Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Πέρασαν ήδη 9 χρόνια στο Γ.Ν.Τρικάλων, μια ζωή, μια στιγμή, άπειρα συναισθήματα! Χρόνια εύκολα, δύσκολα, χρόνια δημιουργίας, έργων, εμπειριών, λαθών, συγκρούσεων, μαχών, χρόνια που κάναμε σχέσεις ζωής και φίλους καρδιάς, χρόνια που πήραμε μαθήματα, χρόνια που φοβηθηκαμε και ονειρευτήκαμε σαν μικρά παιδιά, ακόμη και στην άκρη του γκρεμού.

Μια παρέα τρελών, ονειροπόλων και αθεράπευτα ρομαντικών, που κάναμε πολλά πράγματα μαζί και συνεχίζουμε μέσα σε αντιξοότητες και συνθήκες, που μας μαθαίνουν τις αντοχές και τα όριά μας και πως οι αγώνες κερδίζονται με πείσμα και σκληρές μάχες.

Ευχαριστώ εκείνους που πίστεψαν σε μένα, αναγνώρισαν πολύ πρώιμα τις δυνατότητες που έχω, μου έδωσαν πρωτοβουλίες, βήμα να μιλήσω και πεδίο δράσης και δημιουργίας.

Ήμασταν, είμαστε και θα είμαστε μαζί, γιατί αγαπάμε τη σκληρή δουλειά, αγαπάμε το Νοσοκομείο και όλους όσους το επισκέπτονται και το έχουν ανάγκη.

Υπήρξαν και οι απέναντι, που με πλήγωσαν και με έκαναν να κλάψω πολλές φορές.

Κατανοώ, αλλά δεν συγχωρώ και δεν ξεχνώ.

Δεν είμαι ο Χριστός να συγχωρώ τους πάντες, ούτε έχω Αλτσχάιμερ, για να ξεχάσω τον πόνο που μου προκάλεσαν με την άδικη συμπεριφορά τους.

Θα αναμετρηθούν και θα χτυπηθούν οι σιγουριές, τα κότσια μας, η παιδεία του καθενός μας και η εσωτερική μας ποιότητα, όχι εμείς.

Οι κακοί δεν αλλάζουν, ευτυχώς ούτε οι καλοί.

Καλοσύνη, λοιπόν, και όλοι οι επιθετικοί προσδιορισμοί,που τολμούν να σταθούν δίπλα της! Στο τέλος μένει ό,τι αξίζει! Ειμαστε όμως εδώ, παρόντες και ανήσυχοι και κάνω μια ευχή και προσευχή μέσα από την καρδιά μου για καλύτερες παροχές Υγείας και πραγματικά όμορφες μέρες για όλους εμάς εκεί μέσα.

Γιατί η απάντηση σε όλα είναι πάντα ο Άνθρωπος, που φτιάχνει μονοπάτια μόνο με το περπάτημα και μαθαίνει μέσα από τα μεγάλα ζόρια, πως πίσω από κάθε δυνατό άνθρωπο κρύβεται μια στιγμή που προτίμησε να κολυμπήσει, παρά να βουλιάξει! Ζ.Χ.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους