"Ο ΑΡΧΗΓΟΣ ΤΗΣ ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ ΠΑΓΩΣΕ ΟΤΑΝ ΕΝΑ ΜΙΚΡΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΜΠΗΚΕ ΣΤΗΝ ΕΠΑΥΛΗ ΤΟΥ ΚΑΙ ΕΙΠΕ: «Η ΜΑΜΑ ΜΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΣΕ ΝΑ ΕΡΘΕΙ ΣΗΜΕΡΑ...» ΜΕΡΟΣ 1 Εκείνο το κοριτσάκι δεν θα έπρεπε ποτέ να έχει φτάσει...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Αυτή ήταν η πρώτη σκέψη που πέρασε από το μυαλό του Λούκας Μπλάκγουντ όταν χτύπησε ο ενδοεπικοινωνητής, μέσα σε μια καταιγίδα, και ο υπεύθυνος ασφαλείας είπε: —Κύριε... υπάρχει ένα κοριτσάκι έξω. Ο Λούκας στεκόταν στο γραφείο του, στον δεύτερο όροφο, κοιτάζοντας τη βροχή να πέφτει πάνω στους κήπους της Έπαυλης Μπλάκγουντ μέσα από τα μεγάλα παράθυρα.

Πίσω του, πάνω σε ένα γραφείο από μαόνι, βρίσκονταν δύο αντικείμενα που δεν είχε αγγίξει όλο το βράδυ: ένα ποτήρι ουίσκι και ένα μαύρο πιστόλι Glock.

Επτά μέρες πριν, κάποιος είχε τοποθετήσει μια βόμβα κάτω από τη Bentley του.

Επτά μέρες πριν, η κεντρική είσοδος της ιδιοκτησίας είχε τιναχτεί στον αέρα μέσα σε ένα σύννεφο φωτιάς και καπνού.

Επτά μέρες πριν, ο Λούκας Μπλάκγουντ, ο πιο φοβερός άνθρωπος στον εγκληματικό κόσμο της Βοστώνης, είχε ανακαλύψει ότι κάποιος μέσα από τη δική του οργάνωση ήθελε να τον δει νεκρό. —Επανάλαβέ το — διέταξε ήρεμα.

Η φωνή του Χάρολντ ακούστηκε επιφυλακτική. —Ένα κοριτσάκι, κύριε.

Λέει ότι ήρθε για τη συνέντευξη της θέσης καθαριότητας. Ο Λούκας γύρισε αργά το κεφάλι. —Ένα κοριτσάκι; —Ναι, κύριε.

Λέει πως η μητέρα της δεν μπόρεσε να έρθει σήμερα.

Αυτά τα λόγια έμοιαζαν παράταιρα στον κόσμο του Λούκας, έναν κόσμο χτισμένο πάνω στην καχυποψία, την ένταση και τις προδοσίες.

Από μικρός είχε μάθει να μην εμπιστεύεται κανέναν.

Ο πατέρας του τού είχε διδάξει πως η καλοσύνη είναι επικίνδυνη αδυναμία.

Οι αντίπαλοί του τού έδειξαν κάτι ακόμη χειρότερο: ακόμη και η αθωότητα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ως μέσο πίεσης. Οι Ο’Σάλιβαν, οι παλιότεροι αντίπαλοί του, κάποτε είχαν κρύψει ένα μαχαίρι μέσα σε ένα λούτρινο αρκουδάκι και το είχαν στείλει στον γιο ενός από τους οδηγούς του. —Ελέγξτε την προσεκτικά — διέταξε. —Θέλω να βεβαιωθώ ότι δεν έχει πάνω της όπλα ή κρυφές συσκευές.

Μετά, φέρτε την στο γραφείο μου.

Πέντε λεπτά αργότερα, η πόρτα άνοιξε.

Η μικρή φιγούρα που εμφανίστηκε έμοιαζε πολύ μικροσκοπική μέσα σε εκείνο το τεράστιο δωμάτιο.

Η κοπέλα δεν θα ήταν πάνω από οχτώ χρονών.

Είχε καστανόξανθα μαλλιά πιασμένα σε μια στραβή αλογοουρά, μεγάλα γκριζογάλανα μάτια και φθαρμένα παπούτσια που άφηναν μικρά βρεγμένα σημάδια πάνω στο γυαλιστερό πάτωμα.

Αλλά αυτό που τράβηξε αμέσως την προσοχή του Λούκας ήταν η ποδιά.

Ήταν μια λευκή ποδιά ενηλίκου, τυλιγμένη πολλές φορές γύρω από τη μέση της και δεμένη πίσω με ένα τεράστιο φιόγκο.

Στα χέρια της κρατούσε ένα διπλωμένο χαρτί με τόση προσοχή, σαν να ήταν το πιο σημαντικό έγγραφο στον κόσμο. Ο Λούκας σηκώθηκε όρθιος.

Το κοριτσάκι κατάπιε με δυσκολία. —Καλησπέρα σας, κύριε — είπε με μια φωνή τρεμάμενη, μα αποφασιστική. —Με λένε Έμμα Κάρτερ.

Η μαμά μου είναι άρρωστη, οπότε ήρθα στη θέση της.

Κάτι μέσα στον Λούκας έμεινε ακίνητο.

Είχε δει άντρες οπλισμένους να χάνουν το θάρρος τους μπροστά του.

Είχε δει ψεύτες να ιδρώνουν κάτω από κοστούμια αξίας χιλιάδων.

Είχε δει ανθρώπους να παρακαλούν για μια ευκαιρία.

Αλλά εκείνο το κορίτσι, όρθιο κάτω από τον μεγάλο πολυέλαιο με μια ποδιά υπερβολικά μεγάλη για το σώμα του, δεν έλεγε ψέματα.

Ήταν φοβισμένο.

Κι όμως, είχε έρθει. —Γιατί ήρθες, Έμμα; —ρώτησε. —Για τη δουλειά.

Του έδειξε το χαρτί. —Έφερα το βιογραφικό της μαμάς μου.

Μου είπε πως αυτή η θέση είναι πολύ σημαντική για εμάς.

Έχει πολύ πυρετό και σήμερα το πρωί έκλαιγε επειδή δεν μπορούσε να σηκωθεί από το κρεβάτι.

Έτσι φόρεσα την ποδιά της για να καταλάβετε ότι μιλάω σοβαρά. Ο Λούκας δεν θυμόταν καν πότε πλησίασε.

Το μόνο που αντιλήφθηκε ήταν πως είχε γονατίσει, όταν ένιωσε την πίεση στα γόνατά του. —Έκανες όλο αυτό το δρόμο μόνη σου; (Ξέρω πως όλοι θέλουν να μάθουν τι έγινε μετά. Αν θέλετε το Μέρος 2, γράψτε «ΣΥΝΕΧΙΣΕ» στα σχόλια.) 👇"

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους