ΟΤΑΝ ΤΑ ΠΙΣΤΕΥΩ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΠΙΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ! Υπάρχουν κάποιες νύχτες που η σιωπή ζυγίζει λίγο παραπάνω. Απόψε νιώθω την ανάγκη να μοιραστώ μαζί σας κάτι που με έχει πληγώσει βαθιά. Από...
ΟΤΑΝ ΤΑ ΠΙΣΤΕΥΩ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΠΙΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ! Υπάρχουν κάποιες νύχτες που η σιωπή ζυγίζει λίγο παραπάνω.
Απόψε νιώθω την ανάγκη να μοιραστώ μαζί σας κάτι που με έχει πληγώσει βαθιά.
Από τον καιρό που άρχισα να εκφράζω πιο ανοιχτά την πίστη μου, και κυρίως από τη μέρα που ανέβασα το βίντεο με την προσωπική μου μαρτυρία για όσα έζησα με τον Barnet Bain και τον Άγιο Παΐσιο, συνέβη κάτι που δεν το περίμενα.
Άνθρωποι που τους ένιωθα δικούς μου, που έχουμε μοιραστεί δάκρυα, και γέλια, ξαφνικά εξαφανίστηκαν.
Σταμάτησαν να μου μιλούν.
Δεν υπήρξε τσακωμός.
Δεν υπήρξε κακία.
Μόνο μια παγωμένη, απότομη σιωπή.
Καταλάβαινω και σέβομαι απόλυτα ότι ο καθένας μας έχει το δικαίωμα να βλέπει τον κόσμο με τα δικά του μάτια.
Δεν ζήτησα ποτέ από κανέναν να συμφωνήσει μαζί μου.
Όμως πονάει τόσο πολύ να συνειδητοποιείς ότι για κάποιους, η φιλία σου είχε ημερομηνία λήξης, η οποία αφορούσε πολύ συγκεκριμένα πράγματα που δεν είχαν να κάνουν με τη μεταξύ σας σχέση.
Πονάει να βλέπεις ότι ο φανατισμός για τα προσωπικά «πιστεύω» είναι τελικά πιο δυνατός από τη φιλία.
Εμένα δεν με ένοιαξε ποτέ αν ο άνθρωπος που είχα απέναντί μου πιστεύει στον Θεό, στο Σύμπαν ή σε τίποτα απολύτως.
Δεν μέτρησα ποτέ την αξία κανενός από το ποιο πνευματικό μονοπάτι διάλεξε να περπατήσει.
Κοιτούσα πάντα την ψυχή του, την καλοσύνη του.
Γιατί λοιπόν να πειράζει τους άλλους η δική μου διαδρομή; Γιατί μια προσωπική μου μαρτυρία να γίνεται τείχος; Είναι τόσο θλιβερό να ζούμε σε έναν κόσμο που προτιμά να χάνει έναν φίλο, παρά να αντέξει μια διαφορετική άποψη.
Η πίστη, η αγάπη, η αναζήτηση, θα έπρεπε να μαλακώνουν το μέσα μας.
Θα έπρεπε να ανοίγουν την αγκαλιά μας, να μας φέρνουν πιο κοντά, να μας κάνουν να πονάμε ο ένας για τον άλλον.
Η πόρτα μου δεν κλείνει για κανέναν.
Άλλωστε αυτοί για τους οποίους έχω στεναχωρεθεί ΕΙΝΑΙ ΥΠΕΡΟΧΟΙ ΜΟΝΑΔΙΚΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ, γι αυτό και στεναχωριέμαι άλλωστε! Μακάρι να γνωρίζουν ότι η φιλία μου δεν έχει όρους και ταμπέλες και ότι είμαι πάντα εδώ.
Λυπάμαι μόνο, με ένα βουβό παράπονο, επειδή η δική μου αλήθεια δεν χώρεσε στα δικά τους μέτρα.
Ευχαριστώ όσους είναι ακόμα εδώ και μου επιτρέπουν να ακουμπώ την ψυχή μου επάνω τους, χωρίς τον φόβο ότι θα με απορρίψουν.
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους