Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ένας ακήρυχτος πόλεμος έχει ξεσπάσει σχετικά με τη δημιουργία Data Centers (Ισραηλινών συμφερόντων) στα εύφορα εδάφη του κάμπου της Θεσσαλίας.

Τα οποία θα καταναλώνουν τεράστιες ποσότητες νερού, που αναγκαστικά θα προμηθεύονται από φαραωνικά έργα που ως τώρα δεν είχαν ολοκληρωθεί στην ολότητα τους όπως η εκτροπή του Αχελώου.

Θα σας παραθέσω κάποια κείμενα για να αντιληφθείτε την κατάσταση και την αντιμετώπιση της από εκπροσώπους της Περιφέρειας Θεσσαλίας.

Στο τέλος παραθέτω και τη δική μου θέση ως αγωνιζόμενη χρόνια τώρα στο περιβαλλοντικό κίνημα.

Γράφει η Πρωτοβουλία Δημόσιο Νερό, (σε διάλογο με τη Πρωτοβουλία για τη Διασφάλιση της Δημόσιας Διαχείρισης του Νερού) και ακολουθεί το άρθρο της Despina Spanoudi: «Εκτροπή της λογικής στον Θεσσαλικό κάμπο Την μετατροπή μέρους του Θεσσαλικού κάμπου σε “κοιλάδα data centers” σχεδιάζουν η κρατική ΔΕΠΑ με εταιρεία Ισραηλινών συμφερόντων η οποία θα έχει και το management.

To σχέδιο περιλαμβάνει και μεγάλη μονάδα ηλεκτροπαραγωγής.

Τα τελευταία χρόνια υπάρχει ένας καταιγισμός δημιουργίας και αιτήσεων για μεγάλης κλίμακας datacenters σε πολλά σημεία της Ελλάδας, που έχει στοχοποιηθεί ως «ιδανικό οικόπεδο» από τους παγκόσμιους κολοσσούς με την αμέριστη υποστήριξη του ελληνικού κράτους.

Οι ασύλληπτες ποσότητες ενέργειας και νερού που απαιτούν για να λειτουργήσουν, αποτελούν ένα επιπλέον κίνητρο για φαραωνικά δημόσια έργα με ανυπολόγιστες συνέπειες όπως η εκτροπή των ποταμών της Ευρυτανίας για την υδροδότηση της Αττικής που υποδέχεται και το 35% των datacenters, ή η εκτροπή του Αχελώου.

Το υδροηλεκτρικό έργο που είναι μέρος της εκτροπής του Αχελώου μπορεί να εξυπηρετήσει πολυεθνικές όπως η Microsoft, η Google, η Amazon που έχουν δεσμευτεί νομικά ότι οι servers τους θα λειτουργούν με καθαρή ενέργεια.

Μαζί με τις πάσης φύσεως ενεργειακές εγκαταστάσεις, αγωγούς και εξορύξεις, η Ελλάδα εξελίσσεται σε κόμβο κέντρων δεδομένων (datacenters) για τη Νοτιοανατολική Ευρώπη και την Ανατολική Μεσόγειο.

Σε βάρος των υδατικών πόρων, της ελληνικής φύσης, των βουνών, της αγροτικής γης αλλά και της απασχόλησης αφού αυτές οι εγκαταστάσεις είναι αυτοματοποιημένες.

Όπως έχουμε πολλές φορές επισημάνει, η λειψυδρία δεν είναι φυσικό φαινόμενο.

Σχετίζεται με την ξηρασία αλλά ταυτόχρονα σχετίζεται και με τη διαχείριση του διαθέσιμου νερού.

Τα ποτάμια είναι πολύτιμα και περίπλοκα οικοσυστήματα με πολλαπλές λειτουργίες στον υδρολογικό κύκλο αλλά και στις ανθρώπινες δραστηριότητες. Η Ελλάδα μετατρέπεται σε πεδίο δράσης εθνικών και υπερεθνικών ομίλων και ταυτόχρονα υποθηκεύει το μέλλον της, στερώντας από τους ανθρώπους την πρόσβαση στα πιο βασικά αγαθά που είναι αναγκαία για την διαβίωση και την ευημερία.

Σε μια εποχή όπου η περιβαλλοντική και κλιματική κρίση δημιουργούν αβίωτες συνθήκες στην Ανατολική Μεσόγειο, η χώρα παραδίδεται απροστάτευτη στην κερδοφορία των ομίλων και την αγριότητα των αγορών.

Μεταφέρουμε από την εξαιρετικά κατατοπιστική ανάρτηση του μέλους της πρωτοβουλίας μας Δέσποινας Σπανούδη για την εκτροπή του Αχελώου, "του πιο πολυδικασμένου έργου στην Ελλάδα". Το σχέδιο ξεκίνησε τη δεκαετία του 80 επί ΠΑΣΟΚ ως έργο για την άρδευση της Θεσσαλίας και ταυτόχρονα παραγωγής υδροηλεκτρικής ενέργειας.

Αντέδρασε η Μεσοχώρα, που αρνείται να βυθιστεί στα νερά του φράγματος και η Αιτωλοακαρνανία που δεν θέλει να χάσει τον Αχελώο.

Παράλληλα, συσπειρώθηκαν μια σειρά κινήματα και περιβαλλοντικές οργανώσεις.

Το έργο ακυρώθηκε πέντε διαδοχικές φορές στο ΣτΕ και τώρα βρίσκεται στην έκτη κατά σειρά δικαστική διαμάχη.

Πάνω από 30 χρόνια κρατά η διαμάχη, αλλά φέτος, Μητσοτάκης και "αριστερός" περιφερειάρχης Θεσσαλίας μοιάζουν αποφασισμένοι.

Με δραματικές κραυγές για τη λειψυδρία που απειλεί την αγροτική παραγωγή ανάβουν τις μηχανές των μεθοδεύσεων, που υπό άλλες συνθήκες θα χρεώναμε στους μεγαλοεργολάβους και τους παραγωγούς ρεύματος.

Ωστόσο, δημοσιεύματα από τον περασμένο Φλεβάρη, θέλουν ένα ελληνοϊσραηλινό σχήμα με την κρατική ΔΕΠΑ να σχεδιάζει την κατασκευή μονάδας ηλεκτροπαραγωγής με φυσικό αέριο (CCGT) στη Λάρισα και ταυτόχρονα την κατασκευή «Κοιλάδας» για data center.

Και ξέρετε τι χρειάζεται μια τέτοια κοιλάδα με datacenters; Ενέργεια, για αυτό και την προικίζουν με το εργοστάσιο και πολύ νερό.

Τόσο πολύ που μπορεί και να χρειάζεται πράγματι η εκτροπή του Αχελώου.

Για τα Ισραηλινά κεφάλαια, όχι για την αγροτική παραγωγή του κάμπου.

Και ποιά ακριβώς είναι αυτά τα κεφάλαια; Σύμφωνα με δημοσίευμα του Οικονομικού Ταχυδρόμου είναι του ισραηλινού δισεκατομμυριούχου Γιακίρ Γκαμπάι.

Ο οποίος σύμφωνα πάντα με το δημοσίευμα "πρωτοστάτησε μαζί με άλλες προσωπικότητες αλλά και ισχυρά επιχειρηματικά ονόματα των ΗΠΑ την περίοδο Οκτωβρίου 2023 – Μαΐου 2024 στη διαμόρφωση της κοινής γνώμης υπέρ του Ισραήλ στον πόλεμο με τη Χαμάς." Σε απλή μετάφραση: ένα από τα καλόπαιδα που πλουτίζουν προπαγανδίζοντας τη γενοκτονία στη Γάζα.» Πάμε τώρα να δούμε πως απαντά η ΠΘ: Σε σχόλιο κάτω από ριπόστ της Γιώτα Ματέρη, ο αντιπεριφερειάρχης Περιβάλλοντος Περιφέρειας Θεσσαλίας Φώτης Λαμπρινίδης διαφωνεί έντονα και δεικτικά, χωρίς όμως λέξη για τα Data Centers αλλά με την ρουμπρίκα της “αξιοποίησης”: «Είναι ισοπεδωτικη και ανιστορητη η προσέγγιση που επιχειρείται με αυτόν τον τρόπο: Η ιδέα της " εκτροπής" του Αχελώου ξεκίνησε τις προηγούμενες δεκαετίες, αφορούσε την αφαίρεση 1,150 δις κ.μ. και ήταν, όντως, μια φαραωνική σύλληψη και ορθώς εγκαταλείφτηκε.

Σήμερα, μιλάμε για την αξιοποίηση 250 εκ κ.μ.πλημμυρικων υδάτων, όταν αυτά είναι διαθέσιμα, δηλαδή το 5% περίπου του υδατικού όγκου του Ποταμού, το οποίο μόνο "εκτροπή" δεν συνιστά.

Αυτά προβλέπονται στο Σχέδιο Διαχείρισης Λεκανών απορροής, που είναι νόμος του κράτους από το 2014, ειδικά στην 2η Αναθεώρηση που ισχύει από το 2024, η δε Κυβέρνηση έκτοτε δεν έχει κάνει τίποτα για την υλοποίηση των έργων.

Η συσχέτιση με τις όποιες επιδιώξεις προσφάτως των όποιων συμφερόντων είναι ανιστορητη, άσχετη και συνομωσιολογικη.

Εάν ενδιαφέρει η σοβαρή και ολιστική αντιμετώπιση του υδατικού προβλήματος στον Θεσσαλικό κάμπο, δεν μπορεί να μην συνυπολογιστεί και η αξιοποίηση των υδάτων, στην έκταση και μόνο που αναφέρεται, μαζί με τα απαραίτητα έργα εξοικονόμησης νερού,ως προτεραιότητα.

Αυτό δεν αφορά μόνο τους, κατά την γνώμη σας " αριστερούς" , ρωτήστε για παράδειγμα και τους, κατά την γνώμη σας " κομμουνιστές" ή και τους υπόλοιπους.

Επίσης, σε περίπτωση ματαίωσης των έργων, καλό είναι να τοποθετηθεί κάποιος για την ανάγκη απαξίωσης και κατάργησης των υφιστάμενων κατασκευών μέχρι σήμερα, από το υστέρημα του ελληνικού λαού.

Σε κάθε περίπτωση, καλή είναι η εγκυκλοπαιδική και ελιτίστικη προσέγγιση εκ του... μακρόθεν, αλλά, καλύτερη η έγνοια για την επιβίωση των ανθρώπων της Περιφέρειας, είτε "αριστερών", είτε και των... υπολοίπων. Φιλικά.» Η απάντηση μου προς τον ίδιο και τις απογοητευτικές πολιτικές της νέας εκλεγμένης διοίκησης της Περιφέρειας Θεσσαλίας, χωρίς καν να αγγίξω το καυτό ζήτημα των ισραηλινών data centers που φυτεύονται σε εύφορη αγροτική γη, είναι η εξής: Κύριοι Λαμπρινίδη, Κουρέτα, Παπασταύρου, Μητσοτάκη Η προστασία μιας περιοχής διεθνούς οικολογικής σημασίας δεν είναι “ισοπεδωτική” — είναι θεμελιώδης.

Ούτε “ανιστόρητη”, καθώς η ιστορία της οικολογίας διδάσκει ότι κάθε ανθρώπινη επέμβαση σε φυσικά υδρολογικά συστήματα με έντονη βιοποικιλότητα έχει οδηγήσει σε υποβάθμιση.

Η προσέγγιση της πλήρους μη παρέμβασης δεν είναι άγνοια ιστορίας, αλλά επίγνωση των οικολογικών ορίων.

Ενώ συμφωνούμε ότι το αρχικό σχέδιο ήταν ολέθριο, ωστόσο, η εγκατάλειψή του δεν νομιμοποιεί μικρότερης κλίμακας επεμβάσεις.

Από οικολογική άποψη, οποιαδήποτε ανθρώπινη παρέμβαση —ακόμη και μικρή— σε ένα οικοσύστημα τόσο ευαίσθητο όσο αυτό της λεκάνης του Αχελώου διαταράσσει τις λεπτές ισορροπίες (υγρότοποι, αναπαραγωγή ιχθύων, παράκτια διάβρωση). Το λάθος μεγέθους δεν διορθώνεται με μείωση της κλίμακας, αλλά με μηδενική επέμβαση.

Επίσης η διάκριση μεταξύ “εκτροπής” και “αξιοποίησης πλημμυρικών υδάτων” είναι παραπλανητική.

Ακόμη και το 5% της ροής ενός ποταμού, όταν απομακρύνεται από τη φυσική του κοίτη, αλλοιώνει τη μορφολογία και την οικολογική λειτουργία.

Τα πλημμυρικά ύδατα αποτελούν φυσικό τμήμα του υδρολογικού καθεστώτος που τροφοδοτεί υγροτόπους, αναπληρώνει υπόγεια ύδατα και διατηρεί γονιμότητα στις εκβολές.

Η αφαίρεσή τους ισοδυναμεί με χρόνια στέρηση ζωτικών πόρων από το οικοσύστημα.

Στην οικολογία δεν υπάρχει “ακίνδυνο ποσοστό” — υπάρχει διαταραχή.

Ακόμα, το ότι κάτι είναι νόμος δεν το καθιστά οικολογικά ορθό.

Η οικολογία δεν υπακούει σε νομοθετικά πλαίσια που συχνά διαμορφώνονται υπό πιέσεις άρδευσης και οικονομικών συμφερόντων. Το Σχέδιο Διαχείρισης παραβιάζει την Οδηγία 2000/60/ΕΚ για τα ύδατα, η οποία απαιτεί την επίτευξη καλής οικολογικής κατάστασης — κάτι που η αφαίρεση νερού, ακόμη και πλημμυρικού, υπονομεύει.

Η μη υλοποίηση των έργων δεν είναι αποτυχία, αλλά ευκαιρία αναθεώρησης προς όφελος του οικοσυστήματος.

Και φυσικά δεν χρειάζεται “συνομωσία” για να δει κανείς ότι μεγάλα υδραυλικά έργα εξυπηρετούν παραδοσιακά ενεργειακές, γεωργικές και κατασκευαστικές ομάδες συμφερόντων.

Η σύνδεση της συγκεκριμένης πρότασης με οικονομικά οφέλη είναι τεκμηριωμένη κοινωνιολογικά και ιστορικά.

Η απόρριψη κάθε κριτικής ως “συνομωσιολογικής” είναι ένα ρητορικό τέχνασμα για να αποφευχθεί η ουσία: η προστασία του Αχελώου από κάθε μορφής εκμετάλλευση.

Όσο για τη γνώριμη καραμέλα περί “ολιστικής αντιμετώπισης” αυτή ξεκινά από την εξοικονόμηση νερού, την κατάργηση σπαταλών καλλιεργειών (π.χ. βαμβάκι), την επαναχρησιμοποίηση λυμάτων, την ανάσχεση της υπεράντλησης υδροφορέων και την αναδιάρθρωση του αγροτικού μοντέλου.

Το νερό του Αχελώου δεν είναι λύση — είναι δικαιολογία για να μην γίνουν οι οδυνηρές αλλά αναγκαίες αλλαγές στον θεσσαλικό κάμπο.

Η προστασία ενός ανέπαφου οικοσυστήματος είναι κορυφαία προτεραιότητα, όχι δευτερεύον ζήτημα.

Λυπηρή και η οπισθοδρομική επίσης η αναφορά σε πολιτικούς χώρους.

Η επίκληση ιδεολογικών ταμπελών είναι άνευ ουσίας.

Η προστασία του Αχελώου δεν είναι αριστερή ή κομμουνιστική θέση — είναι θέση επιστημονικής οικολογίας, την οποία συμμερίζονται πολίτες κάθε πολιτικού χώρου.

Αντίθετα, η απόπειρα πολιτικής εργαλειοποίησης της φύσης αποπροσανατολίζει από το πραγματικό ζήτημα: το δικαίωμα του ποταμού να ρέει ανεμπόδιστος.

Όσο για την περίπτωση ματαίωσης των έργων, συμφωνούμε απόλυτα😈: όσες κατασκευές έχουν ήδη γίνει θα πρέπει να απαξιωθούν και να αποκατασταθεί η φυσική ροή! Ωστόσο, το επιχείρημα της “σπατάλης δημόσιου χρήματος” είναι γνωστό άλμα λογικής.

Το γεγονός ότι ήδη δαπανήθηκαν πόροι δεν αποτελεί λόγο για να συνεχιστεί ένα καταστροφικό έργο.

Η οικολογία λέει: Σταμάτα την αιμορραγία, μην τη συνεχίζεις για να δικαιολογήσεις το ήδη εκχυμένο αίμα.

Εν κατακλείδι η “έγνοια για την επιβίωση” δεν μπορεί να επικαλείται όταν η ίδια η επιβίωση των ανθρώπων της περιφέρειας εξαρτάται μακροπρόθεσμα από ένα υγιές οικοσύστημα. Ένας Αχελώος χωρίς το νερό του —ακόμη και 5%— συνεπάγεται υποβάθμιση των υγροτόπων, μείωση αλιευμάτων, αλάτωση παράκτιων περιοχών και τελικά ερημοποίηση.

Η πραγματική ελίτ είναι όσοι κάθονται στα γραφεία τους και σχεδιάζουν “αξιοποίηση” της φύσης, αγνοώντας το επιστημονικά τεκμηριωμένο γεγονός ότι τα ανέπαφα ποτάμια είναι η ραχοκοκαλιά κάθε βιώσιμης τοπικής οικονομίας.

Η προστασία δεν είναι πολυτέλεια — είναι η μόνη λογική επένδυση στο μέλλον.

Και η τελική κρίση βάσει αρχών οικολογίας και βιωσιμότητας είναι αυτή: Καμία ανθρώπινη παρέμβαση στην ευαίσθητη περιοχή του Αχελώου —ούτε κατά 5%, ούτε υπό την κάλυψη “πλημμυρικών υδάτων” — δεν είναι αποδεκτή.

Η λύση στο υδατικό πρόβλημα της Θεσσαλίας βρίσκεται στην εξοικονόμηση, τη βιώσιμη γεωργία, την προστασία υγροτόπων και την αποκατάσταση φυσικών υδρολογικών διαδικασιών, όχι στην περαιτέρω λεηλασία ενός από τους τελευταίους φυσικούς ποταμούς της Ευρώπης. Φαίη Τζανετουλάκου Στα σχόλια τα links των εικόνων

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους