Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο ΙΑΣΟΝΑΣ ΛΕΙΔΙΝΟΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΣΥΝΑΡΠΑΣΤΙΚΟΥΣ "ΘΗΛΥΚΟΥΣ ΚΑΙΡΟΥΣ" ΤΟΥ ΗΡΑΚΛΗ ΤΣΙΑΜΑΛΟΥ (από την παρουσίαση του μυθιστορήματος στον ΙΑΝΟ της Αθήνας, βράδυ 8ης Ιουνίου 2026) Δέκα χρόνια μετά απο μια αξέχαστη βραδιά ποίησης, αφιερωμένης στον Ιάσονα Λειδινό, πλάι στη Λίμνη Πλαστήρα, Φλεβάρης του 2016, συναντιέμαι ξανά με τον Ηρακλή Τσιάμαλο.

Τον φιλόλογο, τον ταξιδευτή, τον θαλασσοδαρμενο, τον συγγραφέα.

Αφορμή το μυθιστόρημά του ΘΗΛΥΚΟΙ ΚΑΙΡΟΙ που το διάβασα απνευστί αυτές τις μέρες, παραδομένος στη θάλασσα των λέξεών του και των δονήσεων που αυτές προκαλούν.

Ταξιδευτής τόσο του απέραντου γαλάζιου όσο και της γλώσσας –μιας υπέροχης γλώσσας με θησαυρούς ναυτικής λαλιάς που ο αναγνώστης οφείλει να αφομοιώσει για να απολαύσει την αρμύρα και την αύρα του κειμένου– ο ήρωας της ιστορίας μας ανοίγεται με τα λογής πλεούμενα που ορίζουν τις τύχες του και γοητεύουν το είναι του... βαρκούλες, καΐκια, φουσκωτά, φορτηγά πλοία, θηλυκά κορμιά... γίνεται ένα με το σκαρί τους και αρμενίζει στην απέραντη θάλασσα της μικρής μας ύπαρξης, με τις καλοσύνες της και τις φορτούνες της, τα κύματα και τους αέρηδες, τα τέρατα που παραμονεύουν στις φαντασιώσεις του και στην πραγματικότητα, κάτω απο την παραπλανητικά ακίνδυνη επιφάνεια του νερού και του μυαλού.

Και ναι, ο έρωτας και η θάλασσα είναι δυο μυστηριακές όψεις της λαχτάρας για ζωή, οι βουτιές στο βυθό τους με την άγνοια κινδύνου του βουτηχτή είναι καταδύσεις στο άγνωστο που σε προκαλεί να υπερβείς τα όρια, να υπερβείς τον εαυτό σου ώστε να συναντήσεις, για μια ανείπωτη στιγμή, τον βυθό, τον Αλλο – τον βυθό του Άλλου, της Άλλης.

Ο αισθησιασμός πιτσιλίζει με το ζωογόνο θαλασσινό σπρέι τη ζωή του Παντελή, του ήρωά μας.

Τα κύματα, τα θαλασσινά και τα θηλυκά, πλαγιοκοπούν τις βεβαιότητές του, τα ονόματά τους ,απατηλά καθημερινά, Μονίκ, Σοφία, Ελένη, Κατερίνα, το ερωτικό πλησίασμα, οι ιδρωμένες, άγριες συνουσίες ("τρελαίνομαι, χάνομαι, την άκουσα να φωνάζει ενώ την ένιωθα να σπαρταράει σαν σαργός πιασμένος στην πετονιά), οι προδοσίες, οι ματαιώσεις, το κυνήγι του εύκολου "βρόμικου" χρήματος (λες και υπάρχει ''καθαρό'' χρήμα), η μετεωρική άνοδος και η ντροπιαστική πτώση... όλα μπλεγμένα σε μια ζαλιστική ίντριγκα, σε ένα σπιράλ έντονων συναισθήματων και μεταπτώσεων της μοίρας.

Κι όπως λεει ο γερο-καπετάνιος, μέντορας του Παντελή: "Ο έρωτας μοιάζει με τους θηλυκούς καιρούς: τον Σορόκο, την Όστρια, τον Γαρμπή... ξέρεις γιατί; Γιατί είναι απρόβλεπτοι''. Αν προσθέσουμε και τη σεξιστική, πλην αυθεντική, βαρβατίλα κάποιων δευτερευόντων αρσενικών χαρακτήρων της πλοκής, την παρανομία όπου βουλιάζει σχεδόν ασυναίσθητα ο ήρωάς μας, έχουμε μπροστά μας ένα αφηγηματικό ταμπλό-βιβάν με έντονα χρώματα, διαπεραστικές γλυκόξινες μυρωδιές και αξέχαστες δυνατές γεύσεις.

Κι αν, όπως διαβάζουμε στους Θηλυκούς Καιρούς, "η μηχανή ντίζελ είναι σαν τη γυναίκα: έχει ανάγκη από μπόλικα αξεσουάρ", άλλο τόσο το αρσενικό έχει ανάγκη από ένα και μοναδικό "αξεσουάρ'' που μόνο το θηλυκό διαθέτει: το "κουτάκι'', όπως γράφει ο Ηρακλής, ανάμεσα στα σκέλια του – κι ακόμη πιο πολύ, προσθέτω και συμφωνεί ο συγγραφέας μας, το "κουτάκι" μέσα στο αδιανόητο, ανεξιχνίαστο κεφάλι του.

Κι όλα αυτά συμβαίνουν διηθημένα με την αδυσώπητη αρμύρα μιας θηλυκής θάλασσας που δεν λυπάται, δεν συγχωρεί, δεν μετανιώνει: τόση αρμύρα στο βιβλίο, που κάθε μερικές σελίδες με έπιανε δίψα και σηκωνόμουν να πιω λίγο νερό, να στανιάρω. (Είπα θηλυκή θάλασσα... α, αυτό το ελληνικό ΘΗΤΑ, τι γράμμα... θάλασσα, θηλυκό, θεός, θάνατος...) Το τέλος, που δεν θα αποκαλύψω προφανώς, αφήνει ανοιχτό το άδηλο μέλλον, δικαιώνοντας αυτούς, όπως κι εγώ, που υποστηρίζουμε σθεναρά πως ζωή είναι ΜΟΝΟ ό,τι απομένει από εδώ κι εμπρός.

Κι αν ο χαρακτήρας είναι η μοίρα μας, όπως λέει κι ο ποιητής, τίποτα δεν σε εμποδίζει ν' αρπάξεις τη μοίρα απ' το λαιμό και να τη στραγγαλίσεις – ή να την τρελάνεις στα χάδια, να την κατσιάσεις μέχρι εκεί που δεν παίρνει.

Κι αν ποτέ δεις όνειρο με σμέρνα, τόσο το χειρότερο για τη σμέρνα... Τελικά, ίσως το κλειδί για το μυθιστόρημα του Ηρακλή να βρίσκεται σε μια φράση στη σελίδα 167, φράση που απηχεί τον σπουδαίο Νίκο Εγγονόπουλο: "Τι γύρευα αλήθεια εγώ, ένας νησιώτης, σε Γλυφάδα, Κολωνάκι και Κηφισιά;" (Εγγονόπουλος: Μπολίβαρ, ¨Στρατηγέ μου, τι γύρευες εσύ, ένας Υδραίος, στη Λάρισα;") Καλή θάλασα, λοιπόν, σε όσες και όσους αποτολμήσουν το γοητευτικό πλην γεμάτο παγίδες και κιδνύνους ταξίδι που μας προτείνει ο Ηρακλής Τσιάμαλος, κόντρα, όρτσα και παράλληλα με τους Θηλυκούς Καιρούς του! Ιάσων Λειδινός 8 Ιουνίου 2026, Ιανός - Αθήνα

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους