Original Post

Πλήρες Κείμενο:

# **15/6/1945. Ο Αρης Βελουχιώτης νεκρός από χειροβομβίδα που απασφάλισε ο σύντροφός του «καπετάν Τζαβέλας»**. Στο τελευταίο έργο μου «Θεσσαλία Πρωτοπόρα 1941-1949», παραθέτω όλα τα στοιχεία για τις τελευταίες ώρες του Άρη Βελουχιώτη, όταν σαν κυνηγημένο αγρίμι προσπαθούσε να ξεφύγει απο τους διώκτες του, δύο Παραστρατιωτικές Ομάδες, του Μόκα και του Βόιδαρου και μια Διμοιρία Εθνοφυλακής του Υπο/γού Μουρελάτου, οι περισσότεροι άνδρες της οποίας ήσαν κομμουνιστές και με απ΄ευθείας εντολές από τον Γραμματέα της Περιφερειακής Οργανώσεως Τρικάλων του ΚΚΕ Κώστα Αρίδα για την εξόντωση του Βελουχιώτη.

Μεγάλο ενδιαφέρον έχουν και αυτά που ακολούθησαν το τέλος του.

Στο βιβλίο υπάρχουν όλα τα στοιχεία σχετικά με το: -γιατί ο Βελουχιώτης δεν αυτοκτόνησε με το πιστόλι του - Που ετάφη το κεφάλι του Βελουχιώτη;. -Ποιοί εισέπραξαν τα χρήματα της επικήρυξης; -Ποια η τύχη των επικεφαλής των δύο Παραστρατιωτικών Ομάδων -Ποιοί πήραν το Αρχείο του Βελουχιώτη και που βρίσκεται.

Εδώ παραθέτω μερικά αποσπάσματα. «*Ο «Ριζοσπάστης», στις 19 Ιουνίου 1945, ανακοινώνοντας τον θάνατο του Βελουχιώτη, έγραψε: «Ο Άρης αυτοκτόνησε, αφού τραυματίσθηκε σε συμπλοκή με Άγγλους, εθνοφύλακες και μοναρχικούς ληστοσυμμορίτες…». Το όργανο του ΚΚΕ είχε προσθέσει το ψεύδος περί συμμετοχής Βρετανών στην καταδίωξη του Βελουχιώτη.

Τότε, το να φύγει ο βρετανικός στρατός από την Ελλάδα ήταν κορυφαίο αίτημα του ΚΚΕ.

Την επομένη, 20 Ιουνίου 1945, ο Ριζοσπάστης κάνει την τελευταία δημοσίευση σχετικά με τον θάνατο του Βελουχιώτη: «Επιβεβαιώνονται οι πληροφορίες ότι ο Άρης Βελουχιώτης αυτοκτόνησε με χειροβομβίδα μαζί με τον Τζαβέλα...».* *Όσον αφορά τον τρόπο θανάτου του Βελουχιώτη, εκτός από αυτήν την αναφορά του Ριζοσπάστη, ότι σκοτώθηκε από χειροβομβίδα που απασφάλισε ο «Τζαβέλας», αυτοκτονία με χειροβομβίδα μαζί με τον «Τζαβέλα» έχει υποστηριχθεί και από άλλους, –τον Δράκο και τον καπετάν «Μπουκουβάλα», με μαρτυρίες τους στο Ρίζο Μπόκοτα–, ενώ υπάρχει η μαρτυρία του «Λέοντα» ότι αυτοκτόνησε με το περίστροφό του.

Με βάση αυτές τις σκέψεις, από όλες αυτές τις αναφορές θεωρώ πιθανότερη την εκδοχή του Ριζοσπάστη, την αυτοκτονία με χειροβομβίδα που απασφάλισε ο «Τζαβέλας». Με αυτήν την εκδοχή του θανάτου του συμφωνεί το γεγονός ότι το κεφάλι που παρουσιάζεται ως το κομμένο κεφάλι του Βελουχιώτη δεν φαίνεται να έχει σημάδια πυροβολισμού.

Υπάρχει μία αναφορά, χωρίς σαφή πηγή προέλευσης, για ύπαρξη πληγής από σφαίρα στο δεξί του αυτί.

Αν όμως υπήρχε είσοδος σφαίρας, η οποία μπορούσε να μην είναι εμφανής στη φωτογραφία, θα έπρεπε να υπάρχει, και το σημαντικότερο να έχει καταγραφεί στην ίδια μαρτυρία, και εμφανής πληγή εξόδου τής σφαίρας από την άλλη πλευρά του κεφαλιού, κάτι που δεν συνέβη.* *Η εκδοχή της αυτοκτονίας του Βελουχιώτη μαζί με τον Τζαβέλα από χειροβομβίδα που απασφάλισε ο δεύτερος εξηγεί τα «κομμένα» άκρα και τα σχεδόν γυμνά σώματα, αλλά δύσκολα εξηγεί τα ανέπαφα κεφάλια που παρουσιάστηκαν σε φωτογραφίες. Ο Μόκκας κρατά από τα ρούχα του Βελουχιώτη μόνο τον σκούφο του, που λόγω της εκτίναξής του από τη χειροβομβίδα, ίσως δεν καταστράφηκε, αλλά τίποτε άλλο, γιατί τα υπόλοιπα ρούχα προφανώς θα είχαν σχισθεί, αν όχι διαλυθεί.

Σε θάνατο και των δυο, Βελουχιώτη και «Τζαβέλλα», από χειροβομβίδα που απασφάλισε ο δεύτερος αναφέρεται και ο Δράκος που έκοψε τα κεφάλια τους στη μαρτυρία του στον δημοσιογράφο της «Αλήθειας Λάρισας», Ρίζο Μπόκοτα. * *Το ότι τα σώματα του Βελουχιώτη και του «Τζαβέλα» είχαν διαλυθεί άσχημα από τη χειροβομβίδα, εξηγεί και το γιατί δεν μεταφέρθηκαν στα Τρίκαλα ολόκληρα για παρουσίαση, αλλά μόνον τα κεφάλια.

Πιστεύω ότι αν τα σώματα ήσαν άρτια και σε κατάσταση που θα μπορούσαν να μεταφερθούν, θα είχαν τεθεί σε κοινή θέα στα Τρίκαλα.* *Στις αντικρουόμενες μαρτυρίες όσον αφορά το τέλος των Βελουχιώτη και «Τζαβέλα», και στην τύχη των σορών τους. έρχονται να προστεθούν και κάποιες φωτογραφίες (ορισμένες εικαστικές αναπαραστάσεις, είναι ανώνυμα σχέδια με εμφανείς διαφορές από την πραγματικότητα, ως εκ τούτου δεν τις σχολιάζω ως καταγραφικές μαρτυρίες). Μία, παλαιότερη, παρουσιάζει δύο κομμένα κεφάλια να κρέμονται από φανοστάτη.

Η φωτογραφία αυτή είναι τραβηγμένη από απόσταση και δεν επιτρέπει ουσιαστική ταυτοποίηση των αναρτημένων κεφαλιών, τα οποία θα μπο¬ρούσαν να είναι οποιουδήποτε γενειοφόρου. * *Το ότι τα σώματα του Βελουχιώτη και του «Τζαβέλα» είχαν διαλυθεί άσχημα από τη χειροβομβίδα, εξηγεί και το γιατί δεν μεταφέρθηκαν στα Τρίκαλα ολόκληρα για παρουσίαση, αλλά μόνον τα κεφάλια.

Πιστεύω ότι αν τα σώματα ήσαν άρτια και σε κατάσταση που θα μπορούσαν να μεταφερθούν, θα είχαν τεθεί σε κοινή θέα στα Τρίκαλα.* *Στις αντικρουόμενες μαρτυρίες όσον αφορά το τέλος των Βελουχιώτη και «Τζαβέλα», και στην τύχη των σορών τους. έρχονται να προστεθούν και κάποιες φωτογραφίες (ορισμένες εικαστικές αναπαραστάσεις, είναι ανώνυμα σχέδια με εμφανείς διαφορές από την πραγματικότητα, ως εκ τούτου δεν τις σχολιάζω ως καταγραφικές μαρτυρίες). Μία, παλαιότερη, παρουσιάζει δύο κομμένα κεφάλια να κρέμονται από φανοστάτη.

Η φωτογραφία αυτή είναι τραβηγμένη από απόσταση και δεν επιτρέπει ουσιαστική ταυτοποίηση των αναρτημένων κεφαλιών, τα οποία θα μπο¬ρούσαν να είναι οποιουδήποτε γενειοφόρου. * *Στο βιβλίο του Μπόκοτα υπάρχει η κάτωθι μαρτυρία του συγγραφέα Στρατή Δούκα, σχετικά με τα κομμένα κεφάλια που κρεμάστηκαν σε φανοστάτη της πλατείας Ρήγα φεραίου, στα Τρίκαλα: «...Υπηρετούσα τότε στα κινητά ιατρεία του Ερυθρού Σταυρού, σταθμεύοντας προσωρινά στα Τρίκαλα.

Ένα πρωί, ο διοικητής της βάσης μας Μεταξάς, με παίρνει τηλέφωνο να κατέβω στην αγορά όπου είχαν φέρει τα κομμένα κεφάλια του Άρη και του Τζαβέλα. Πήγαμε.

Είδα τον Άρη ήρεμο και πονεμένο σαν τον Χριστό.

Μου φάνηκε ασπρόξανθος –όχι κορακόμαλλος, όπως τον ξέραμε από τις φωτογραφίες του.

Δίπλα, του Τζαβέλα, ήταν μαλλιαρό και άγριο.

Τα νταούλια και οι ζουρνάδες του Βόιδαρου χαλούσαν τον κόσμο.

Συκωθήκαμε και φύγαμε με σκυμμένο κεφάλι και περίλυποι.

Είχε δίκιο ο κόσμος να μην πιστεύει πως αυτό ήταν το κεφάλι του Άρη, όπως το αναφέρει και ο Ρίζος Μπόκοτας.

Έδειχνε πραγματικά αγνώριστος». * *Η σχετική αναφορά του Μπόκοτα για τον κόσμο των Τρικάλων είναι η εξής: «Ο λαός δεν πείθεται! Δεν πιστεύει! Όχι...όχι...δεν είναι αυτός.

Εκείνος ήταν όμορφος, με μαύρο κοράκου μαλλί, μ΄αστραφτερό το μάτι που σε «κέρδιζε», με δέρμα σταρένιο και μ΄ένα χαμόγελο αδιόρατο, που όμως σε φώτιζε και σ΄έκανε δικόν του... Τούτος εδώ είναι κιτρινόμαυρος με κοντοψαλλιδισμένο γένι, με μαλλί κοντό γκριζοπρασινισμένο και μ’ ένα χαμόγελο –θέ μου– που φαίνεται πως είναι γιομάτο πίκρα και ρώτημα.

Όχι...όχι ..δεν είναι αυτός». * * * *Μια δεύτερη φωτογραφία παρουσιάστηκε 69 χρόνια μετά το γεγονός, και είναι η γνωστή φωτογραφία «ανφάς» του κεφαλιού του Βελουχιώτη.

Και η φωτογραφία αυτή εγείρει απορίες και ερωτηματικά, όσον αφορά στην ταυτοποίηση του θύματος.

Για παράδειγμα, ποιός έκλεισε τα μάτια και το στόμα του Βελουχιώτη μετά τον θάνατό του? Ουδείς αναφέρει κάτι τέτοιο, και όταν τους βρήκε το απόσπασμα ήταν πλέον πολύ αργά για να γίνει αυτό, αφού θα είχε επέλθει rigor mortis.

Παρά ταύτα, στη φωτογραφία τα μάτια και το στόμα του νεκρού είναι κλειστά.

Δεύτερον, το κεφάλι στη φωτογραφία φαίνεται πολύ καθαρό και ανέπαφο.

Και όμως, είχε πυροβοληθεί και ακριβώς δίπλα του είχε εκραγεί χειροβομβίδα, ενώ έμεινε εκτεθειμένο μια ολόκληρη νύχτα σε δάσος με αρπακτικά και άγρια ζώα (που σίγουρα θα τα προσέλκυε το αίμα και η μυρωδιά των πτωμάτων), στη συνέχεια κόπηκε, αλατίστηκε, παστώθηκε με ρίγανη, και μεταφερόταν επί διήμερο.

Δείγματα όμως τέτοιας ταλαιπωρίας δεν υπάρχουν στο κεφάλι της φωτογραφίας. * *...Τα κεφάλια του Βελουχιώτη και του Τζαβέλα τα έθαψε μυστικά σε κρυφό σημείο του κοιμητηρίου του Αγίου Κωνσταντίνου Τρικάλων ο τότε νεκροθάφτης και γείτονάς του Κων/νος Δημητρίου («Κανάργιας»}. Λίγες ημέρες μετά τον ενταφιασμό, επισκέφθηκαν το κοιμητήριο Βρετανοί, και με τη βοήθεια του «Κανάργια», τα ξέθαψαν, τα καθάρισαν, τα φωτογράφισαν και τα ενταφίασαν πάλι. * *Πρόσφατα δημοσιεύθηκε μαρτυρία κόρης του Κων/νου Μόκ¬κα, της Κωνσταντίνας Μόκκα από το Μουζάκι, σύμφωνα με την οποίαν τα κομμένα κεφάλια από τη Μεσούντα δεν τα πήρε ο Υπο/γός Μουρελάτος αλλά ο Μόκκας με δύο συντρόφους του, συγχωριανούς του και μέλη της Ομάδος του, τον Γεώργιο Στάθη και τον Βενιζέλο Στάθη.

Καθ΄οδόν για τα Τρίκαλα, σταμάτησαν στον Σταθμό Χωροφυλακής Πύλης Τρικάλων.

Εκεί ένας χωροφύλακας έκλεψε ή έκρυψε τα κομμένα κεφάλια, και για να τα παραδόσει δέχτηκε άγριο ξυλοδαρμό.

Όταν τα κεφάλια κατέβηκαν από το φανοστάτη, οι τρεις άνδρες τα μετέφεραν στην Αθήνα, τα παρέδωσαν σε κυβερνητική υπηρεσία και εισέπραξαν την αμοιβή της επικήρυξης, που ήταν σημαντική, αφού τα χαρτονομίσματα γέμισαν τρία τσουβάλια!* *Οι άνθρωποι της κυβέρνησης τους σύστησαν να μην επιστρέψουν στο χωριό τους, να μείνουν στην Αθήνα και θα τους διόριζαν σε θέσεις του δημοσίου.

Την προσφορά την εδέχθη μόνον ο Βενιζέλος Στάθης, και τον διόρισαν φύλακα στις φυλακές Αβέρωφ.

Οι άλλοι δύο δήλωσαν ότι ήθελαν να επιστρέψουν στο χωριό τους, με τον Μόκκα να λέει: «έχουμε πολύ αγώνα ακόμη να κάνουμε». Στη μαρτυρία της Κωνσταντίνας Μόκκα δεν υπάρχει αναφορά για την περαιτέρω τύχη των κεφαλιών, γιατί προφανώς ο πατέρας της δεν γνώριζε τι απέγιναν μετά την παράδοσή τους στην κυβέρνηση. * *Τελειώνοντας αυτό το κεφάλαιο, υπενθυμίζω το σχόλιο του Ζαχαριάδη για τον Βελουχιώτη, που έγινε στη «δίκη του ΚΚΕ στη Μόσχα» τον Ιανουάριο του 1950 και αναφέρεται στο βιβλίο «Με τον Στάλιν.

Αναμνήσεις» του Enver Hoxha.

Το σχόλιο που έχει καταχωρηθεί σε προηγούμενες σελίδες, τελείωνε με αυτό: «Σας διαβεβαιούμε ότι δεν είμαστε υπεύθυνοι για την καταδίωξη του Άρη Βελουχιώτη». Αυτό το τελευταίο σχόλιο του Ζαχαριάδη είναι περίεργο, γιατί δεν χρειαζόταν.

Γεννά υποψίες ότι ο «μεγάλος αρχηγός» προσπαθεί να αποκρύψει το γεγονός ότι το ΚΚΕ δεν θανάτωσε μόνο ηθικά τον Βελουχιώτη με τους απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς που δημοσίευσε γι αυτόν, αλλά ότι συμμετείχε ενεργά στην τελική καταδίωξή του που κατέληξε στον φυσικό του θάνατο». *

====================================== Ευχαριστώ πολύ όλους που μου στέλνουν αίτημα φιλίας.

Δυστυχώς δεν μπορώ να προσθέσω άλλους φίλους. Μπορείτε όμως να γίνετε μέλος της Ομάδας μου Ioannis Bougas, εδώ: https://www.facebook.com/groups/345086039275212

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους