Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το «Χρυσό» Λουτρό Αίματος: Η Άγνωστη Γενοκτονία της Καλιφόρνια Το 1848, ένας ξυλουργός ονόματι Τζέιμς Μάρσαλ πρόσεξε κάτι να λάμπει στα νερά του ποταμού Αμέρικαν, στους πρόποδες της Σιέρα Νεβάδα.

Ήταν χρυσός.

Μέσα σε λίγους μήνες, η είδηση έκανε τον γύρο του κόσμου.

Το περιβόητο «Όνειρο της Καλιφόρνια» είχε γεννηθεί.

Εκατοντάδες χιλιάδες τυχοδιώκτες, οι γνωστοί «Forty-Niners», εγκατέλειψαν τα σπίτια τους και έτρεξαν προς τη Δύση.

Στα σχολικά βιβλία και στις χολιγουντιανές ταινίες, αυτή η περίοδος περιγράφεται ως μια επική εποχή εξερεύνησης, θάρρους και ηρωισμού.

Υπάρχει όμως μια σκοτεινή, αιματοβαμμένη πλευρά σε αυτόν τον μύθο.

Για τους αυτόχθονες πληθυσμούς που ζούσαν εκεί για χιλιάδες χρόνια, ο «Πυρετός του Χρυσού» δεν έφερε πλούτο, αλλά την απόλυτη καταστροφή.

Μέσα σε λιγότερο από τρεις δεκαετίες, από το 1846 έως το 1873, εκτυλίχθηκε μια από τις πιο συστηματικές και κρατικά χρηματοδοτούμενες γενοκτονίες στην αμερικανική ιστορία. Ο Νόμος που Νομιμοποίησε τη Σφαγή Όταν οι λευκοί άποικοι έφτασαν μαζικά στην Καλιφόρνια, βρήκαν μια γη πλούσια, στην οποία υπολογίζεται ότι ζούσαν περίπου 150.000 αυτόχθονες πριν από την αμερικανική κατάκτηση και τον Πυρετό του Χρυσού οργανωμένοι σε εκατοντάδες διαφορετικές κοινότητες και γλωσσικές ομάδες.

Οι χρυσοθήρες και οι αγρότες δεν είδαν τους Ινδιάνους ως ανθρώπους, αλλά ως «εμπόδιο» στην ιδιοκτησία της γης και του ορυκτού πλούτου.

Το 1850, η νεοσύστατη πολιτεία της Καλιφόρνια ψήφισε έναν απίστευτο νόμο: τον «Νόμο για την Κυβέρνηση και την Προστασία των Ινδιάνων». Ο τίτλος ήταν καθαρή ειρωνεία.

Στην πραγματικότητα, ο νόμος αυτός στην πράξη τους απέκλειε από την απονομή δικαιοσύνης, καθώς δεν μπορούσαν να καταθέσουν εναντίον λευκών στα δικαστήρια.

Αυτό σήμαινε πρακτικά ότι οποιοσδήποτε λευκός μπορούσε να κλέψει, να βιάσει ή να δολοφονήσει έναν Ινδιάνο χωρίς να αντιμετωπίσει καμία νομική συνέπεια.

Ακόμα χειρότερα, ο ίδιος νόμος επέτρεπε στους λευκούς να κηρύξουν οποιονδήποτε Ινδιάνο ως «άνεργο» ή «αλήτη» και να τον μετατρέψουν σε δούλο, αναγκάζοντάς τον να εργάζεται χωρίς αμοιβή.

Χιλιάδες παιδιά αυτοχθόνων απήχθησαν από τις οικογένειές τους και πουλήθηκαν ως οικιακοί βοηθοί ή εργάτες στα χωράφια. Κυνηγοί Κεφαλών με Κρατικό Μισθό Η φρίκη όμως δεν σταμάτησε στη δουλεία.

Ο πρώτος κυβερνήτης της Καλιφόρνια, ο Πίτερ Μπάρνετ, ήταν ξεκάθαρος στις δηλώσεις του προς το νομοθετικό σώμα το 1851: «Ένας πόλεμος εξόντωσης θα συνεχίσει να διεξάγεται μεταξύ των δύο φυλών, μέχρι η ινδιάνικη φυλή να εξαφανιστεί.

Το αποτέλεσμα αυτό είναι αναπόφευκτο.». Και η πολιτεία έκανε τα πάντα για να το πετύχει.

Αντί να χρησιμοποιήσει μόνο τον επίσημο στρατό, η κυβέρνηση της Καλιφόρνια χρηματοδότησε ιδιωτικές πολιτοφυλακές.

Εθελοντές, συχνά μεθυσμένοι τυχοδιώκτες και αγρότες, οργανώνονταν σε ομάδες και επιτίθενταν σε ανυπεράσπιστα ινδιάνικα χωριά την αυγή.

Η πολιτεία της Καλιφόρνια, με τη στήριξη της ομοσπονδιακής κυβέρνησης, διέθεσε τουλάχιστον 1,7 εκατομμύρια δολάρια — ένα τεράστιο ποσό για την εποχή — για τη χρηματοδότηση πολιτοφυλακών και στρατιωτικών επιχειρήσεων εναντίον των αυτοχθόνων πληθυσμών.

Σύμφωνα με τον ιστορικό Benjamin Madley, περισσότεροι από είκοσι σχηματισμοί πολιτοφυλακών έλαβαν κρατική χρηματοδότηση για εκστρατείες που στόχευαν στην εκδίωξη ή την εξόντωση των αυτοχθόνων.

Οι επιδρομές τους στρέφονταν συχνά εναντίον ανυπεράσπιστων χωριών: σκότωναν κατοίκους, έκαιγαν οικισμούς και κατέστρεφαν τις αποθήκες τροφίμων, οδηγώντας πολλούς από τους επιζώντες στην πείνα και την εξαθλίωση.

Εξίσου ανατριχιαστικός ήταν ο τρόπος με τον οποίο αποζημιώνονταν πολλές από αυτές τις επιχειρήσεις.

Για να δικαιολογήσουν τις αποζημιώσεις τους, οι επικεφαλής των πολιτοφυλακών προσκόμιζαν συχνά αποδεικτικά στοιχεία των φόνων, όπως σκαλπ, αυτιά ή άλλα μέλη των θυμάτων, τα οποία καταχωρίζονταν στις σχετικές οικονομικές απαιτήσεις.

Τα σχετικά έξοδα εγκρίνονταν από τις αρχές και αποζημιώνονταν με δημόσιους πόρους, μετατρέποντας ουσιαστικά την εξόντωση των αυτοχθόνων σε πολιτική που χρηματοδοτούνταν από το κράτος. Το Τέλος του Μύθου Όταν ολοκληρώθηκε αυτή η μαύρη περίοδος, γύρω στο 1873, το αποτέλεσμα ήταν τρομακτικό.

Από τους 150.000 αυτόχθονες που ζούσαν στην Καλιφόρνια πριν από τον Πυρετό του Χρυσού, είχαν απομείνει μόλις 30.000.

Το 80% του πληθυσμού είχε χαθεί μέσα σε λιγότερα από τριάντα χρόνια, θύματα σφαγών, πείνας, ασθενειών και καταναγκαστικής εργασίας.

Η ιστορία αυτή έμεινε θαμμένη για πάνω από έναν αιώνα κάτω από το λαμπερό αφήγημα των καουμπόηδων και της προόδου.

Χρειάστηκαν πολλές δεκαετίες έρευνας για να αρχίσει η αμερικανική κοινωνία να αντικρίζει την αλήθεια.

Μόλις το 2019, ο κυβερνήτης της Καλιφόρνια ζήτησε επίσημα συγγνώμη από τους εκπροσώπους των φυλών των αυτοχθόνων, αναγνωρίζοντας για πρώτη φορά επίσημα ότι όσα συνέβησαν στους αυτόχθονες της Καλιφόρνιας συνιστούσαν χωρίς καμία αμφιβολία, μια Γενοκτονία. Πίσω από τη λάμψη του χρυσού, χτίστηκε ένας κόσμος πάνω στο αίμα ενός ολόκληρου πολιτισμού.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους