Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Χαίρετε και καλή Τετάρτη, Παρότι βρισκόμαστε λίγο παραπάνω από τα μισά του πρώτου μήνα του καλοκαιριού, οι πολιτικές ζυμώσεις και διεργασίες χτυπάνε κόκκινο.

Στο σημερινό άρθρο για την Political.gr αναφερόμαστε στα «αναλώσιμα πιόνια» της Κεντροαριστεράς λαμβάνοντας ως παράδειγμα τις περιπτώσεις Κασσελάκη και Καρυστιανού.

Αναλυτικά, «Τα αναλώσιμα «πιόνια» της Κεντροαριστεράς και το σκληρό ροκ του παρασκηνίου Η εγχώρια Κεντροαριστερά έχει μια διαχρονική ανάγκη να κατασκευάζει «μεσσίες» κάθε φορά που βράζει το πολιτικό σκηνικό.

Τελευταία κατασκεύασε «μεσσίες» για να ρίξει την κυβέρνηση Μητσοτάκη.

Η μέθοδος της γνωστή: όταν οι παραδοσιακοί μηχανισμοί στερεύουν από ιδέες και πρόσωπα, το σύστημα επιστρατεύει πολιτικές φωτοβολίδες.

Φαινόμενα της στιγμής που ανακηρύσσονται εν μια νυκτί ως το «νέο», το άφθαρτο, το ρηξικέλευθο.

Δύο τέτοια χαρακτηριστικά παραδείγματα των ημερών μας, με εντελώς διαφορετική αφετηρία αλλά κοινή μοίρα, είναι ο Στέφανος Κασσελάκης και η Μαρία Καρυστιανού.

Και οι δύο αναδύθηκαν, προβλήθηκαν και συνεπικουρήθηκαν από παλιές πολιτικές καραβάνες.

Έμπειροι παίκτες του παρασκηνίου πίστεψαν ότι βρήκαν τα κατάλληλα οχήματα για να προκαλέσουν ρήγματα στο Μαξίμου, ποντάροντας τυφλά στο θυμικό και τη συγκινησιακή φόρτιση της κοινής γνώμης.

Όσο τα «πιόνια» αυτά κινούνταν εντός του προδιαγεγραμμένου πλαισίου, όλα έβαιναν καλώς.

Όταν όμως επιχείρησαν να κάνουν τη δική τους αυτόνομη, πλην «ατσούμπαλη» περπατησιά, οι ίδιοι οι υποστηρικτές τους, που κάποτε έβλεπαν στο πρόσωπό τους την ανατροπή, τους τράβηξαν τον μήτο από τον αέτο.

Τώρα, τους βοηθούν να πέσουν με εκκωφαντικό κρότο.

Η περίπτωση του Στέφανου Κασσελάκη και του κόμματός του, των «Δημοκρατών», είναι ενδεικτική.

Αφού αποκαθηλώθηκε από το αρχικό του πολιτικό σπίτι, βλέπει τις δυνάμεις του να εξανεμίζονται και τις εσωτερικές διαρροές στελεχών να πυκνώνουν.

Στο παρασκήνιο, τα σενάρια φουντώνουν: παρά τις δημόσιες διαψεύσεις, οι πληροφορίες τον θέλουν να παζαρεύει έντονα την ένταξη και τη συμπόρευσή του με άλλα σχήματα - όπως το ΠΑΣΟΚ - με μοναδικό σκοπό μια εκλόγιμη θέση βουλευτή.

Ο στόχος προφανής: να αποκτήσει θεσμικό βήμα και να πάρει το πολιτικό του «αίμα πίσω» από τον Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος κινεί – φανερά - εκ νέου τα νήματα.

Από την άλλη πλευρά, η Μαρία Καρυστιανού, έχοντας ιδρύσει το κόμμα «Ελπίδα για τη Δημοκρατία», βρίσκεται πλέον αποκομμένη από τις πρότερες συμμαχίες της, όπως με την Πλεύση Ελευθερίας της Ζωής Κωνσταντοπούλου.

Επιχειρεί το δικό της πολιτικό άνοιγμα, όμως η σκληρή πραγματικότητα της κεντρικής σκηνής την προσγειώνει απότομα.

Η πρόσφατη αναγγελία του νέου κομματικού φορέα του Αλέξη Τσίπρα αλλάζει δραματικά τις ισορροπίες.

Οι δημοσιολογούντες και οι δημοσκοπικές αναλύσεις σπεύδουν ήδη να την «κοντύνουν» πολιτικά, επαναφέροντας τις ισορροπίες στις παραδοσιακές δεξαμενές της κεντροαριστερής διαμαρτυρίας.

Το συμπέρασμα είναι αμείλικτο.

Στην πολιτική σκακιέρα, οι «μεσσίες» της μίας χρήσης έχουν ημερομηνία λήξης.

Όταν η χρησιμότητά τους ως αναχώματα ή ως πολιορκητικοί κριοί εξαντληθεί, το ίδιο το σύστημα που τους γέννησε αναλαμβάνει να τους εξαφανίσει. Ο Κασσελάκης και η Καρυστιανού πίστεψαν ότι μπορούν να γίνουν πρωταγωνιστές, αλλά ξέχασαν ότι οι παλιές καραβάνες δεν παραχωρούν ποτέ τα κλειδιά του παιχνιδιού».

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους