Την περασμένη εβδομάδα 12-14 Ιουνίου βρέθηκα στη Σητεία καλεσμένος του 1ου Λογοτεχνικού Φεστιβάλ που οργανώνει η "Στέγη Βιτσέντζος Κορνάρος" , το ζεύγος Γιώργος και @Αλίκη Γαλανάκη ενώ τη λογοτεχνική...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ήταν μια εξαιρετική εμπειρία σε φιλικό περιβάλλον με συμμετοχή ενός πολυπληθούς ακροατηρίου , με μεστές και ουσιαστικές εισηγήσεις γι αυτό και προκάλεσαν πολύ ενδιαφέρουσες ερωτήσεις.

Προσωπικά μίλησα με θέμα : "Ντοπιολαλιά και εντοπιότητα στη λογοτεχνία μας - πώς το τοπικό γίνεται οικουμενικό" Η γενναιόδωρη φιλοξενία από την πλευρά του Γιώργου και της @Αλίκης Γαλανάκη ήταν εξαιρετική και ο Αλέξης Πανσέληνος με την Loukia Dervi δημιούργησαν ένα φιλικό, ζεστό περιβάλλον.

Τους ευχαριστώ πολύ.

Παρακάτω δημοσιεύω ένα μικρό απόσπασμα από την εισήγηση μου η οποία , μαζί με τις άλλες, θα εκδοθεί από τη "Στέγη Βιτσέντζος Κορνάρος" Πώς ο Θόδωρος Τερζόπουλος κι εγώ επεξεργαστήκαμε το θεατρικό έργο «Η Τελευταία μάσκα-fallimento» ώστε από ένα τοπικό γεγονός να γίνει οικουμενικό Ο στόχος μας ήταν να μιλήσουμε για το παρελθόν και τους μύθους της Πάτρας συμβάλλοντας κατά πόσο μας αναλογούσε στο μύθο της.

Έπρεπε όμως να πατήσουμε πάνω σε μια σύγχρονη τοπική ιστορία συνδέοντας το παρελθόν με το παρόν τής πόλης.

Η ιστορία που σκέφτηκα (και συμφώνησε ο Τερζόπουλος )ήταν μια ερωτική ιστορία προδοσίας και εκδίκησης.

Στη δεκαετία του ’60 η ερωμένη ενός οικογενειάρχη εγκαταλείφθηκε απ’ αυτόν και για να τον εκδικηθεί πήγε στο νηπιαγωγείο όπου φοιτούσε η 5χρονη κόρη του, την πήρε και την μετέφερε στο δασύλλιο , δίπλα στα τείχη του μεγάλου κάστρου, όπου την έπνιξε.

Μ' αυτό τον τρόπο η ερωμένη εκδικήθηκε τον εραστή της.

Πώς δούλεψε σκηνοθετικά ο Τερζόπουλος και πώς εγώ το κείμενο; 1) Ανέθεσε το ρόλο της πρωταγωνίστριας σε ένα χορό 5 ανδρών ηθοποιών για να πετύχει την αποστασιοποίηση. 2) Έδωσα στην πρωταγωνίστρια το όνομα Πατρινέλα, το μυθικό στοιχειό της πόλης ταυτόσημο με τη θεά Άρτεμη, που προειδοποιεί τους κατοίκους για τις συμφορές που έρχονται 3) Ο καθένας από τους 5 άντρες ( οι 5 μορφές της ίδιας ηρωίδας) έπαιρνε το λόγο και μιλούσε ο ένας ως Λαγνεία, ο άλλος ως Πάθος, ο τρίτος ως Σαγήνη, ο τέταρτος ως Εκδίκηση, ο πέμπτος ως Τιμωρία.

Αφηγείται ο καθένας την ιστορία του που φτάνει ως τη σκοτεινή ρίζα του χρόνου αλλά αναφέρεται και στην ψυχολογία των κατοίκων , στις αντιλήψεις τους, στις συμπεριφορές τους και που , με ποικίλους συμβολισμούς, είναι η ιστορία της πόλης. 4) Όλα αυτά τα γεγονότα συμβαίνουν την τελευταία νύχτα του καρναβαλιού, μια συμβολική τοπική γιορτή κατάλοιπο της βακχικής παραφοράς και του θεού Διόνυσου ο οποίος μεγάλωσε , όπως λέει ο θρύλος, στους αμπελώνες της Αχαΐας. 5) Στο τέλος της γιορτής οι πολίτες οδηγούν την ηρωίδα στο θάνατο.

Και καθώς την κατευθύνουν στην πυρά, απευθύνεται στους επικριτές της και προφητεύει τα δεινά που θα συμβούν στην πόλη.

Μόνο που αυτά τα δεινά είναι τα ίδια που υφίστανται οι πολίτες στο σήμερα και έχουν οδηγήσει στην έκπτωση τής πόλης.

Έτσι το παρελθόν γίνεται παρόν όχι ως κενή ηθογραφία αλλά οδηγώντας στην αυτοσυνειδησία και στη χάραξη μιας μελλοντικής πορείας.

Το παρελθόν διεισδύει στο παρόν και το παρόν νοηματοδοτείται από το παρελθόν τής πόλης.

Και από 'κει, της κάθε πόλης που από τα θεμέλιά της αναβλύζουν μύρα και ενοχές, όπως έγραψε η κριτική.

Ξεφεύγοντας από τα τοπικά όρια και αποκτώντας καθολικό χαρακτήρα.

Το έργο έκανε εντύπωση στο φεστιβάλ του Βισμπάντεν όπου προσκλήθηκε. Επίσης παίχτηκε επί ένα ολόκληρο χρόνο στο θέατρο «Άττις», στην Αθήνα Κώστας Λογαράς

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους