Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η μεγαλύτερη απάτη του ΑΙΩΝΑ... DISTRESSED FUNDS - Η ΑΠΟΛΥΤΗ ΠΑΡΑΝΟΙΑ Τα funds δεν ήρθαν στην Ελλάδα για να επενδύσουν στην παραγωγή.

Δεν δημιούργησαν εργοστάσια.

Δεν άνοιξαν επιχειρήσεις.

Δεν προσέλαβαν εργαζομένους.

Δεν παρήγαγαν πλούτο.

Ήρθαν για να αγοράσουν χρέος.

Χρέος που δημιουργήθηκε μέσα σε μια περίοδο βαθιάς οικονομικής κρίσης.

Χρέος που συχνά αποκτήθηκε σε τιμές πολλαπλάσια χαμηλότερες της ονομαστικής του αξίας.

Χρέος που μετατράπηκε σε αντικείμενο εμπορικής εκμετάλλευσης πάνω στις περιουσίες, στους κόπους και στις αγωνίες χιλιάδων οικογενειών.

Το κρίσιμο ερώτημα είναι απλό: Ποια είναι η προστιθέμενη αξία που προσφέρουν στην ελληνική οικονομία; Ποιο αγαθό παράγουν; Ποια υπηρεσία προσφέρουν στην κοινωνία; Ποια νέα παραγωγική δραστηριότητα δημιούργησαν; Όταν μια οικονομία αγωνίζεται να στηρίξει την παραγωγή, την επιχειρηματικότητα και την εργασία, είναι εύλογο να αναρωτιέται αν η μαζική μεταφορά περιουσίας από τους πολλούς προς λίγους χρηματοοικονομικούς οργανισμούς εξυπηρετεί το δημόσιο συμφέρον.

Καμία αγορά δεν είναι υποχρεωμένη να αποδέχεται άκριτα κάθε δραστηριότητα που λειτουργεί εις βάρος της κοινωνικής συνοχής.

Όπως μια κοινωνία θέτει κανόνες για την προστασία του περιβάλλοντος, του ανταγωνισμού ή των καταναλωτών, έτσι δικαιούται να συζητά και τους κανόνες που διέπουν τη διαχείριση του ιδιωτικού χρέους. Η Ελλάδα χρειάζεται επενδύσεις που παράγουν πλούτο.

Χρειάζεται επιχειρήσεις που δημιουργούν θέσεις εργασίας.

Χρειάζεται κεφάλαια που ενισχύουν την ανάπτυξη και όχι μηχανισμούς που κερδίζουν από τη διαρκή ανακύκλωση του χρέους.

Η κοινωνία οφείλει να ανοίξει μια σοβαρή συζήτηση: Ποιο οικονομικό μοντέλο θέλουμε; Μια οικονομία παραγωγής ή μια οικονομία μεταβίβασης περιουσίας; Μια κοινωνία δημιουργίας ή μια κοινωνία μόνιμης οφειλής; Η απάντηση σε αυτά τα ερωτήματα δεν αφορά μόνο τους δανειολήπτες.

Αφορά το μέλλον ολόκληρης της χώρας.

Η δημοκρατία δεν απαιτεί σιωπή.

Απαιτεί ενημέρωση, συμμετοχή και διεκδίκηση.

Και κάθε μεγάλη αλλαγή ξεκινά όταν οι πολίτες αποφασίζουν να συζητήσουν ανοιχτά όσα μέχρι χθες θεωρούνταν δεδομένα.

Είναι η απόλυτη παράνοια.

Εκατομμύρια άνθρωποι εργάζονται.

Παράγουν αγαθά.

Παρέχουν υπηρεσίες.

Καλλιεργούν, κατασκευάζουν, διδάσκουν, μεταφέρουν, θεραπεύουν, δημιουργούν.

Και όμως, μια ολόκληρη κοινωνία βρίσκεται εγκλωβισμένη σε ένα καθεστώς διαρκούς οφειλής απέναντι σε ελάχιστες επιχειρήσεις των οποίων η κύρια δραστηριότητα δεν είναι η παραγωγή αγαθών, ούτε η δημιουργία νέου πλούτου, αλλά η διαχείριση και εκμετάλλευση του χρέους.

Ας σταθούμε για λίγο σε αυτό.

Ο αρτοποιός παράγει ψωμί, ο αγρότης παράγει τρόφιμα, ο εργάτης παράγει προϊόντα, ο δάσκαλος παράγει γνώση, ο γιατρός παράγει υγεία, ο επιχειρηματίας αναλαμβάνει ρίσκο και δημιουργεί θέσεις εργασίας.

Τι παράγει όμως μια επιχείρηση που αγοράζει χρέος; Ποια νέα αξία εισάγει στην οικονομία; Ποιο αγαθό προσθέτει στην κοινωνία; Ποια παραγωγική ανάγκη καλύπτει; Και πώς φτάσαμε στο σημείο εκατομμύρια πολίτες να αγωνίζονται καθημερινά για να εξυπηρετήσουν απαιτήσεις οργανισμών που δεν συμμετέχουν στην παραγωγή του πλούτου που διεκδικούν; Το ερώτημα δεν είναι μόνο οικονομικό.

Είναι κοινωνικό.

Είναι πολιτικό.

Είναι ηθικό.

Μπορεί μια κοινωνία να παραμένει υγιής όταν ο πλούτος παράγεται από τους πολλούς αλλά η ισχύς συγκεντρώνεται σε λίγους διαχειριστές χρέους; Μπορεί να υπάρξει ανάπτυξη όταν το επίκεντρο της οικονομικής δραστηριότητας μετατοπίζεται από την παραγωγή στην ανακύκλωση των οφειλών; Καμία κοινωνία δεν είναι υποχρεωμένη να αποδέχεται ως φυσικό νόμο ό,τι της παρουσιάζεται ως αναπόφευκτο.

Αυτό το Χρεοκεντρικό σύστημα είναι η απόλυτη παράνοια.

Και κάθε μεγάλη αλλαγή στην ιστορία ξεκίνησε από τη στιγμή που οι άνθρωποι σταμάτησαν να θεωρούν φυσιολογικό αυτό που μέχρι χθες θεωρούσαν δεδομένο. Η χειρότερη μορφή βίας είναι η φτώχια! Ποιος παράγει την βία; Το κράτος! https://www.facebook.com/share/p/18WCiidmEn/

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους