Original Post

Πλήρες Κείμενο:

#Ουτέ #ένα #εισιτήριο 🎬Σε ένα μήνα από σήμερα,στις 17 Ιουλίου η πολυσυζητημένη ταινία Οδύσσεια του Κρίστοφερ Νόλαν θα βγει στις αίθουσες και, όσο πλησιάζει αυτή η ημερομηνία, τόσο περισσότερο η συζήτηση γύρω της βαραίνει όχι μόνο κινηματογραφικά, αλλά πολιτισμικά και ιδεολογικά.Προσωπικά δεν το αντιμετωπίζω πλέον απλώς ως μια ακόμη κινηματογραφική υπερπαραγωγή που αντλεί από τον Όμηρο αλλά ως μια ακόμη περίπτωση όπου ο ελληνικός πολιτισμός γίνεται πεδίο αναπαράστασης και προβολής συγκεκριμένης ατζέντας χωρίς κανένα ουσιαστικό ελληνικό έλεγχο στο πώς τελικά αποδίδεται και εδώ ακριβώς αρχίζει η συζήτηση.

Μιλούν για μια “σύγχρονη ανάγνωση” της Οδύσσειας, όμως αυτή η ανάγνωση όπως έχει διαρρεύσει και σχολιαστεί συνοδεύεται από επιλογές που πολλοί θεωρούν ότι αλλοιώνουν τα ίδια τα αρχέτυπα από την "ηλιοκαμένη" ωραία Ελένη μέχρι τον Αχιλλέα που θα τον υποδυθεί τρανς ηθοποιός, με αναπαραστάσεις που παρουσιάζονται ως “ανατρεπτικές” ή “συμπεριληπτικές”, αλλά για κάποιους άλλους μοιάζουν με αποδόμηση των ίδιων των συμβόλων.Εδώ είναι και το σημείο τριβής όταν η “καλλιτεχνική ελευθερία” συναντά την πολιτισμική ταυτότητα, ποιος τελικά αποφασίζει τα όρια της αναπαράστασης❓ Γιατί άλλο πράγμα η δημιουργική επανερμηνεία ενός μύθου, και άλλο η πλήρης αποκοπή του από το ιστορικό και αισθητικό του βάρος στο όνομα μιας σύγχρονης ιδεολογικής ανάγνωσης.

Την ίδια στιγμή, τίθεται ξανά το ζήτημα της κρατικής χρηματοδότησης.

Μια παραγωγή τέτοιου μεγέθους ενισχύεται με σχεδόν 7 εκατομμύρια ευρώ δημόσιου χρήματος, χωρίς να είναι σαφές για πολλούς ποια πολιτισμικά ή καλλιτεχνικά εχέγγυα συνοδεύουν αυτές τις επιλογές.

Από την άλλη πλευρά η αντίθεση γίνεται ακόμη πιο έντονη όταν συγκρίνεται με εγχώρια projects που προσπαθούν να αφηγηθούν την ελληνική ιστορία , όπως η ταινία για τον Καποδίστρια από τον σκηνοθέτη Γιάννη Σμαραγδή, για την οποία έχει επισημανθεί δημόσια ότι όχι μόνο δεν υπήρξε καμία οικονομική στήριξη αλλά της παρουσιάστηκαν και εμπόδια από αυτούς που υποτίθεται ότι θα έπρεπε να υποστηρίξουν την συγκεκριμένη προσπάθεια.Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι απλό, ούτε συναισθηματικό αλλά βαθιά πολιτικό και πολιτισμικό.

Ποιοι μύθοι της Ελλάδας επιτρέπεται να “ξαναγραφτούν”, από ποιους, και με ποια χρηματοδότηση❓❓ Και ακόμα πιο δύσκολο τι σημαίνει όταν αυτές οι επιλογές δεν συνοδεύονται από έναν ξεκάθαρο δημόσιο διάλογο για τα όρια και τη λογική της κρατικής πολιτιστικής πολιτικής; Σε αυτό το πλαίσιο, η προσωπική μου θέση είναι σκληρή αλλά ξεκαθαρή όσο δεν υπάρχει διαφάνεια, ισοτιμία και σαφής πολιτισμική στρατηγική, κανένας Έλληνας δεν θα έπρεπε να αντιμετωπίζει τον κινηματογράφο ως “ουδέτερο χώρο κατανάλωσης”. Γιατί δεν είναι.

Τέλος όταν η ίδια η πολιτεία δεν στηρίζει με συνέπεια τις δικές της ιστορικές αφηγήσεις, όπως έχει ειπωθεί στην περίπτωση του Καποδίστρια, τότε δεν μπορεί να περιμένει από τους πολίτες να αντιμετωπίζουν αδιαμαρτύρητα την άνιση κατανομή πόρων και βαρύτητας.

Ο πολιτισμός δεν είναι απλώς εικόνα στην οθόνη.

Είναι επιλογές προτεραιοτήτων και αυτές οι επιλογές, τελικά, είναι που γράφουν την πραγματική ιστορία και όχι οι οποιεσδήποτε ταινίες.

Πίσω από όλα αυτά δεν βρίσκεται απλώς μια ταινία.Βρίσκεται ένα βαθύτερο ερώτημα,ποιος “γράφει” τον ελληνικό πολιτισμό σήμερα; Επίσης με ποια κριτήρια αποφασίζεται τι αξίζει να ειπωθεί, να χρηματοδοτηθεί και να φτάσει στο παγκόσμιο κοινό❓Καταλήγοντας ο πολιτισμός δεν είναι ουδέτερος χώρος κατανάλωσης για να στηρίζει ο καθένας το αφήγημα του.Είναι πεδίο επιλογών, ιεράρχησης και ισχύος και τελικά, οι επιλογές αυτές είναι που καθορίζουν όχι μόνο το πώς βλέπουμε τους μύθους μας αλλά και το ποιοι είμαστε μέσα από αυτούς.Γι' αυτό ακριβώς θα πρέπει να στείλουμε σύσσωμοι σαν έθνος ένα ξεκάθαρο μήνυμα ότι δεν θα δεχθούμε άλλο αυτή την διαστρέβλωση εις βάρος των ενδόξων προγόνων μας,το ελάχιστο που τους οφείλουμε είναι να μην κοπεί ούτε ένα εισιτήριο σε ελληνική αίθουσα κινηματογράφου. ✍ Στυλ. Καβάζης

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους