Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η ανάγκη να νιώσω ότι αξίζω και ότι με βλέπουν πραγματικά Ίσως η μεγαλύτερη πείνα του ανθρώπου να μην είναι η αγάπη.

Ίσως να είναι η επιβεβαίωση ότι η ύπαρξή του έχει σημασία.

Ότι δεν είναι αόρατος.

Ότι κάποιος τον είδε πραγματικά.

Όχι τον ρόλο του.

Όχι την επιτυχία του.

Όχι τη χρησιμότητά του.

Τον ίδιο.

Με τις αδυναμίες του.

Με τους φόβους του.

Με τις αντιφάσεις του.

Με όσα κρύβει ακόμα κι από τον εαυτό του.

Από πολύ νωρίς στη ζωή, πολλοί άνθρωποι μαθαίνουν ότι η αξία τους δεν είναι δεδομένη.

Μαθαίνουν ότι πρέπει να την κερδίσουν.

Να είναι καλά παιδιά.

Να είναι υπάκουα.

Να είναι άριστοι μαθητές.

Να είναι δυνατοί.

Να είναι όμορφοι.

Να είναι χρήσιμοι.

Να μην ενοχλούν.

Να μην κλαίνε.

Να μην θυμώνουν.

Και κάπου εκεί γεννιέται μια σιωπηλή συμφωνία: «Αν γίνω αυτό που χρειάζονται οι άλλοι, ίσως με αγαπήσουν.» Περνούν τα χρόνια.

Ο άνθρωπος μεγαλώνει.

Αλλά η συμφωνία παραμένει.

Γίνεται ο επαγγελματίας που όλοι θαυμάζουν.

Η μητέρα που θυσιάζεται.

Ο πατέρας που αντέχει.

Ο σύντροφος που δίνει.

Ο φίλος που είναι πάντα διαθέσιμος.

Και κάποια στιγμή, μέσα στη νύχτα, όταν δεν τον βλέπει κανείς, έρχεται ένα ερώτημα: «Αν σταματήσω να προσφέρω, θα μείνουν;» «Αν πάψω να είμαι χρήσιμος, θα με αγαπούν ακόμη;» Αυτή είναι μία από τις πιο επώδυνες αλήθειες.

Πολλοί άνθρωποι δεν φοβούνται την αποτυχία.

Φοβούνται ότι η αποτυχία θα αποκαλύψει πως δεν άξιζαν ποτέ.

Δεν φοβούνται τον χωρισμό.

Φοβούνται ότι ο χωρισμός θα επιβεβαιώσει πως δεν ήταν αρκετοί.

Δεν φοβούνται την απόρριψη.

Φοβούνται ότι η απόρριψη θα αποδείξει κάτι που ήδη υποψιάζονται βαθιά μέσα τους.

Ότι δεν αξίζουν.

Κι όμως.

Η μεγαλύτερη τραγωδία δεν είναι ότι οι άλλοι δεν μας βλέπουν.

Η μεγαλύτερη τραγωδία είναι ότι συχνά δεν βλέπουμε εμείς τον εαυτό μας.

Έχουμε μάθει να τον αξιολογούμε.

Να τον συγκρίνουμε.

Να τον διορθώνουμε.

Να τον πιέζουμε.

Αλλά όχι να τον κοιτάμε.

Με αλήθεια.

Με συμπόνια.

Με γενναιότητα.

Υπάρχουν άνθρωποι που πέρασαν ολόκληρη τη ζωή τους προσπαθώντας να αποδείξουν την αξία τους.

Και όταν έφτασαν εκεί που ονειρεύονταν, ανακάλυψαν κάτι συνταρακτικό: Η αίσθηση ανεπάρκειας δεν έφυγε.

Γιατί δεν γεννήθηκε από την έλλειψη επιτυχίας.

Γεννήθηκε από την έλλειψη αποδοχής.

Και εδώ βρίσκεται η δύσκολη αλήθεια.

Κανένας έπαινος δεν θα είναι ποτέ αρκετός.

Καμία διάκριση.

Καμία σχέση.

Καμία αναγνώριση.

Αν μέσα μας συνεχίζει να ζει το παιδί που περιμένει ακόμη κάποιον να του πει: «Σε βλέπω.» «Δεν χρειάζεται να αποδείξεις τίποτα.» «Δεν χρειάζεται να κερδίσεις το δικαίωμα να υπάρχεις.» Η ωριμότητα ίσως δεν είναι να πάψουμε να χρειαζόμαστε τους άλλους.

Η ωριμότητα είναι να πάψουμε να παρακαλάμε για την άδεια να αξίζουμε.

Να σταματήσουμε να ζούμε σαν κατηγορούμενοι που αναζητούν αθώωση.

Να σταματήσουμε να απολογούμαστε για την ανθρώπινη ατέλειά μας.

Και τότε αρχίζει κάτι διαφορετικό.

Όχι εύκολο.

Όχι ρομαντικό.

Όχι εξιδανικευμένο. Αληθινό.

Να κοιτάξουμε κατάματα τις πληγές μας.

Να αναγνωρίσουμε τα ψέματα που κουβαλήσαμε.

Να πενθήσουμε όσα δεν λάβαμε.

Να αποδεχτούμε ότι κάποιοι άνθρωποι δεν θα μας δουν ποτέ όπως είχαμε ανάγκη.

Και παρ' όλα αυτά να συνεχίσουμε.

Γιατί η αξία ενός ανθρώπου δεν γεννιέται τη στιγμή που τον αναγνωρίζουν οι άλλοι.

Υπάρχει ήδη.

Πριν από την επιτυχία.

Πριν από την αποδοχή.

Πριν από την επιβεβαίωση.

Πριν από το χειροκρότημα.

Η αλήθεια είναι σκληρή και ταυτόχρονα λυτρωτική: Δεν αξίζεις επειδή σε βλέπουν.

Αξίζεις ακόμη κι όταν κανείς δεν κοιτάζει.

Και ίσως η πιο γενναία πράξη μιας ζωής να είναι αυτή: Να σταθείς μπροστά στον καθρέφτη, χωρίς τίτλους, χωρίς ρόλους, χωρίς άμυνες, και να πεις: «Εδώ είμαι.

Με όλα μου τα τραύματα, τις αδυναμίες και τις ελλείψεις. Και δεν θα περάσω άλλη μια ζωή προσπαθώντας να αποδείξω ότι αξίζω να υπάρχω.» Αγγελική Μπολουδάκη

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους