Μια ακόμη σχολική χρονιά έφτασε στο τέλος της... Ένας κύκλος που ξεκίνησε τον Σεπτέμβριο με όνειρα, προσδοκίες, αγωνίες και στόχους, ολοκληρώθηκε αφήνοντας πίσω του εμπειρίες, γνώσεις, συναισθήματα...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Οι αίθουσες αδειάζουν.

Οι πίνακες σβήνουν.

Τα θρανία μένουν για λίγο σιωπηλά.

Όμως μέσα σε αυτούς τους τοίχους χτύπησαν καθημερινά δεκάδες παιδικές καρδιές.

Ακούστηκαν γέλια, απορίες, διαφωνίες, όνειρα, αγωνίες και ελπίδες.

Εκεί γράφτηκαν μικρές ιστορίες που δεν θα καταγραφούν ποτέ σε κανένα βιβλίο, αλλά θα μείνουν χαραγμένες στη μνήμη όσων τις έζησαν.

Μέσα σε αυτή τη χρονιά είδαμε παιδιά να κάνουν βήματα μπροστά.

Να ξεπερνούν φόβους.

Να αποκτούν αυτοπεποίθηση.

Να μαθαίνουν να συνεργάζονται.

Να προσπαθούν.

Να αποτυγχάνουν.

Να ξανασηκώνονται.

Γιατί η εκπαίδευση δεν είναι μόνο γλώσσα, μαθηματικά και βαθμοί.

Είναι η διαμόρφωση χαρακτήρων.

Είναι η καλλιέργεια αξιών.

Είναι η προσπάθεια να γίνουν τα παιδιά καλύτεροι άνθρωποι.

Ως δάσκαλος, αισθάνομαι ευγνωμοσύνη που είχα την τιμή να περπατήσω μαζί με τους μαθητές μου ένα κομμάτι της διαδρομής τους.

Γιατί κάθε παιδί αφήνει το δικό του αποτύπωμα στην τάξη, αλλά και στην καρδιά του εκπαιδευτικού.

Και όσο κι αν πιστεύουμε ότι εμείς διδάσκουμε τα παιδιά, η αλήθεια είναι ότι πολλές φορές εκείνα διδάσκουν εμάς.

Μας θυμίζουν την αξία της ειλικρίνειας, της αυθεντικότητας, της χαράς και της ελπίδας.

Μας θυμίζουν πώς είναι να προσπαθείς χωρίς δεύτερες σκέψεις και να χαμογελάς χωρίς υπολογισμούς.

Κλείνοντας όμως τη χρονιά, δεν μπορώ να μην σταθώ και σε μια πραγματικότητα που τα τελευταία χρόνια γίνεται ολοένα και πιο έντονη.

Το σχολείο δεν μπορεί να λειτουργήσει χωρίς τη συνεργασία οικογένειας και εκπαιδευτικών.

Το παιδί έχει ανάγκη να βλέπει τους σημαντικούς ανθρώπους της ζωής του να βρίσκονται στην ίδια πλευρά.

Δυστυχώς, όμως, ολοένα και συχνότερα παρατηρούμε το αντίθετο.

Η συνεργασία δίνει τη θέση της στην καχυποψία.

Ο διάλογος στην αμφισβήτηση.

Η εμπιστοσύνη στην επιτήρηση.

Ο δάσκαλος καλείται καθημερινά να αποδείξει ότι ξέρει τη δουλειά του, ότι εργάζεται με ευθύνη, ότι νοιάζεται πραγματικά για τα παιδιά.

Και αυτό συμβαίνει συχνά από ανθρώπους που δεν έχουν βρεθεί ούτε μία ημέρα στη θέση του.

Δεν είναι λίγες οι φορές που κάποιοι γονείς θεωρούν πως ο ρόλος τους είναι να παρεμβαίνουν σε κάθε πτυχή της εκπαιδευτικής διαδικασίας.

Έχουν άποψη για τα πάντα, αμφισβητούν τα πάντα και θεωρούν ότι γνωρίζουν καλύτερα για τα πάντα.

Όμως η εκπαίδευση δεν είναι πεδίο αντιπαράθεσης.

Δεν είναι διαγωνισμός εξουσίας.

Δεν είναι μάχη ανάμεσα σε γονείς και δασκάλους.

Γιατί όταν ο γονιός προσπαθεί να ακυρώσει τον δάσκαλο και ο δάσκαλος αναγκάζεται να αμυνθεί, ο μόνος που τελικά χάνει είναι το παιδί.

Χθες, κατά την επίδοση των ελέγχων προόδου, μου γεννήθηκε ένας ακόμη προβληματισμός.

Σκέφτηκα πόσο εύκολα κάποιοι άνθρωποι περνούν ολόκληρη τη χρονιά παρεμβαίνοντας, απαιτώντας, κρiνοντας και αμφισβητώντας.

Και πόσο δύσκολο τους φαίνεται στο τέλος να πουν ένα απλό «καλό καλοκαίρι». Και δεν είναι μόνο οι δάσκαλοι της τάξης.

Είναι και οι εκπαιδευτικοί της παράλληλης στήριξης.

Άνθρωποι που πέρασαν ολόκληρη τη χρονιά δίπλα σε παιδιά που τους είχαν ανάγκη.

Που μοιράστηκαν τις αγωνίες, τις δυσκολίες, τις μικρές και μεγάλες κατακτήσεις τους.

Που στάθηκαν δίπλα τους καθημερινά, συχνά αθόρυβα, χωρίς να ζητούν αναγνώριση.

Κι όμως, πολλές φορές στο τέλος της χρονιάς μοιάζουν σαν να μην υπήρξαν ποτέ.

Ούτε ένας χαιρετισμός.

Ούτε ένα «ευχαριστώ». Ούτε ένα «καλό καλοκαίρι». Σαν να σβήνει ξαφνικά από τη μνήμη κάποιων η παρουσία ενός ανθρώπου που βρισκόταν καθημερινά δίπλα στο παιδί τους επί μήνες.

Και αυτό ίσως είναι που προβληματίζει περισσότερο.

Όχι η έλλειψη επιβράβευσης.

Αλλά η έλλειψη αναγνώρισης της ανθρώπινης παρουσίας.

Γιατί κανένας εκπαιδευτικός δεν περιμένει ανταλλάγματα.

Όμως κάθε άνθρωπος δικαιούται έναν στοιχειώδη σεβασμό για τον χρόνο, την προσπάθεια και την ψυχή που κατέθεσε.

Και τότε αναρωτήθηκα: Τι ζητά τελικά ένας δάσκαλος; Όχι, δεν ζητά προνόμια.

Δεν ζητά δημόσιους επαίνους.

Δεν ζητά να συμφωνούν όλοι μαζί του.

Ζητά σεβασμό.

Ζητά εμπιστοσύνη.

Ζητά συνεργασία.

Ζητά να αντιμετωπίζεται ως άνθρωπος.

Ένας άνθρωπος που αφιερώνει ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής του στα παιδιά των άλλων.

Που χαίρεται με την πρόοδό τους, αγωνιά για τις δυσκολίες τους και κουβαλά καθημερινά ευθύνες που δεν αποτυπώνονται σε κανένα ωρολόγιο πρόγραμμα.

Και τελικά, ξέρετε ποια είναι πολλές φορές η μεγαλύτερη ανταμοιβή του; Όχι τα δώρα.

Όχι οι τίτλοι.

Όχι οι τυπικές φιλοφρονήσεις.

Ένα χαμόγελο.

Ένα ειλικρινές «καλημέρα». Ένα «ευχαριστώ». Ένα «καλό καλοκαίρι και να είστε καλά». Λόγια απλά. Ανθρώπινα.

Μα τόσο πολύτιμα στις μέρες μας.

Γιατί πίσω από τον ρόλο του εκπαιδευτικού υπάρχει ένας άνθρωπος που, όπως όλοι, έχει ανάγκη να νιώθει ότι τον σέβονται.

Όχι επειδή κατέχει μια θέση.

Αλλά επειδή δίνει καθημερινά τον καλύτερο εαυτό του.

Παρά τις δυσκολίες, όμως, το σχολείο συνεχίζει.

Οι εκπαιδευτικοί συνεχίζουν.

Κάθε πρωί μπαίνουν στην τάξη με την ίδια ευθύνη, την ίδια αγωνία και την ίδια αγάπη για τα παιδιά.

Και στο τέλος, αυτό που μένει δεν είναι οι εντάσεις.

Δεν είναι οι διαφωνίες.

Δεν είναι οι παρεξηγήσεις.

Είναι τα παιδιά.

Τα χαμόγελά τους.

Οι φιλίες που δημιούργησαν.

Οι στιγμές που κατάφεραν κάτι που πίστευαν αδύνατο.

Οι αναμνήσεις που πήραν μαζί τους φεύγοντας από την τάξη.

Αγαπημένα μου παιδιά, να θυμάστε πάντα ότι η αξία σας δεν βρίσκεται στους βαθμούς ούτε στους ελέγχους προόδου.

Βρίσκεται στην καλοσύνη σας.

Στην προσπάθειά σας.

Στον χαρακτήρα σας.

Στην επιμονή σας να γίνεστε κάθε μέρα καλύτεροι άνθρωποι.

Να ονειρεύεστε.

Να προσπαθείτε.

Να μη φοβάστε τα λάθη.

Να σηκώνεστε κάθε φορά που πέφτετε.

Και να μην επιτρέψετε ποτέ σε κανέναν να σας κάνει να αμφισβητήσετε την αξία σας.

Σας εύχομαι από καρδιάς ένα καλοκαίρι γεμάτο φως, ξεγνοιασιά, παιχνίδι, όμορφες στιγμές και ανθρώπους που σας αγαπούν.

Να γεμίσετε αναμνήσεις.

Να ξεκουραστείτε.

Να μεγαλώσετε λίγο ακόμη.

Και να επιστρέψετε τον Σεπτέμβριο με νέα όνειρα.

Καλό καλοκαίρι σε όλους.

Και ας θυμόμαστε κάτι που κάποτε θεωρούσαμε αυτονόητο: Το σχολείο και η οικογένεια δεν είναι απέναντι στρατόπεδα.

Δεν ήταν ποτέ.

Δεν πρέπει να γίνουν ποτέ.

Γιατί όταν χάνεται ο σεβασμός προς τον εκπαιδευτικό, δεν πληγώνεται μόνο ο εκπαιδευτικός.

Φτωχαίνει το σχολείο.

Αποδυναμώνεται η οικογένεια.

Και τελικά ζημιώνεται το ίδιο το παιδί.

Κι αν υπάρχει ένα μάθημα που αξίζει να κρατήσουμε όλοι από αυτή τη χρονιά, είναι πως η μόρφωση ξεκινά από τη γνώση, αλλά ολοκληρώνεται μόνο όταν συνοδεύεται από σεβασμό, εμπιστοσύνη και ανθρωπιά.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους