ΟΙ ΑΘΛΙΟΙ του Βίκτωρος Ουγκώ από το ΘΕΑΤΡΟ ΠΕΡΙΓΙΑΛΙΟΥ . Ο Ουγκώ, συγγραφέας του 19ου αιώνα, συνέγραψε ένα μεγάλο μυθιστόρημα μεταφέροντας τον κοινωνικό άνεμο της εποχής του μέσα από την ιστορία ενός...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Επαναστάτης ο ίδιος, ενστερνιζόμενος τα ρεύματα της εποχής, καταπιάνεται με απαράμιλλη τεχνική και γλαφυρότητα με την περιγραφή των κοινωνικών αλλαγών που εξελίσσονταν στο μετ-επαναστατικό Παρίσι και την αναζήτηση μιας δικαιότερης ζωής για τα λαϊκά στρώματα, που παρά την προηγηθείσα επανάσταση δεν είχαν δει ακόμη τα ωφελήματα να διαχέονται στους απλούς ανθρώπους.

Αναπτύσσοντας την ιστορία του αναδεικνύει τα στραβά της κοινωνίας που ζούσε, με ιδιαίτερη αναφορά στη σκοτεινή μοίρα των φτωχών μιας κοινωνίας σκληρής και άκαρδης.

Στο πρόσωπο των δύο πρωταγωνιστών του Αγιάννη και του Ιαβέρη, σκιαγραφεί με ενάργεια δυο διαφορετικούς κόσμους και δυο διαφορετικές φιλοσοφίες. Ο Αγιάννης πρώην κατάδικος που έκλεψε ένα καρβέλι ψωμί επειδή πείναγε και τώρα κάνει προσπάθεια για να ξεφύγει από τη μοίρα του και ο Ιαβέρης ο στυγνός και άτεγκτος αστυνομικός, που στα μάτια του δεν υπήρχαν άνθρωποι αλλά φάκελοι με αδικήματα και διαταγές.

Δε χρειάζεται να περιγράψω όλη την υπόθεση του έργου, που ανήκει στα αριστουργήματα της παγκόσμιας λογοτεχνίας και έχει μεταφερθεί πάμπολλες φορές στο θέατρο ή στον κινηματογράφο, αλλά θα σταθώ στην προσπάθεια του Θεάτρου Περιγιαλίου να ανεβάσει στη σκηνή τη δική του εκδοχή.

Όσοι παρακολουθήσαμε την πρεμιέρα το Σάββατο 13/Ιουνίου, φύγαμε από τον ζεστό χώρο του Θεάτρου γεμάτοι με όμορφα συναισθήματα και με την αίσθηση ότι είδαμε μια εξαιρετική παράσταση, από αυτές που έχουν κάνει ξεχωριστό το Θεατράκι στο Περιγιάλι.

Η σκηνοθεσία υπογράφεται από τη Γωγώ Ξανθάκη, που έκανε πολύ επιμελημένη δουλειά ώστε το δίωρο σχεδόν έργο να μην κάνει πουθενά κοιλιά.

Τα πολύπλοκα σκηνικά τα φρόντισαν ο Σωκράτης Λαμπρόπουλος, επικουρούμενος από τους Ηλία Κασελά, Σταμάτη Κανελλόπουλο και Ανδριανή Τζίμα.

Οι συχνές αλλαγές σκηνικού θα πρέπει να πιστωθούν στους δημιουργούς που προέβλεψαν τις συνεχείς αλλαγές, αλλά και στους ηθοποιούς που κατάφερναν σε λίγο χρόνια να κάνουν τις αναγκαίες μετακινήσεις ώστε να εμφανίζεται το κατάλληλο τοπίο.

Δεν είναι εύκολη δουλειά, για όσους ξέρουν από θέατρο.

Μουσική και φωτισμός παίρνουν άριστα.

Ο πολυπληθής θίασος εκτέλεσε το κάθε κομμάτι με ακρίβεια και χωρίς προβλήματα.

Όσο για τους δύο πρωταγωνιστές το Δημήτρη Εξαδάκτυλο / Ιαβέρη και τον Γιάννη Κατσάμπα / Αγιάννη, έδωσαν πραγματικά μαθήματα υποκριτικής ανεβάζοντας το ερασιτεχνικό θέατρο σε νέα επίπεδα.

Θα ήθελα να συγχαρώ όλους τους συντελεστές για τη συγκίνηση που μας προσέφεραν και να ευχηθώ να μακροημερεύσουν πάντα με επιτυχίες.

Για τις επόμενες παραστάσεις ραντεβού το Φθινόπωρο!!! ΥΓ: Θα ήθελα να σταθώ λίγο σε ένα σημαντικό στοιχείο της ιστορίας που έπλασε ο Ουγκώ και μετέφερε με πειστικότητα η Γωγώ Ξανθάκη στη διασκευή της.. Πρόκειται για την νομική διαμάχη σχετικά με τον εγκλεισμό.

Αν δηλαδή θα πρέπει να είναι τιμωρητικός ή σωφρονιστικός.

Στις δυτικές κοινωνίες, στις οποίες φιλοδοξούμε να ανήκουμε, έχει επικρατήσει βέβαια η άποψη ότι ο εγκλεισμός πρέπει να λειτουργεί σωφρονιστικά γι’ αυτό τις φυλακές τις ονομάζουμε άλλωστε ‘Σωφρονιστικά Καταστήματα’. Ωστόσο στην κοινωνία δεν έχει γίνει πάντα αποδεκτή αυτή η θέση και συχνά ακούμε αιτήματα για όλο μεγαλύτερες τιμωρίες. Ο Ουγκώ απάντησε και πήρε θέση. Εμείς ας προβληματιστούμε επ’ αυτού.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους