Δεν υπάρχουν «κακοί» ηθοποιοί, παρά μόνο ανεπαρκείς σκηνοθεσίες και παραγωγές, διότι η υποκριτική δεν είναι κάποιο εξωγήινο χάρισμα, αλλά η ίδια η ανθρώπινη φύση: όλοι επιτελούμε κοινωνικούς ρόλους...
Δεν υπάρχουν «κακοί» ηθοποιοί, παρά μόνο ανεπαρκείς σκηνοθεσίες και παραγωγές, διότι η υποκριτική δεν είναι κάποιο εξωγήινο χάρισμα, αλλά η ίδια η ανθρώπινη φύση: όλοι επιτελούμε κοινωνικούς ρόλους στην καθημερινότητά μας.
Όταν ένα συναίσθημα πάνω στη σκηνή πηγάζει από την οργανική αλήθεια και το βίωμα, έστω και μέσα στη συνθήκη του θεατρικού ψεύδους, αναπόφευκτα θα αγγίξει τον θεατή.
Γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο, ο σκηνοθέτης οφείλει να λειτουργεί ως "ψυχολόγος" και δάσκαλος, με σκοπό να μαιεύει και να απελευθερώνει τον ερμηνευτή, όχι να τον εγκλωβίζει σε προκατασκευασμένα «κουτάκια». Υπό αυτό το πρίσμα, οι σχολές προσφέρουν μόνο μια γενική βάση, ενώ η πρόβα δεν είναι η πραγματική «εργασία», αλλά μια εντελώς νέα και αυτόνομη σπουδή πάνω στο εκάστοτε έργο· η παραγωγική εργασία του ηθοποιού είναι η ίδια η παράσταση, η οποία και πρέπει να αμείβεται πολύ περισσότερο (ακόμα και διπλά) σε σχέση με το σημερινό καθεστώς.
Ακόμα και οι ακροάσεις θα έπρεπε να εστιάζουν αποκλειστικά στην εύρεση της κατάλληλης φυσιογνωμίας και ενέργειας, αφού η ευθύνη για το πλάσιμο του ρόλου βαραίνει αποκλειστικά τον σκηνοθέτη: στα χέρια ενός πραγματικά ικανού καθοδηγητή, ακόμα και ένας πολίτης «από τον δρόμο», με μοναδικό εφόδιο τη δίψα του, μπορεί να μεταμορφωθεί στον απόλυτο πρωταγωνιστή για τον συγκεκριμένο ρόλο που δούλεψε, όχι γενικά. Γιώργος Τριανταφύλλου
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους