Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο Αταμάν ήρθε με στόχο Ευρωλίγκα σε ορίζοντα 3 ετίας και φυσικά ... πρωτάθλημα.

Αν τα γεγονότα είχαν συμβεί αντίστροφα χρονολογικά, η κρίση μας και η κατάληξη, ίσως να άλλαζαν.. Τότε ο Αταμάν την 1η χρονιά θα έβγαζε 7ο στην Ευρωλίγκα τον Παναθηναϊκό (από 17ο την προηγούμενη), θα είχε 2-3 κακές επιλογές στο ρόστερ, μικρό rotation, θα αποκλειόταν με 2 νίκες στα πλει-οφ (που είχαμε να κάνουμε 10 χρόνια), θα έχανε το πρωτάθλημα με σφαγή από γαύρο και θα μας έφερνε ένα Κύπελλο μόνο.

Οκ, αποδεκτό.

Την 2η χρονιά θα μας πήγαινε μετά από 13 χρόνια στο Φ4!!! Χαράς ευαγγέλια, σαφέστατα δείγματα προόδου και επιστροφή σε διεκδίκηση Ευρωλίγκας.

Καλύτερες επιλογές στο ρόστερ, λιγότεροι τριγμοί.

Απώλεια πάλι πρωταθλήματος με σφαγή και θα μας έφερνε πάλι μόνο ένα Κύπελλο.

Ακόμα ένα βήμα προς τον στόχο.

Και θα φτάναμε στην 3η χρονιά όπου θα μας πήγαινε τελικό Ευρωλίγκας, θα έδειχνε εμπιστοσύνη σε περισσότερους παίχτες, θα ράβαμε το 7ο, θα μας έφερνε το πρωτάθλημα (με νίκη σε έναν 4ο τελικο βγαλμένο από τα χρόνια της παράγκας του Ιωαννίδη), θα πανηγυρίζαμε νταμπλ και θα χάναμε μόνο το κύπελλο.

Η άνοδος θα ήταν αναμενόμενη και η ανανέωση για άλλα 3 χρόνια, επιβεβλημένη.

Δυστυχώς συνέβησαν αντίστροφα.

Και συνήθως η τελευταία γεύση, είναι αυτή που μένει. Ο Αταμάν παίζει το μπάσκετ που βολεύει και αρέσει σε αυτόν, όχι σε μας.

Καλώς ή κακώς, αυτός είναι.

Και τα τελευταία χρόνια με αυτόν τον τρόπο, τα έχει καταφέρει.

Παραμένει δύστροπος, αυταρχικός, ενίοτε ξεροκέφαλος ως χαρακτήρας, αλλά αυτός είναι.

Ακόμα και πριν τις προπονήσεις στο Οακα αν πήγαινες για καμιά φωτογραφία, ούτε χαμόγελο δεν έβγαζε.

Εν αντιθέσει με σχεδόν όλους τους άλλους προπονητές που είχαμε.

Διαχειριστηκε το μεγαλύτερο μπάτζετ μετά των εποχών Ντομινίκ και Σάρας-Πέκοβιτς.

Κανένας άλλος δεν είχε τέτοια συμβόλαια και τέτοιους παίχτες από το 2012 και έπειτα.

Ο απολογισμός διαβάζεται όπως θέλει ο καθένας μας. 1 Ευρωλίγκα, 1 πρωτάθλημα και 2 κύπελλα είναι οι κερδισμένοι τίτλοι. 2 Ευρωλίγκες, 2 πρωταθλήματα, 1 κύπελο και 2 Σουπερ καπ, είναι οι χαμένοι τίτλοι.

Το καθένα από αυτά, χάθηκε για διαφορετικούς λόγους.

Το αν είχε ή δεν είχε «συστήματα», το αν «έκαψε» ή ανέδειξε παίχτες είναι μία μεγάλη κουβέντα.

Και ας μείνει ως απλή σκέψη στο μυαλό του καθενός.

Αν μπορούσε να βάλει «νερό στο κρασί του» και να ξεκινήσει ξανά όπως το 2023, θα ήταν ακόμα και τώρα η καλύτερη επιλογή για τον Παναθηναϊκό.

Το διαζύγιο δεν είναι πάντα αρνητικό ως γεγονός.

Αν έχει σχεδιαστεί σωστά η επόμενη μέρα, είναι μία καλή αρχή.

Και για εμάς και για εκείνον.

Εύχομαι και οι 2 πλευρές που ... χώρισαν, να έχουν κάνει όντως τις καλύτερες δυνατές επιλογέςγια το αύριο.

Κάθε προπονητής που κάθισε στον πράσινο πάγκο, αξίζει σεβασμό μας.

Από τον Βόβορα και τον Σερέλη, μέχρι τον Ζοτς και τον Αταμάν.

Η φωτογραφία του 7ου στην οροφή του Οακα, πάντα θα μας θυμίζει τι ζήσαμε το 2024.

Και πιθανότατα ακόμα και σήμερα, αν ξέραμε πως θα κατέληγε η 3ετία, πάλι να την «αγοράζαμε». Iyi şanslar Ergin...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους