Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Άκουγα τον κουμπάρο μου να μου μιλάει με αγάπη και δέος για τον Γιάννη Κακαράκη, διατηρώντας ωστόσο τους χαμηλούς τόνους που γίνονται δεύτερη φύση όλων όσων αξίζουν μέσα στον χώρο των πολεμικών τεχνών.

Ο πολεμιστής το πρωτο που μαθαίνει είναι να σέβεται τη δυναμη του.

Μην έχοντας επαφές με τον χώρο της πυγμαχίας και του kick boxing, δεν μπορουσα να έχω την πλήρη εικόνα όλων εκείνων που ήταν ο Γιάννης, όμως εμπιστευόμουν τα αισθήματα του κουμπάρου γι' αυτόν γιατί εκείνοι που διδάσκουν πυγμαχια ξέρουν και να ζυγίζουν.

Μα ποιος ήταν επιτέλους αυτός ο Κακαράκης; Πέρυσι τέτοια εποχή, είχα την τύχη να τον συναντήσω.

Δεν ήταν ψηλός.

Δεν φορούσε κουστούμι, ήταν ντυμένος απλά.

Δεν μπορουσα να διακρίνω κοιτάζοντας τον το πόση δυναμη έκρυβε στα χέρια του αυτός ο άνθρωπος κι ωστόσο η γροθιά του μπορούσε να γίνει φονική.

Δεν μιλούσε πολυ.

Δεν μιλούσε δυνατά.

Ωστόσο παρατηρωντας την κινησιολογία εκείνων που του μιλούσαν, διέκρινα το ίδιο δέος και τον ίδιο σεβασμό σε όλους.

Είχε στα μάτια ένα χρώμα ψυχρό, ένα γαλανό που όταν σε κοίταζε παγωνες.

Του τα είχε δώσει ο θεός για να τον προστατέψει από εκείνους που τον πλησιαζαν με δόλο.

Τα μάτια μαζί με περισση νόηση.

Γιατί όταν επεφτε το τείχος της αναγνώρισης, ανέτειλε από τα χείλη του ένα ζεστό χαμόγελο που ερχόταν σαν ανακούφιση σ' αυτόν που τον γνώριζε.

Αυτό το κρυο των ματιών σε συνδυασμό με τη ζέστη της ψυχής, αυτή η σύγκρουση συναισθημάτων γεννούσε στους γύρω του αγάπη γι' αυτόν με την πρώτη.

Αν και ήταν πρωταθλητής στις πολεμικες τέχνες, νομίζω πως το κυριότερο εργαλείο του ήταν αυτή η αγάπη, η οποία ανεβλυζε και γινόταν πραγματικο ενδιαφέρον για εκείνον που είχε μπροστά του.

Αυτή η αγάπη έβαλε τις βάσεις σε πρωταθλητές παγκόσμιου κύρους.

Αυτή η αγάπη που μεταμφιεζοταν σε ηθική, δικαιοσύνη, αξίες, μέτρο και σεβασμό και έλλειψη εγωισμου. Ο Γιάννης σου μιλούσε και χωρίς να σκυψει υποκλινοταν.

Κι αυτό ήταν αρκετό να σε κάνει να θες να δώσεις τα πάντα για να τον ευχαριστήσεις.

Γράφω αυτά και δακρύζω, διότι είναι μετρημένοι στα δάκτυλα του ενός χεριού οι άνθρωποι με τα χαρακτηριστικά του Γιάννη και είναι όλοι τους δάσκαλοι.

Ανεξαρτήτως τον χώρο στον οποίο διδάσκουν, έχουν τα ίδια ακριβώς χαρακτηριστικά, αυτά που διαχωρίζουν τους μεγάλους άνδρες από τους μικρούς.

ΜΗΔΕΝ εγωισμό, ΜΗΔΕΝ έπαρση, ΜΗΔΕΝ αυτοπροβολή.

Οι άνδρες αυτοί δεν είναι στρατιώτες. Είναι ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΕΣ.

Οι αυτοκράτορες εμπνέουν μιλιουνια στρατιώτες γύρω τους.

Μιλιουνια στρατιώτες αλλά και μιλιουνια ΚΛΕΦΤΕΣ που προσπαθούν να αρπάξουν κάτι από τη λάμψη τους χωρίς όμως να μπορούν.

Γιατί η λάμψη ενός αυτοκράτορα, δεν προέρχεται από το στέμμα του.

Η λάμψη του προέρχεται από τον πόνο που έχει νικήσει κι έχει πατήσει κάτω στη ζωή του.

Αυτός ο πόνος τον πλάθει στις διαστάσεις του κι αυτός τον κάνει να λάμπει... Γιάννη μου στο 'χω παράπονο να ξέρεις.

Μια βραδιά που τραγουδήσαμε με την κιθάρα μου και μια μέρα που ανταμώσαμε στο Σισμανόγλειο λίγους μήνες μετά, σφράγισαν χρονικά τις ευκαιρίες που είχα να σε γνωρίσω από κοντά κι ήταν λίγες.

Όμως ακόμα και γι' αυτές νοιώθω απέραντη ευγνωμοσύνη για την τυχη μου να γνωρίσω τον κουμπάρο μου και μέσα από αυτόν, εσένα και τον γίγαντα που είχες μέσα σου.

Χαμογελαστός στο κρεβάτι ενός δημόσιου νοσοκομείου, ανάμεσα σε κοινούς θνητούς, να πονάς και να μην είναι ικανός ούτε ο πόνος να σου κλέψει το χαμόγελο.

Η ζωή ενός ανθρώπου μπορεί να είναι αδιάφορη ή σα το βέλος που βρίσκει στόχο.

Άφησες την ανθρωπότητα καλύτερη από ότι την βρήκες. Κι αυτό σε κάνει στα δικά μου μάτια ΙΕΡΟ... Σ' ευχαριστώ!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους