Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΚΑΠΟΙΑ ΠΑΙΔΙΑ ΧΑΝΟΥΝ ΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ ΤΟΥΣ ΜΙΑ ΦΟΡΑ. ΚΑΠΟΙΑ ΑΛΛΑ ΤΟΥΣ ΧΑΝΟΥΝ ΔΥΟ ΦΟΡΕΣ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΜΕΡΑ.

Μέσα σε λίγα λεπτά ο κόσμος ενός παιδιού μπορεί να ανατραπεί.

Και όσα ξέρει για την αγάπη, την ασφάλεια, την οικογένεια, να γίνουν συντρίμια μιας ζωής.

Δύο ανήλικα παιδιά χάνουν τη μητέρα τους από τη βία, τη ζήλεια, την αδυναμία να διαχειριστεί τα συναισθήματά του που επέδειξε ο πατέρας τους.

Και χάνουν τον πατέρα τους στη συνέχεια, όταν με το υπηρεσιακό του περίστροφο φυτεύει μία σφαίρα στο κεφάλι του.

Και τότε αρχίζει ένα ΠΕΝΘΟΣ τεράστιο.

Ένα πένθος που δε μοιάζει με κανένα άλλο. ΓΙΑΤΙ ΠΩΣ ΘΡΗΝΕΙΣ ΕΝΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΠΟΥ ΑΓΑΠΟΥΣΕΣ ΚΑΙ ΕΚΑΝΕ ΚΑΤΙ ΑΔΙΑΝΟΗΤΟ; Πώς συνεχίζεις να αγαπάς τη μνήμη του πατέρα, όταν ξέρεις ότι το χέρι του έβαλε τέλος στη ζωή της μαμάς σου; Πώς θυμάσαι τη μητέρα σου χωρίς να επιστρέφεις στη φρίκη της τελευταίας στιγμής; ΚΑΝΕΙΣ ΔΕ ΓΕΝΝΙΕΤΑΙ ΕΤΟΙΜΟΣ ΝΑ ΑΝΤΕΞΕΙ ΜΙΑ ΤΕΤΟΙΑ ΑΛΗΘΕΙΑ.

Και όμως, υπάρχουν παιδιά που αναγκάζονται να μεγαλώσουν κουβαλώντας δύο ΑΝΤΙΚΡΟΥΟΜΕΝΕΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΕΣ: «Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΜΟΥ ΜΕ ΑΓΑΠΟΥΣΕ.» και ταυτόχρονα «Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΜΟΥ ΣΚΟΤΩΣΕ ΤΗ ΜΗΤΕΡΑ ΜΟΥ.» Αυτό είναι ένα από τα πιο ΒΑΡΙΑ ΨΥΧΙΚΑ ΤΡΑΥΜΑΤΑ που μπορεί να αντέξει ένας άνθρωπος.

Κάθε φορά που συμβαίνει μια γυναικοκτονία, όλοι αναρωτιούνται: «Τι του συνέβη;» «Γιατί το έκανε;» Ίσως όμως η πιο σημαντική ερώτηση να είναι άλλη: ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΒΟΗΘΗΣΕΙ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΝΑ ΜΑΘΕΙ ΝΑ ΖΕΙ; Ποιος θα του μάθει ότι η αγάπη δεν είναι φόβος; Ποιος θα του μάθει να εμπιστεύεται; Ποιος θα του μάθει να νιώθει ασφάλεια στην παιδική του ηλικία; Ποιος θα του μάθει ότι ο θυμός δεν είναι δικαίωμα πάνω στον άλλον; Ποιος θα του μάθει ότι οι άνθρωποι δεν μας ανήκουν και ότι η ζήλεια είναι δηλητήριο στην ψυχή; Ποιος θα του μάθει ότι η απώλεια δεν πρέπει να γίνει ταυτότητα1 Ποιος θα το βοηθήσει να μαζέψει τα συντρίμμια της ψυχής του και να καταλάβει ότι δεν είναι καταδικασμένο να επαναλάβει την ιστορία; ΓΙΑΤΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΔΕΝ ΚΛΗΡΟΝΟΜΟΥΝ ΜΟΝΟ ΤΑ ΓΟΝΙΔΙΑ ΤΩΝ ΓΟΝΙΩΝ ΤΟΥΣ. ΚΛΗΡΟΝΟΜΟΥΝ ΤΙΣ ΣΙΩΠΕΣ ΤΟΥ.

Τους φόβους τους.

Τις εκρήξεις τους.

Τη συναισθηματική τους αστάθεια.

Την απελπισία και την ανικανότητά τους να σκεφτούν λογικά και να διαχειριστούν δύσκολες καταστάσεις.

Ή, αν σταθούν τυχερά, την ευκαιρία να θεραπεύσουν ό,τι εκείνοι δεν κατάφεραν.

Και αυτό είναι ίσως το πιο επείγον καθήκον μιας κοινωνίας μετά από μια τέτοια τραγωδία: Όχι μόνο να θρηνήσει τους νεκρούς. ΑΛΛΑ ΝΑ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΣΕΙ ΤΟΥΣ ΖΩΝΤΑΝΟΥΣ.

Κυρίως εκείνους που σήκωσαν το τηλέφωνο και μέσα σε λίγες λέξεις έχασαν για πάντα την παιδική τους ηλικία.

Πες μου τι σκέφτεσαι! Και αν σε συγκλόνισε το γεγονός, άσε στα σχόλια μια ❤️ για τα ορφανά. Μια ελάχιστη υπενθύμιση ότι υπάρχει ακόμα αγάπη και νοιάξιμο στον κόσμο.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους