Αντί του «Εμμέτρως πλην σαφώς» Α Π Ο Λ Ο Γ Ο Υ Μ Α Ι Είναι αλήθεια, ή επί το μοντερνικότερο, η αλήθεια είναι, πως έχω αρκετές ημέρες να γράψω και να ανεβάσω έμμετρο σατιρικό κείμενο και αυτό δεν...

Πλήρες Κείμενο:

Αντί του «Εμμέτρως πλην σαφώς» Α Π Ο Λ Ο Γ Ο Υ Μ Α Ι Είναι αλήθεια, ή επί το μοντερνικότερο, η αλήθεια είναι, πως έχω αρκετές ημέρες να γράψω και να ανεβάσω έμμετρο σατιρικό κείμενο και αυτό δεν περνάει απαρατήρητο από τους πολλούς και καλούς φίλους/ες αναγνώστες τής στήλης οι οποίοι, ας είναι πάντα καλά, με μηνύματα, τηλεφωνήματα κλπ, με ρωτούν αν μου συμβαίνει κάτι και αν ναι τι. Φίλες και φίλοι μου σας ευχαριστώ από καρδιάς για το ενδιαφέρον σας και σας απαντώ πως είμαι καλά όσο κι εσείς . . . Δόξα τω Θεώ παθολογικά δεν έχω κάτι αλλά ψυχολογικά, επαναλαμβάνω πως όπως οι περισσότεροι, είμαι γαμήστε τα κι αφήστε τα. Όπου γυρίσουμε το κουρασμένο κι άυπνο βλέμμα μας βλέπουμε μόνον συμφορές.

Ας μη τις αναφέρουμε είμαι βέβαιος πως καταλαβαινόμαστε.

Μέσα κι έξω από τη χώρα μας ζούμε μια απερίγραπτα δύσκολη κατάσταση και αυτό αποτελεί την αιτία που μέχρι και η σάτιρα με την πάντα αισιόδοξη κι αγωνιστική ματιά της, μέχρι και το όποιο χιούμορ, έχουν περιοριστεί για να μη πω έχουν στερέψει.

Κάποιες αναρτήσεις, έτσι απλά για να μη χανόμαστε, κάνω όπως προχθές για την επέτειο τού θανάτου τού Μεγαλέξανδρου αφού η πολιτεία και οι όποιοι άλλοι για δικούς τους λόγους ο καθένας δεν έγραψαν ούτε μία λέξη είναι όμως κάποια πράγματα που ούτε πρέπει να τα ξεχνάμε, ούτε και να κάνουμε πως τα ξεχνάμε και ευτυχώς υπάρχουμε κάποιοι που δεν ανήκουμε σε καμία από αυτές τις δύο κατηγορίες . . . Χθες περίμενα να δώ κάτι ρε γαμώτο, έστω μία λέξη για την επέτειο τού θανάτου ακόμα ενός σπουδαίου Έλληνα τού Μάνου Χατζιδάκι που μας άφησε στις 15 Ιουνίου στα 1994, αλλά πάλι άκρα τού τάφου σιωπή.

Επειδή λοιπόν αυτά είναι ανεπίτρεπτα και επειδή υπάρχουν πολλοί περισσότεροι απ΄όσους νομίζουν οι ακατονόμαστοι που αγάπησαν, θαύμασαν, ευεργετήθηκαν και δεν ξεχνούν τους άξιους, σαν έναν ελάχιστο φόρο τιμής στον μεγάλο μας Μάνο ξεπατίκωσα από το αρχείο μου ένα παλιό μου δημοσίευμα για 'κείνον και το αναδημοσιεύω: ΤΙ ΝΑ ΠΡΩΤΟΘΥΜΗΘΩ. . . (Ε) Ήταν ένα ανοιξιάτικο απομεσήμερο στο ιστορικό Zonar's με ένα τομάτο τζους μπροστά μου, όχι επειδή μ΄άρεσε αλλά επειδή ήτο τής μόδας. . . παρέα με τον μεγάλο φίλο μου Μάνο Χατζιδάκι και μία κυρία τής Εθνικής Λυρικής Σκηνής φίλη του.

Εκείνοι έχουν μια συζήτηση κι εγώ μάλλον «ταξιδεύω» αφηρημένος, τώρα που το ξανασκέπτομαι δεν αποκλείεται να παραμιλούσα ή και να γελούσα μόνος μου.

Την «αφηρημάδα» μου διακόπτει η χαρακτηριστική και πάντα ευγενική χροιά τής φωνής του: «. . . πόσο μακριά έχεις φτάσει ; » Είχε κυκλοφορήσει σχετικά πρόσφατα το αριστούργημα «Η μπαλάντα του Ούρι» και από τα μεγάφωνα ακουγόταν instrumental πολύ –πολύ διακριτικά το μαγικό «Αχ ουρανέ» οπότε σχεδόν ετοιμόλογα τού απάντησα: « . . . σκεφτόμουν ότι εμείς τολμούμε να μη πούμε το ναι μόνον σε κάτι ασήμαντα μικροπράγματα ενώ εσείς (πάντα στον πληθυντικό τού μιλούσα) δεν το είπατε ούτε στον ουρανό ! ! ! » Ακολούθησαν κάποια σχόλια, για την χαζομάρα μου ή την εξυπνάδα μου και από τους δύο και μετά η συζήτηση πέρασε στο συγκεκριμένο έργο, στον Νίκο Γκάτσο που έγραψε τους στίχους και σε άλλα σχετικά. Υ.Γ: Συγκινημένος, αφού σαν σήμερα πριν 32 χρόνια έφυγε για τον ουρανό λέγοντάς του τελικά το «ναι» σάς αφιερώνω αυτό το τραγούδι «ωδή» με την θεία μουσική τού Μάνου μας και τον έξοχο στίχο τού Γκάτσου σε ερμηνεία από τον Βασίλη ΛέκκαQ https://www.youtube.com/watch?v=9PHYQAeZIuo Στη φωτογραφία το ιερό δίδυμο Μ. Χατζιδάκις - Ν. Γκάτσος.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους