Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η φωτογραφία προφίλ μου, στην οποία φιλάω τον σύντροφό μου, προκάλεσε διάφορες αντιδράσεις.

Οι περισσότερες ήταν θετικές, όμως υπήρξαν και κάποια μηνύματα μίσους, καθώς και σχόλια του τύπου: «Γιατί πρέπει να το δείχνεις τόσο πολύ;» ή «Γιατί δεν μπορείς να είσαι πιο διακριτικός;». Η αλήθεια είναι ότι μεγάλωσα σε μια διαφορετική Ελλάδα.

Όταν ήμουν παιδί και έφηβος, η ελληνική κοινωνία συχνά αντιμετώπιζε τους ομοφυλόφιλους με χλευασμό, φόβο ή περιφρόνηση.

Οι ανοιχτά γκέι άνθρωποι παρουσιάζονταν είτε ως καρικατούρες είτε ως πρόσωπα στο περιθώριο της κοινωνίας.

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον δεν έμαθα ποτέ ότι είναι εντάξει να είμαι αυτό που είμαι.

Δεν είδα ποτέ να υπάρχει ένας χώρος όπου θα μπορούσα να ανήκω χωρίς να απολογούμαι για την ύπαρξή μου.

Δεν επέλεξα να είμαι γκέι.

Είναι απλώς αυτό που είμαι.

Για σχεδόν τρεις δεκαετίες προσπάθησα να γίνω κάποιος άλλος.

Έκρυψα πλευρές του εαυτού μου γιατί φοβόμουν.

Φοβόμουν ότι θα χάσω φίλους.

Φοβόμουν ότι θα απογοητεύσω την οικογένειά μου.

Φοβόμουν την απόρριψη και την κρίση των άλλων.

Φοβόμουν ότι η αλήθεια μου θα είχε κόστος.

Κι όμως, στάθηκα τυχερός.

Όταν τελικά βρήκα το θάρρος να είμαι ειλικρινής με τον εαυτό μου και τους ανθρώπους γύρω μου, ανακάλυψα ότι η οικογένειά μου με αγαπά και με στηρίζει ακριβώς όπως είμαι.

Ανακάλυψα επίσης ότι έχω δίπλα μου φίλους πραγματικά υπέροχους, ανθρώπους που όχι μόνο με αποδέχθηκαν, αλλά με ενθάρρυναν να βγω από την ντουλάπα και να ζήσω τη ζωή μου χωρίς φόβο και χωρίς ντροπή.

Δεν θεωρώ τίποτα από αυτά δεδομένο και νιώθω βαθιά ευγνωμοσύνη γι' αυτό.

Και κάπου εκεί γνώρισα και τον σύντροφό μου.

Η παρουσία του στη ζωή μου μου έδωσε το τελευταίο κομμάτι θάρρους που χρειαζόμουν.

Μου έδωσε τη δύναμη να γίνω ευάλωτος, να εκτεθώ και να ζήσω αυθεντικά.

Σήμερα νιώθω βαθιά ευτυχισμένος που τον έχω δίπλα μου, γιατί μαζί του βρήκα το κουράγιο να δείξω στον κόσμο ότι είναι απολύτως φυσιολογικό να αγαπάς όποιον αγαπάς.

Γι’ αυτό η ορατότητα έχει σημασία.

Γιατί κάπου υπάρχει ένα παιδί ή ένας έφηβος που μεγαλώνει όπως μεγάλωσα κι εγώ.

Που αναρωτιέται αν θα γίνει ποτέ αποδεκτός, αν θα μπορέσει ποτέ να αγαπήσει και να αγαπηθεί χωρίς φόβο.

Η ορατότητα τού λέει ότι μπορεί.

Η σχέση μας δεν είναι πολιτική δήλωση.

Δεν είναι πρόκληση.

Είναι απλώς αγάπη.

Και η αγάπη δεν χρειάζεται άδεια από κανέναν.

Καταλαβαίνω ότι για κάποιους ανθρώπους, ιδιαίτερα για όσους μεγάλωσαν με διαφορετικές αντιλήψεις, αυτό μπορεί να είναι δύσκολο να το κατανοήσουν ή να το συνηθίσουν.

Όμως είτε το αποδέχονται είτε όχι, υπήρχαμε πάντα.

Ήμασταν εδώ τότε, είμαστε εδώ σήμερα και θα είμαστε εδώ και αύριο.

Δεν ζητάμε ειδική μεταχείριση.

Ζητάμε την ίδια ορατότητα, τον ίδιο σεβασμό, την ίδια αξιοπρέπεια και την ίδια ελευθερία που αξίζει κάθε άνθρωπος.

Και σε όσους εξακολουθούν να πιστεύουν ότι έχουν λόγο στις προσωπικές επιλογές και στη ζωή των άλλων, θα ήθελα να πω κάτι πολύ απλό: κανείς δεν είναι υποχρεωμένος να συμφωνεί με τη ζωή κάποιου άλλου.

Όλοι όμως είναι υποχρεωμένοι να σέβονται το δικαίωμά του να τη ζήσει όπως ο ίδιος επιλέγει.

Μια φωτογραφία δύο ανθρώπων που φιλιούνται δεν θα έπρεπε να θεωρείται πρόκληση.

Είναι απλώς δύο άνθρωποι που αγαπιούνται. Και μετά από τόσα χρόνια, δεν είμαι πλέον διατεθειμένος να κρύβω αυτή την αγάπη.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους