Original Post

Πλήρες Κείμενο:

~ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΙ ΠΙΟ ΒΑΘΥ ΠΟΥ ΜΑΣ ΛΕΡΩΝΕΙ~⚫ Ύστερα από κάθε συζυγικό έγκλημα επαναλαμβάνεται σχεδόν η ίδια θλιβερή τελετουργία.

Πριν καλά καλά κλείσουν τα μάτια του θύματος, πριν στεγνώσουν τα δάκρυα των παιδιών και των γονιών του, ξεκινά η μεγάλη δημόσια δίκη.

Ο καθένας σπεύδει να μιλήσει όχι για τον άνθρωπο που χάθηκε, αλλά για να επιβεβαιώσει τα δικά του φθηνά ιδεολογήματα.

Τα φεμινιστικά και woke κινήματα το βλέπουν ως απόδειξη μιας πατριαρχικής κοινωνίας και ύστερα καταλήγουν ότι όλοι οι άνδρες είναι εξίσου επικίνδυνοι, μέρος της Λοατκι+ κοινότητας βρίσκει ευκαιρία για να επιτεθεί ακόμη μια φορά στην παραδοσιακή οικογένεια κ.ο.κ Σαν να πρόκειται για μια διαρκή ιδεολογική μάχη που πρέπει να τροφοδοτείται από κάθε τραγωδία καταλήγοντας αντί να μπαίνουμε στην διαδικασία να αναλύσουμε το γεγονός βαθύτερα να το χρησιμοποιεί ο καθένας κατά το δοκούν.

Αν όμως ακολουθούσαμε αυτή τη λογική μέχρι τέλους, τότε τίποτα δεν θα έμενε όρθιο.

Θα μπορούσε κανείς, με την ίδια ευκολία, να πάρει εγκλήματα γυναικών εναντίον παιδιών όπως π.χ στις υποθέσεις της Πισπιρίγκου ή της Μουρτζούκου και να τα μετατρέψει σε «απόδειξη» για τη φύση του γυναικείου φύλου.

Να πει κανείς με την ίδια καταχραστική ευκολία ότι «ολές οι γυναίκες είναι έτσι». Να γενικεύσει και να καταδικάσει το σύνολο μέσα από το έγκλημα του ενός.Βέβαια όλοι καταλαβαίνουμε ότι αυτό δεν είναι αλήθεια αλλά ακόμη μια απελπιστική διαστρέβλωση.Το ίδιο ακριβώς θα πρέπει να καταλάβουμε ότι ισχύει και στην αντίθετη κατεύθυνση.

Το έγκλημα δεν αποδεικνύει φύλο.

Δεν αποδεικνύει ιδεολογία.

Δεν αποδεικνύει κοινωνικό ρεύμα.

Αποδεικνύει μόνο την ύπαρξη ενός ανθρώπου που έφτασε σε ένα σημείο εσωτερικής κατάρρευσης ή ηθικής έκπτωσης που δεν μπορεί να γενικευτεί σε κανέναν άλλον.

Κι όμως, αντί να κοιτάξουμε αυτό το σκοτάδι, επιστρέφουμε ξανά και ξανά στις ταυτότητες.

Οι κοινωνικές ομάδες αλλά και τα δύο φύλα γίνονται εύκολα πεδία προβολής απωθημένων η μία πλευρά βλέπει στην άλλη την απειλή, ενώ αντίστοιχα η άλλη βλέπει στην πρώτη την αιτία όλων των κακών.

Και μέσα σε αυτή τη διαρκή αντιπαράθεση, χάνεται το μόνο πραγματικό ζητούμενο η κατανόηση της ρίζας της βίας.

Γιατί η ρίζα δεν βρίσκεται εκεί που συνήθως τη δείχνουμε.Σιγουρά δεν βρίσκεται στην οικογένεια ως θεσμό, και ακόμη πιο ξεκάθαρα όχι στην αποδόμησή της.

Δεν βρίσκεται μόνο στις ιδεολογίες που κατηγορούνται εκατέρωθεν.

Δεν βρίσκεται σε μια εύκολη αφήγηση «καλών» και «κακών» αλλά στον άνθρωπο που δεν έμαθε ποτέ να αντέχει το όριο.

Στον άνθρωπο που ταύτισε την αγάπη με την κατοχή.

Στον άνθρωπο που δεν δέχτηκε την απώλεια ως μέρος της ζωής.

Στον άνθρωπο που έμαθε να μετατρέπει την απόρριψη σε οργή και την οργή σε καταστροφή.

Και αυτό το φαινόμενο δεν έχει μία μόνο κοινωνική ταυτότητα.Αυτό είναι το σημείο που όλοι αποφεύγουμε.Είναι πιο εύκολο να πούμε «φταίνε οι άνδρες», «φταίνε οι γυναίκες», «φταίει η οικογένεια», «φταίει η κοινωνία», «φταίνε οι άλλοι». Είναι πιο εύκολο να φτιάξουμε στρατόπεδα αλλά σαφώς πιο δύσκολο να κοιτάξουμε την κοινή ανθρώπινη ευθύνη απέναντι στην παιδεία, στη συναισθηματική ωριμότητα, στον σεβασμό του άλλου.

Όμως υπάρχει και ένα βαθύτερο ερώτημα, πιο δύσκολο, πιο άβολο, σχεδόν μεταφυσικό.

Τι έχει συμβεί στον σύγχρονο άνθρωπο; Πότε φτάσαμε στο σημείο να λατρεύουμε τόσο πολύ τον εαυτό μας; Πότε η εικόνα μας έγινε σημαντικότερη από τον χαρακτήρα μας; Πότε ο υλικός πλούτος, η κοινωνική επιτυχία και η προσωπική μας επιθυμία έγιναν οι νέες θεότητες της εποχής μας;Πολύ πιθανόν γιατί χάσαμε κάτι από τη σχέση μας με το ιερό.

Απομακρυνθήκαμε από τον Θεό, από την παράδοση, από την έννοια της εγκράτειας και της ταπεινότητας.

Η εποχή μας συχνά διδάσκει ότι το κέντρο του σύμπαντος είναι το «εγώ». Ότι οι επιθυμίες μας πρέπει να ικανοποιούνται άμεσα.

Ότι η ματαίωση είναι προσβολή και όχι μέρος της ανθρώπινης εμπειρίας.Έτσι αναπόφευκτα, ο άνθρωπος που δεν έχει μάθει να κυριαρχεί στα πάθη του γίνεται σκλάβος τους.Η ζήλια γίνεται εμμονή.

Η αγάπη μετατρέπεται σε κτητικότητα.

Ο θυμός γίνεται εκδίκηση και το «σ' αγαπώ» μεταμορφώνεται στην πιο φρικτή φράση «αν δεν είσαι δική μου ή δικός μου, δεν θα είσαι κανενός». Μέσα σε όλο αυτό, σχεδόν κανείς δεν σκύβει πραγματικά πάνω από το πιο σιωπηλό κομμάτι της τραγωδίας τους ζωντανούς που μένουν πίσω.

Τα παιδιά.

Τους γονείς.

Τους συγγενείς.

Εκείνους που δεν ανήκουν σε κανένα ιδεολογικό στρατόπεδο, γιατί απλώς θρηνούν.

Κάπου εκεί κρύβεται η πιο σκληρή αλήθεια.

Ότι το κακό δεν χρειάζεται ιδεολογία για να υπάρξει.Χρειάζεται μόνο έναν άνθρωπο που έχει χάσει το μέτρο και όσο εμείς συνεχίζουμε να το μεταφράζουμε σε μάχη ταυτοτήτων, τόσο θα απομακρυνόμαστε από την πραγματική πληγή.

Γιατί στο τέλος, δεν είναι οι λέξεις που μας σώζουν αλλά η ικανότητα να βλέπουμε τον άνθρωπο πριν τον εχθρό και αυτό στην εποχή μας φαντάζει το πιο δύσκολο.

Μακάρι η Αντιγόνη να είναι η τελευταία που χάνεται με αυτόν τον τόσο άδικο και βίαιο τρόπο.

Μακάρι να μην υπάρξει άλλη οικογένεια που θα ντυθεί στα μαύρα, άλλο παιδί που θα μεγαλώσει με την απουσία, άλλοι άνθρωποι που θα μετρούν τη ζωή τους σε ένα “πριν” και ένα “μετά”. Όμως η ιστορία μας έχει δείξει ότι τα ευχολόγια από μόνα τους δεν αρκούν.

Δεν αρκούν οι στιγμιαίες εκρήξεις οργής, ούτε οι πρόσκαιρες δημόσιες συγκινήσεις που ξεχνιούνται με την επόμενη τραγωδία.

Αν πραγματικά θέλουμε να τιμήσουμε τη μνήμη της Αντιγόνης και όλων όσων χάθηκαν από την ανθρώπινη βία, οφείλουμε να αναζητήσουμε βαθύτερα τις αιτίες που γεννούν τον άνθρωπο που φτάνει στο αδιανόητο μέσα από την κρατική μέριμνα,την παιδεία, την καλλιέργεια του σεβασμού, την συναισθηματική ωριμότητα και την ευθύνη που έχουμε όλοι απέναντι στον άλλον. 🕯️🕊️Αιωνία της η μνήμη και ας μην αφήσουμε τη μνήμη της να γίνει απλώς ακόμη μία ημερομηνία στη συλλογική μας λήθη. ✍ Στυλ. Καβάζης

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους