6-7 χρονια καταστροφής και ολόκληρο τον θίασο Βαρουφακη, Κωνσταντοπουλου, Λαφαζανη, Καμμενου και λοιπων; Με τα "αν" βεβαια, δεν γράφεται Ιστορια.

Ιστορία γράφεται με αυτα που συνεβησαν.

Αυτο λοιπον που συνέβη, ηταν οτι ο πρωθυπουργος Γιώργος Παπανδρεου καταγραφηκε ως μια σύντομη παρένθεση.

Οτι καταγράφηκε ως ο ανθρωπος που εφερε το ΔΝΤ.

Οτι καταγράφηκε σαν κατι αλλόκοτο, απο αλλου φερμένο.

Αυτο που συνέβη κατα την γνώμη μου, ειναι οτι ο Γιώργος Παπανδρέου καταγράφεται σαν μια χαμένη ευκαιρία για την Ελλαδα.

Σήμερα εχει τα γενέθλιά του.

Να ειναι υγιης ο ανθρωπος.

Ίσως κάπου αλλού, να ευδοκιμούσε.

Εδώ το κλιμα δεν θελει χρήσιμους, θελει ευχαριστους.

Εδώ το κλιμα δεν θελει ευγενείς και ήπιους, θελει τοξικους και σε μόνιμη κατάσταση εξαλοσύνης και παλαιοκομματικού μαξιμαλισμου, να υπόσχονται παράδεισους και τους "απέναντι" να τους βλέπουν κόλαση.

Ισως τελικα, μπορουμε να συμφωνησουμε ολοι, σε κατι: ο Γιώργος Παπανδρεου δεν ηταν για εδω.

Ετσι, απλα.

ΥΓ: επειδη γνωρίζω ότι θα γράψουν παλι καποιοι για αυτο το "λεφτα υπαρχουν", βάζω καρφιτσωμενη στα σχόλια ολοκληρη την σχετική δηλωση του ΓΑΠ.

Και αν θελετε, ψάξτε που ακριβως διαφωνειτε με αυτην. Εξυπακούεται οτι σχολια αγένειας θα σβήνονται και κάφροι σχολιαστές θα μπλοκαρονται. 😊

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους