Κάθε μέρα παρουσιάζουμε και μια παλιότερη έκδοσή μας. Το 2017 κυκλοφόρησε η ποιητική συλλογή της Κρυστάλλης Γλυνιαδάκη «Η επιστροφή των νεκρών». Κρατικό Βραβείο Ποίησης Πρόκειται για μια ιδιαίτερη...

Πλήρες Κείμενο:

Κάθε μέρα παρουσιάζουμε και μια παλιότερη έκδοσή μας. Το 2017 κυκλοφόρησε η ποιητική συλλογή της Κρυστάλλης Γλυνιαδάκη «Η επιστροφή των νεκρών». Κρατικό Βραβείο Ποίησης Πρόκειται για μια ιδιαίτερη ποιητική συλλογή της Κρυστάλλης Γλυνιαδάκη που πραγματεύεται τον κόσμο γύρω της και αποτελεί μια συνεχή υπενθύμιση της πραγματικότητας.

Συνδυάζει το ατομικό με το καθολικό, κοιτώντας τον κόσμο μέσα από το πρίσμα του ανθρώπου και το άτομο μέσα από το πρίσμα της ανθρωπότητας. Εύα Κουκή, Εξώστης Με το βλέμμα στον κόσμο, στο άτομο και στον σαρκασμό. Η Κρυστάλλη Γλυνιαδάκη είναι από τις κοσμοπολίτικες φωνές της σύγχρονης ελληνικής ποίησης, μία ποιήτρια που ολοκληρώνει τα πιο μεστά ρεπορτάζ από τους δρόμους του πλανήτη Γη, όπως εκείνος είναι σήμερα.

Οι πόλεις και τα πρόσωπα –υπαρκτά ή ανύπαρκτα που γίνονται υπαρκτά–, οι μέρες και οι νύχτες, η ζωή και ο θάνατος στην «Επιστροφή των νεκρών» γίνονται ομιλούντα σώματα, που συνυπάρχουν με τους κατεξοχήν ομιλούντες, τους ανθρώπους, που πλέον όμως σωπαίνουν – είναι η σειρά της ποιήτριας να μιλήσει.

Δεν πρόκειται για αντίθετα –πόσο μάλλον αντιφατικά– σχήματα· η «Επιστροφή των νεκρών» είναι μια ποιητική συλλογή που σου υπενθυμίζει την πραγματικότητα που ξεχνάς μέσα στην τρέλα της ημέρας και που έχεις ανάγκη στην ησυχία της νύχτας.

Το αίμα που ρέει στις εμπόλεμες ζώνες του πλανήτη και η γλυκόπικρη γεύση που αφήνουν οι προσωπικές μάχες –με τον χρόνο και τον πόνο– διατρέχουν όλη την «Επιστροφή των νεκρών». Μια υπέροχη ποιητική στιγμή της Κρυστάλλης Γλυνιαδάκη. Δημήτρης Αθηνάκης, Καθημερινή *** ΓΡΑΜΜΑ ΑΠΟ ΤΗ ΜΟΣΧΑ Αγάπη μου, Σ’ ένα βιβλιοπωλείο τις προάλλες ανάμεσα σε μυριάδες στοίβες βιβλίων ατάκτως ερριμμένων σε αλουμινένια ράφια κι ανάμεσα σε μπάμπουσκες, γυαλιστερές καρτ ποστάλ και στυλό Πάρκερ σε γυάλινες βιτρίνες βρήκα ένα βιβλίο που έλεγε πως ο Σταντάλ έμαθε να γράφει λιτά διαβάζοντας και ξαναδιαβάζοντας τις διαταγές του Ναπολέοντα στη μάχη και πως ο Καρτέσιος πέθανε από εξάντληση γιατί ξυπνούσε καθημερινά στις πέντε τα χαράματα να κάνει μάθημα φιλοσοφίας στην πριγκίπισσα της Σουηδίας και πως τα πτώματα στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο έζεχναν, γεμάτα ψείρες, εκζέματα και πύον –κι ας μην ανήκαν σε στρατιώτες.

Αγάπη μου, Ένας άνδρας με προσπέρασε εχθές στο δρόμο, ήταν πάνω από ογδόντα.

Φορούσε ένα χοντρό πουλόβερ πολυκαιρισμένο, με ρόμβους σε φιστικί, καφέ και γκρι κι ένα νάιλον μπουφάν, με νάιλον επένδυση κι ένα από αυτά τα παντελόνια που μένουν ατσαλάκωτα και μπεζ.

Μόλις είχα μπει στο πάρκο των Κοσμοναυτών, με το σφυροδρέπανο στην είσοδο να φωτίζεται μια μπλε, μια πράσινο, μια κόκκινο –σαν ντισκομπάλα.

Πίσω απ’ την πλάτη του χάλκινοι εργάτες κι εργάτριες σήκωναν στάχυα δέκα μέτρα ύψος και πιτσιρίκια έκαναν ποδήλατο με βοηθητικές ρόδες και ροζ κράνη.

Ο άνδρας με προσπέρασε στο δρόμο για το σπίτι του το διαμέρισμά του την κομμουνάλκα το γιατάκι του το τραίνο το τραμ του στο δρόμο για το βιβλίο του για την πολυθρόνα με το βιβλίο του τη δερμάτινη, φαγωμένη πολυθρόνα με το κιτρινισμένο αμπαζούρ και το βιβλίο με τις κίτρινες, από ριζόχαρτο, σελίδες ο άνδρας με προσπέρασε κουβαλώντας επάνω του τους κοσμοναύτες τα στάχυα τα ποδήλατα τα ροζ κράνη τα βιβλία το νάιλον τις φθαρμένες ξύλινες κυλιόμενες σκάλες του μετρό που χώνονται ογδόντα μέτρα κάτω από τη γη, τους δεκατρείς χιλιάδες εθελοντές της κομσομόλ και τους τόνους χώματος που κουβάλησαν σε καρότσια με τα χέρια σκάβοντάς το. τα είδα όλα αυτά στο βλέμμα του καθώς με κοίταξε χωρίς να με κοιτάζει στο δρόμο για ένα βιβλίο ανάμεσα σε μυριάδες βιβλία, σε μυριάδες ράφια, σε μυριάδες δρόμους και μυριάδες ανθρώπους, μυριάδες αγάλματα και σφυροδρέπανα, κι ανάμεσα σε μυριάδες κυλιόμενες σκάλες που οδηγούν από τα έγκατα του δυϊσμού στην επιφάνεια, κουβαλώντας λιτές, σηψαιμικές διαταγές. μια ωραία μέρα άφησα τη φιλοσοφία γιατί έπαψε να μ’ ενδιαφέρει να πείθω για τους συλλογισμούς ή για τις πεποιθήσεις μου. μη με παρεξηγείτε・ δεν το ’κανα επειδή δε μ’ άρεσε να πείθω. μα και που μου αναγνώριζαν το δίκιο, τι μ’ αυτό; κανείς δεν ενεργούσε. καθότι η λογική δε μας παρέχει κίνητρα μόνο άλλοθι. κατάλαβα λοιπόν πως τούτο ήθελα το πιο πολύ: όχι να πείθω τους ανθρώπους・ να τους παρακινώ.

Εμπρός στην πράξη η σκέψη θα ’ναι πάντα σκέλεθρο. (κι ιδού λοιπόν το κίνητρο, ιδού κι η ποίηση)

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους