Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ Να θυμάσαι, άνθρωπέ μου, πως κάθε πλάσμα που συναντάς κουβαλάει επάνω του έναν αόρατο Γολγοθά.

Πριν σταυρώσεις τον πλησίον σου με μια κουβέντα, στάσου νοερά στην Γεθσημανή του.

Μην βιάζεσαι να πετάξεις την πέτρα, πριν γονατίσεις και σηκώσεις τον χιτώνα της ψυχής του, για να δεις τα σημάδια από τα καρφιά που του άφησε η ίδια του η ζωή.

Γιατί κάθε άνθρωπος είναι ένα ανοιχτό βιβλίο γραμμένο με μελάνι από δάκρυα και αίμα.

Εσύ όμως, που στέκεσαι απέναντί του, διαβάζεις μόνο τον τίτλο.

Δεν ξέρεις τις νύχτες που πέρασε ξάγρυπνος, παλεύοντας με τα φαντάσματα των επιλογών του.

Δεν γνωρίζεις πόσες φορές έπεσε στο σκοτάδι, μα πάντα έψαχνε να βρει το χέρι του Θεού μέσα στην τέφρα του.

Πριν τον κρίνεις για την αδυναμία του, θυμήσου εκείνη την περικοπή που λέει πως όποιος είναι απροσμέτρητος ας ρίξει πρώτος τον λίθο.

Και ποιος είναι αυτός; Κανείς. Μόνο Ένας πέρασε από την ζωή αμάραντος.

Όλοι οι άλλοι κουτσαίνουμε, όλοι σέρνουμε τα δεκανίκια μας, όλοι τρέμουμε μπροστά στο είδωλο του εγώ μας.

Μα κοίτα με ποια γενναιότητα εκείνος ο αδύναμος αδελφός σου σηκώνεται κάθε πρωί.

Πώς σφίγγει τα δόντια και βάζει το χαμόγελο, σαν προσωπίδα, για να μη σε βαρύνει με τα βάσανά του.

Πώς κρύβει την πληγή του κάτω από το ένδυμα του καθήκοντος και πώς εσύ, αντί να γίνεις ο καλός Σαμαρείτης που θα ρίξει λάδι και κρασί στην πληγή του, γίνεσαι ο ληστής που του αφαιρεί και την τελευταία του αξιοπρέπεια.

Άπλωσε, λοιπόν, το βλέμμα σου πέρα από την ύλη.

Κοίτα την καρδιά του με τα μάτια του Αγίου Πνεύματος.

Εκεί, μέσα στη σύγχυση και την ταραχή, θα δεις μια σπίθα.

Εκείνη τη σπίθα που ούτε ο θάνατος δεν μπορεί να σβήσει.

Είναι η εικόνα του Θεού, σπασμένη, αμαυρωμένη, μα ακόμα παρούσα.

Η αληθινή δύναμη, λοιπόν, δεν είναι να σηκώνεις το δάχτυλο της κατηγορίας.

Δύναμη είναι να σκύβεις το κεφάλι με ταπείνωση και να βοηθάς τον άλλον να σηκωθεί.

Όπως έκανε Εκείνος που κουβάλησε τον Σταυρό για όλους μας.

Να θυμάσαι: Όταν σηκώνεις τον αδελφό σου, σηκώνεις και τον εαυτό σου.

Όταν τον καταδικάζεις, δεν κάνεις τίποτα άλλο παρά να προγράφεις και τον δικό σου το δρόμο, γιατί όλοι είμαστε φτιαγμένοι από τον ίδιο πηλό και όλοι λαχταράμε το ίδιο φως.

Και το μεγαλύτερο μάθημα; Ότι η ευσπλαχνία υπερασπίζεται την κρίση.

Δώσε τόπο στην οργή σου, αλλά άπλετο χώρο στην αγάπη.

Γιατί στο τέλος, άνθρωπέ μου, δεν θα μας ρωτήσουν για τα λάθη που είδαμε στους άλλους, αλλά για την αγάπη που δώσαμε στους πληγωμένους.

Και τότε, μόνο τότε, θα δικαιωθούμε 🌻 Εκ της συντακτικής ομάδας του Ιερός Ναός Αγίου Κωνσταντίνου Κολωνού π. Αθανάσιος

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους