Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Bloomsday σήμερα, και δεν θα αποφύγω τον πειρασμό να επαναλάβω τη γνώμη μου για τον περιβόητο Οδυσσέα του Τζόυς.

Είναι ένα παράδειγμα προς αποφυγήν, ένα λογοτεχνικό αντιπαράδειγμα για την ακρίβεια.

Καμωμένο για τους ειδήμονες, περιφρονεί τον κοινό αναγνώστη, που κι αυτός φυσικά την περιφρόνηση αυτή του την ανταποδίδει.

Ακόμη και από αυτούς που το επευφημούν, ελάχιστοι είναι όσοι άντεξαν να το διαβάσουν ώς το τέλος.

Όμως είναι συγχρόνως, πρέπει να το ομολογήσουμε, και ένα βιβλίο απολύτως επιτυχημένο.

Είναι ένα έργο τόσο αξιοπερίεργο ώστε γέννησε έναν μύθο και, επιπλέον, «κρατάει απασχολημένους τους καθηγητές» έναν αιώνα τώρα, όπως ακριβώς το ήθελε ο δημιουργός του.

Τώρα αν οι καθηγητές είναι «ο μόνος τρόπος για να κερδίσει κανείς την αθανασία», ας μου επιτραπεί να το αμφισβητήσω.

Ο σπουδαίος Τζόυς είναι αυτός των πρώτων βιβλίων του, των Δουβλινέζων και του Πορτραίτου.

Ο όψιμος Τζόυς είναι ένας ιδιοφυής δημιουργός παραπλανημένος από τον ναρκισσισμό του. Συμβαίνει, συνέβη τον αιώνα που μας πέρασε τόσες και τόσες φορές...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους