Πολιτικο-θεολογικός Στοχασμός Νούνη #02.17.06.26 Περί Κριτικής και Εκκλησιαστικής Δικαιοσύνης (Περί του πατρός Αναστασίου Γκοτσοπούλου) Η Εκκλησία, δεν φοβήθηκε ποτέ τον θεολογικό λόγο ή/και αντίλογο...

Πλήρες Κείμενο:

Πολιτικο-θεολογικός Στοχασμός Νούνη #02.17.06.26 Περί Κριτικής και Εκκλησιαστικής Δικαιοσύνης (Περί του πατρός Αναστασίου Γκοτσοπούλου) Η Εκκλησία, δεν φοβήθηκε ποτέ τον θεολογικό λόγο ή/και αντίλογο, φοβήθηκε όμως πάντοτε την ιδιότυπη φίμωσή του από εκκλησιαστικούς αιρετίζοντες αξιοματούχους.

Από την αποστολική εποχή έως τις αγίες Οικουμενικές και Αυτοκρατορικές Συνόδους, η αλήθεια δ ε ν αναδείχθηκε εν μέσω της σιωπής, ανεξαρτήτως αν Αυτοκράτορες και Πατριάρχες επιδίωκαν μανιωδώς να φιμώσουν τους αντιπάλους τους, αλλά η αλήθεια αναδύεται μέσω της δημόσιας συγκρουσιακής αντιρρητικής και απολογητικής, πολεμικής δοκιμασίας των θεο-λογικών επιχειρημάτων.

Άλλο η συκοφαντία και η κακή ανυπακοή, και άλλο η τεκμηριωμένη θεολογική διαφωνία και η Αγία ανυπακοή σε ζητήματα Πίστεως.

Εάν ένας κληρικός διώκεται επειδή εξέφρασε θεολογική και κανονική κριτική, περί του πατρός Αναστασίου Γκοτσοπούλου ο λόγος, τότε, το ερώτημα δεν αφορά μόνο τον ίδιο αλλά το ήθος της εκκλησιαστικής διοίκησης, δηλαδή, ποιό είναι άραγε εν τέλει το ήθος και η ποιότητα του Μητροπολίτη Πατρών; Αντιθέτως, αν η κατηγορία αφορά παραβίαση συγκεκριμένων κανονικών υποχρεώσεων, τότε, η κρίση οφείλει να είναι απολύτως διαφανής και αιτιολογημένη.

Η δικαιοσύνη και η αλήθεια στην Εκκλησία δ ε ν αποδεικνύεται με την επιβολή αυθαίρετων ποινών, αλλά με την πειστικότητα των αποφάσεων.

Η εξουσία που δεν ανέχεται τον έλεγχο μετατρέπεται σε αυθεντία.

Η αυθεντία που δεν λογοδοτεί, κινδυνεύει να απομακρυνθεί από το εκκλησιαστικό φρόνημα της συνοδικότητας και το ήθος του ιερού Ευαγελίου.

Αυτό και αν είναι μία ιδιότυπη βιοπολιτική φιλοσοφία ετέρου γένους.

Τελικά, το ερώτημα δεν είναι αν συμφωνεί κανείς με τον καλό και παραδοσιακό κληρικό Κανονολόγο π. Αναστάσιο Γκοτσόπουλο ή/και με τους οικουμενίζοντες επικριτές του.

Το ερώτημα είναι αν η Εκκλησία παραμένει χώρος όπου η αλήθεια αναζητείται με παρρησία και αγάπη είτε ένας αλλοτριωμένος χώρος όπου η αντιρρητική και αποδεικτική θεολογική διαφωνία εκλαμβάνεται ως απειλή.

Εκεί κρίνεται το πραγματικό εκκλησιολογικό διακύβευμα, και προφανώς -χωρίς περιστροφές- αφού το Οικουμενικό Πατριαρχείο μετά των συν αυτώ έβαλε πλώρη να μιμηθεί την Βατικάνειο εκκλησιολογία, προφανώς και όποιος εκφράζει μία ορθόδοξη και τεκμηρειωμένη θεοΛογική φιλοσοφική άποψη ετέρου γένους, εκλαμβάνεται ως απειλή και εξάπαντος θα πρέπει ιδιαζόντως να εξοντωθεί με συνοπτικές διαδικασίες.

Όπως ακριβώς συμβαίνει κυρίως στην περίπτωση του σεβ Μητροπολίτη Πάφου κ. Τυχικού.

Δεν τον καθαίρεσαν, αφού δεν υφίστατο κανονικά παραπτώματα, τον εκθρόνισαν κακόβουλα και δόλια μία χούφτα πανούργων Θεομπαικτών και Κερκοπίθηκων Ιεραρχών για τα μάτια του οικουμενικού πατριάρχη κ. Βαρθολομαίου.

Τάδε έφη: οι αρλεκίνοι και φελοί του Οικουμενικού Πατριάρχη: Σειρά έχει ο π. Αναστάσιος Γκοτσόπουλος, για να μην μας ζαλίζει τον έρωτα.

Ρε βλήματα και βλίτα ολκής, θα σας ζαλίζουμε τον έρωτα, μέχρι να εξοντωθεί και ο τελευταίος των Μοϊκανών, γατάκια μου.

Γιατί όπως λέει και το γνωστό ερωτικό άσμα: ο έρωτας, με έρωτα περνάει. Έτσι έχουν τα πράγματα. ⚜️ Του Παναγιώτη Νούνη, ✌️Ελεύθερος Στοχαστής 👊

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους