Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Πώς το Αδιανόητο Γίνεται Καθημερινότητα Το θέαμα της τηλεοπτικής εξοικείωσης Φανταστείτε ότι μπαίνετε σε ένα δωμάτιο που μυρίζει έντονα κλεισούρα.Στα πρώτα δευτερόλεπτα ασφυκτιάτε, θέλετε να ανοίξετε τα παράθυρα, να φύγετε.Αν όμως μείνετε μέσα για δέκα λεπτά, η μύτη σας «συνηθίζει». Η μυρωδιά είναι ακόμα εκεί,τοξική και επικίνδυνη, αλλά ο εγκέφαλός σας έχει πάψει να στέλνει σήμα κινδύνου.

Αυτό ακριβώς παθαίνει και η ψυχή μας με τη βία των ειδήσεων.Θα το πούμε ψυχολογική απευαισθητοποίηση.

Είναι η ασπίδα που επιστρατεύει ο εγκέφαλος για να μη λυγίσει από τον πόνο, μόνο που αυτή η ασπίδα, στην πορεία, μας μετατρέπει σε πέτρα.

Η κανονικοποίηση του αδιανόητου δεν συμβαίνει ξαφνικά.Είναι ένα έγκλημα που διαπράττεται μέσα από συγκεκριμένα αθόρυβα βήματα: 1. Το «Φίλτρο του Πλαισίου» Όταν βλέπεις ένα νεκρό παιδί και αμέσως μετά διακοπή για διαφήμιση για ένα γυαλιστερό αυτοκίνητο, ο εγκέφαλος δέχεται ένα σοκαριστικό μήνυμα: «Και τα δύο είναι απλώς θεάματα.Το ένα τελείωσε,πάμε στο επόμενο».Η τηλεοπτική ροή λειτουργεί σαν σφουγγάρι.

Σβήνει το αίμα με την ίδια ευκολία που αλλάζει το σκηνικό σε μια θεατρική παράσταση.

Η φρίκη χάνει την ιερότητά της και γίνεται «προϊόν». 2. Η «Οικειότητα του Θύτη» Σκεφτείτε έναν άνθρωπο που ευθύνεται για τον θάνατο χιλιάδων.Αν τον βλέπατε στο πεδίο της μάχης, θα νιώθατε τρόμο.

Όταν όμως κάθεται στις αναπαυτικές πολυθρόνες ενός φωτισμένου στούντιο,με κοστούμι, πίνοντας νερό από ένα καθαρό ποτήρι, ο εγκέφαλός ξεγελιέται.Το σκηνικό εκπέμπει πολιτισμό,ασφάλεια και λογική.

Η οθόνη «εξημερώνει»το τέρας.

Ο θύτης δεν είναι πια ένας εγκληματίας, ένας ψεύτης ή ένας κλέφτης, αλλά ένας «καλεσμένος» που απλώς παραθέτει τα επιχειρήματά του. 3. Το Τηλεοπτικό Πλυντήριο Ο ίδιος ακριβώς ψυχολογικός μηχανισμός επιστρατεύεται και για τις μικρότερης εμβέλειας απάτες της καθημερινότητάς μας.Οι πολιτικοί απατεώνες,οι καιροσκόποι και αυτοί που πιάστηκαν να κλέβουν το μέλλον μας,δεν κρύβονται.Αντίθετα, εκτίθενται.

Το σύστημα των ΜΜΕ τους προσφέρει το τέλειο άλλοθι κανονικότητας.Ένας πολιτικός που αποδείχθηκε ψεύτης ή που καταχράστηκε δημόσιο χρήμα, εμφανίζεται το επόμενο πρωί σε ένα πάνελ για να σχολιάσει... τον καιρό, την ακρίβεια ή το τελευταίο lifestyle κουτσομπολιό.

Μετατρέπεται σε «γραφικός», σε «πανελίστας», σε «γνώριμη φιγούρα». Η παγίδα της οικειότηταςΌταν βλέπεις τον απατεώνα να αστειεύεται με τους παρουσιαστές,η αγανάκτηση μεταβολίζεται σε απάθεια.Ο εγκέφαλος υποσυνείδητα σκέφτεται«Αφού είναι εκεί και του χαμογελάνε,μάλλον έτσι είναι το σύστημα,έτσι λειτουργούν τα πράγματα». Η απάτη παύει να είναι σκάνδαλο και γίνεται απλώς... «πολιτική». 4. Η Μετατροπή της Τραγωδίας σε «Σκάκι» Αυτή είναι η μεγαλύτερη παγίδα.

Οι δημοσιογράφοι σταματούν να ρωτούν «πόσοι άνθρωποι υποφέρουν;»ή «πού πήγαν τα κλεμμένα χρήματα;»και αρχίζουν να αναλύουν τις στρατηγικές σκοπιμότητες: «Ποια θα είναι η επόμενη κίνηση στη σκακιέρα;Τι κερδίζει η μία παράταξη,τι χάνει η άλλη; Είμαστε στη σωστή πλευρά της ιστορίας;». Με αυτή τη μετατόπιση,ο αναγνώστης παύει να είναι άνθρωπος που συμπάσχει ή πολίτης που διεκδικεί δικαιοσύνη.Μετατρέπεται σε θεατή ενός αγώνα.Οι νεκροί γίνονται «στατιστική απώλεια», οι κλεμμένες ζωές γίνονται «επικοινωνιακή διαχείριση»και ο πόλεμος,είτε ο κανονικός στα μέτωπα, είτε ο κοινωνικός στις τσέπες μας,μετατρέπεται σε ένα μακάβριο reality show.

Ένα show όπου σημασία έχει μόνο ποιος θα κερδίσει τις εντυπώσεις,και όχι πόσοι θα πεθάνουν ή πόσοι θα εξαπατηθούν.tele-vision. Υ.Γ. Ακούμε συχνά το στερεότυπο «Δεν ξεχνώ».Όμως η μνήμη από μόνη της είναι μια παγίδα αναπόλησης,όπως και η ελπίδα είναι μια παγίδα αναμονής.Το πραγματικό ζητούμενο για όποιον αρνείται να μετατραπεί σε πέτρα δεν είναι ούτε να θυμάται το παρελθόν, ούτε να ελπίζει στο μέλλον.Είναι να βλέπει με απόλυτη καθαρότητα το παρόν.

Να κοιτάζει τη στιγμή που συμβαίνει,τη στιγμή που το αδιανόητο επιχειρεί να τρυπώσει στην καθημερινότητά του, και να αναγνωρίζει τη μυρωδιά της κλεισούρας πριν η μύτη του τη συνηθίσει.Η συνείδηση δεν είναι αρχειοθήκη αναμνήσεων,είναι τα μάτια ανοιχτά στο τώρα. μια αχρονική αλήθεια

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους