Original Post

Πλήρες Κείμενο:

3 ΓΥΝΑΙΚΟΚΤΟΝΙΕΣ ΣΕ 15 ΜΕΡΕΣ Το νήμα της ζωής τριών γυναικών, μέσα σε 15 μέρες, κόπηκε απότομα.

Από το χέρι του συζύγου/συντρόφου τους.

Τρεις γυναίκες που ήταν μανάδες, εργαζόμενες, συγγενείς κάποιων ανθρώπων, φίλες κάποιων άλλων, κόρες.

Γυναίκες με υπόσταση, όνειρα και επιθυμία για αγάπη. Δ.0.Λ.0.Φ.0.Ν.Η.Θ.Η.Κ.Α.Ν. Έτσι.

Επειδή ο σύντροφός τους τις «αγαπούσε», επειδή ζήλευε.

Επειδή κάτι… Ας σταματήσουμε να μιλάμε για τη ζήλεια ως ένα αγνό συναίσθημα πάθους.

ΔΕΝ είναι κάτι θετικό.

ΔΕ χωράει σε μία υγιή σχέση. Η ΖΗΛΕΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΔΕΙΞΗ ΑΓΑΠΗΣ. ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΔΕΙΞΗ ΠΑΘΟΓΕΝΕΙΑΣ.

Η ζήλια δεν είναι πρωταρχικό συναίσθημα.

Δεν γεννιόμαστε ζηλιάρηδες. Η ΖΗΛΙΑ είναι ένα σύνθετο, δευτερογενές συναίσθημα.

Είναι η κορυφή του παγόβουνου.

Κάτω από αυτήν κρύβονται ο ΦΟΒΟΣ, η ΑΝΑΣΦΑΛΕΙΑ, η ΝΤΡΟΠΗ, η ΧΑΜΗΛΗ ΑΥΤΟΕΚΤΙΜΗΣΗ, ο ΘΥΜΟΣ και συχνά μια ΒΑΘΙΑ ΑΙΣΘΗΣΗ ΑΝΕΠΑΡΚΕΙΑΣ.

Και όταν αυτή η ζήλια συναντήσει την ανάγκη για έλεγχο, την αδυναμία διαχείρισης της απόρριψης και τις πεποιθήσεις ότι «ο άλλος μου ανήκει», μπορεί να γίνει εξαιρετικά επικίνδυνη.

Αυτό, κατά τη γνώμη μου ως ψυχολόγου, είναι ο ψυχολογικός πυρήνας πολλών γυναικοκτονιών.

Όχι η αγάπη.

Η κατάρρευση ενός εύθραυστου εαυτού.

Ο ψυχολογικός χάρτης της παθολογικής ζήλιας Σκέψου τη ζήλια σαν έναν κύκλο: 1. Χαμηλή αυτοεκτίμηση Ο άνθρωπος αυτός δεν νιώθει βαθιά ότι αξίζει.

Χρειάζεται τον σύντροφό του όχι μόνο για να αγαπηθεί αλλά και για να αισθάνεται ότι υπάρχει.

Ο άλλος γίνεται καθρέφτης της αξίας του. 2. Φόβος εγκατάλειψης Η πιθανότητα να τον χάσει δεν βιώνεται ως λύπη.

Βιώνεται ως ψυχική καταστροφή.

Δεν σκέφτεται: «Θα στεναχωρηθώ αν φύγει.» Σκέφτεται ασυνείδητα: «Αν φύγει, δεν είμαι τίποτα.» 3. Η σύντροφος μετατρέπεται σε κτήμα Εδώ βρίσκεται ίσως το πιο σκοτεινό σημείο.

Δεν βλέπει πια έναν αυτόνομο άνθρωπο με δικαιώματα, επιθυμίες και ελευθερία.

Βλέπει: «τη γυναίκα μου» «τη δική μου γυναίκα» «κανείς δεν θα την πάρει από μένα». Η σχέση γίνεται ιδιοκτησία.

Και η απώλεια μοιάζει με κλοπή.

Η ζήλια δεν είναι μόνο φόβος.

Είναι και ντροπή.

Η σκέψη: «Με άφησε.» Για έναν ψυχικά εύθραυστο άνθρωπο μπορεί να μεταφραστεί σε: «Δεν αξίζω.» «Με νίκησε κάποιος άλλος.» «Ταπεινώθηκα.» Και η ντροπή είναι από τα πιο δυσβάσταχτα ανθρώπινα συναισθήματα.

Πολλοί άνθρωποι δεν την αντέχουν.

Τη μετατρέπουν σε θυμό.

Από τη ντροπή στον θυμό Στην ψυχολογία λέμε συχνά: Ο θυμός είναι ο σωματοφύλακας της ντροπής.

Ο άνθρωπος που νιώθει μικρός, ανίσχυρος, απορριφθείς, μπορεί να νιώσει μια τεράστια ανάγκη να ανακτήσει τον έλεγχο.

Και εκεί αρχίζει ο κίνδυνος.

Γιατί ορισμένοι άνδρες γίνονται βίαιοι; Δεν αρκεί μόνο η ζήλια.

Χρειάζεται να συνυπάρχουν και άλλα στοιχεία: αδυναμία ρύθμισης του θυμού δυσκολία διαχείρισης της ματαίωσης ανάγκη ελέγχου πεποίθηση ότι η γυναίκα «του ανήκει» έντονος φόβος εγκατάλειψης δυσκολία να αποδεχτεί το «όχι» εξωτερική απόδοση ευθυνών («εκείνη φταίει για ό,τι νιώθω») Τότε η αποχώρηση της γυναίκας δεν βιώνεται ως μια επώδυνη αλλά φυσιολογική εξέλιξη.

Βιώνεται ως επίθεση στον ίδιο τον εαυτό.

Η φράση που ακούγεται συχνά μετά από μια γυναικοκτονία: «Την αγαπούσε πολύ.» Όχι.

Η αγάπη και η κατοχή δεν είναι το ίδιο.

Η αγάπη λέει: «Θέλω να είσαι ευτυχισμένη, ακόμη κι αν δεν είσαι μαζί μου.» Η κατοχή λέει: «Αν δεν είσαι μαζί μου, δεν θα είσαι με κανέναν.» Και ανάμεσα στις δύο φράσεις υπάρχει ένα χάσμα.

Ένα χάσμα που μερικές φορές γεφυρώνεται με βία.

Πώς φτάνει κάποιος μέχρι εκεί; Συνήθως όχι ξαφνικά.

Προηγούνται: υπερβολική κτητικότητα έλεγχος του κινητού απομόνωση από φίλους συνεχείς κατηγορίες εκρήξεις θυμού παρακολούθηση απειλές εκβιασμοί φράσεις όπως: «Αν με αφήσεις θα καταστραφώ.» «Δεν θα σε αφήσω ποτέ.» «Θα το μετανιώσεις.» Η γυναικοκτονία είναι συχνά το τελευταίο κεφάλαιο.

Όχι το πρώτο.

Και ίσως αυτό είναι το πιο οδυνηρό συμπέρασμα.

Πίσω από αρκετές γυναικοκτονίες δεν βρίσκεται ένας άνδρας που αγαπά υπερβολικά.

Βρίσκεται ένας άνθρωπος που δεν άντεξε την απόρριψη, δεν άντεξε τη ματαίωση, δεν άντεξε να χάσει τον έλεγχο.

Και όταν ο εύθραυστος εαυτός του κατέρρευσε, αντί να στραφεί προς τον πόνο του, στράφηκε εναντίον της γυναίκας που θεωρούσε ότι ήταν η αιτία του.

Η ζήλια, λοιπόν, δεν οπλίζει μόνη της το χέρι.

Το οπλίζουν η ανασφάλεια, η ανάγκη κυριαρχίας, η αδυναμία διαχείρισης του ψυχικού πόνου και η πεποίθηση ότι ο άλλος άνθρωπος είναι κτήμα και όχι ελεύθερη ύπαρξη. ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΓΑΠΗ. ΕΙΝΑΙ Η ΠΙΟ ΤΡΑΓΙΚΗ ΑΠΟΤΥΧΙΑ ΤΗΣ. ΕΣΥ τι πιστεύεις; 💔Πες μου στα σχόλια

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους