Το Κόκκινο Ελάφι της Πάρνηθας, Δεν Ζητά Τίποτα Περισσότερο, από το Δικαίωμα να Ζήσει Η εικόνα ενός κόκκινου ελαφιού να περιπλανιέται στα δάση της Πάρνηθας, αποτελεί ένα από τα πιο εμβληματικά σύμβολα...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Είναι ένα ζώο, που επιβίωσε για χιλιάδες χρόνια, που άντεξε πολέμους, καταστροφές, πυρκαγιές και ανθρώπινες παρεμβάσεις.

Κι όμως, σήμερα βρίσκεται αντιμέτωπο με έναν διαρκή αγώνα επιβίωσης, έναν αγώνα που δεν οφείλεται μόνο στους φυσικούς κινδύνους, αλλά κυρίως στις επιλογές και τις παρεμβάσεις του ανθρώπου.

Το κόκκινο ελάφι δεν είναι απλώς ένα ακόμη είδος της ελληνικής πανίδας.

Είναι μέρος της φυσικής και πολιτιστικής κληρονομιάς της χώρας μας.

Η παρουσία του στην Πάρνηθα, αποτελεί ένδειξη οικολογικής ισορροπίας και βιοποικιλότητας.

Κάθε απώλεια ατόμου από έναν ήδη πιεσμένο πληθυσμό, δεν είναι ένας απλός αριθμός, σε κάποια επιστημονική καταγραφή.

Είναι μια πραγματική απώλεια ζωής.

Είναι μια ακόμη πληγή, σε ένα οικοσύστημα που δέχεται ολοένα και μεγαλύτερες πιέσεις.

Τα τελευταία χρόνια πληθαίνουν οι αναφορές για μείωση του πληθυσμού των ελαφιών στην Πάρνηθα.

Από τη μία πλευρά βρίσκεται η φυσική θήρευση από τους λύκους, οι οποίοι έχουν επανεμφανιστεί στην περιοχή.

Από την άλλη, υπάρχουν οι ανθρωπογενείς πιέσεις, οι λαθροθηρικές πρακτικές, η καταστροφή των βιοτόπων, οι τροχαίες συγκρούσεις και η γενικότερη υποβάθμιση του φυσικού περιβάλλοντος.

Ωστόσο, αντί να ανοίξει μια σοβαρή συζήτηση για την προστασία του είδους, πολλές φορές βλέπουμε να κυριαρχεί η λογική της στοχοποίησης.

Άλλοτε στοχοποιούνται οι λύκοι, άλλοτε τα ίδια τα ελάφια, άλλοτε οι περιβαλλοντικές οργανώσεις.

Το αποτέλεσμα είναι να χάνεται η ουσία του προβλήματος.

Η ουσία είναι μία: Ο πληθυσμός του κόκκινου ελαφιού, βρίσκεται υπό πίεση και χρειάζεται ουσιαστική προστασία.

Είναι αδιανόητο να συζητάμε ακόμη, το αν ένα άγριο ζώο αξίζει να ζει.

Είναι αδιανόητο να αντιμετωπίζονται τα ζώα ως «πόροι», ως «στόχοι», ή ως «διαχειρίσιμες μονάδες». Κάθε ελάφι είναι ένα αισθανόμενο ον. Νιώθει φόβο, πόνο, άγχος.

Δημιουργεί κοινωνικούς δεσμούς.

Προστατεύει τα μικρά του.

Αναζητά τροφή, νερό και ασφάλεια, όπως κάθε άλλο ζωντανό πλάσμα πάνω σε αυτόν τον πλανήτη.

Κι όμως, ακόμη και σήμερα, υπάρχουν φωνές που αντιμετωπίζουν το ελάφι αποκλειστικά ως θήραμα.

Ως έναν στόχο, μέσα από τη διόπτρα ενός όπλου.

Ως μια «δραστηριότητα αναψυχής». Ως ένα μέσο ικανοποίησης ενός χόμπι, που πληρώνεται με αίμα.

Ας είμαστε ειλικρινείς.

Κανένα ζώο δεν επιλέγει να γίνει τρόπαιο.

Κανένα ζώο δεν γεννιέται, για να διασκεδάζει τον άνθρωπο.

Κανένα ζώο δεν μπορεί να κατανοήσει, γιατί πρέπει να πεθάνει, για να εξυπηρετήσει μια παράδοση, ή μια συνήθεια.

Η επίκληση της παράδοσης, δεν μπορεί να αποτελεί άλλοθι για κάθε πρακτική.

Η κοινωνία εξελίσσεται.

Πρακτικές που κάποτε θεωρούνταν φυσιολογικές, σήμερα αναγνωρίζονται ως απαράδεκτες.

Το ίδιο πρέπει να συμβεί και με την αντίληψη, που αντιμετωπίζει την άγρια ζωή, ως πεδίο ψυχαγωγικής θανάτωσης.

Ακόμη πιο ανησυχητικό είναι το γεγονός, ότι συχνά η δημόσια συζήτηση επικεντρώνεται αποκλειστικά στους αριθμούς.

Πόσα ελάφια υπάρχουν.

Πόσα χάθηκαν.

Πόσα γεννήθηκαν.

Πόσα πρέπει να παραμείνουν.

Πίσω όμως από κάθε αριθμό, υπάρχει μια ζωή.

Υπάρχει ένα μικρό ελαφάκι, που ίσως δεν θα ξαναδεί τη μητέρα του.

Υπάρχει ένα ενήλικο ζώο, που προσπαθεί να επιβιώσει, μέσα σε ένα περιβάλλον που συνεχώς συρρικνώνεται.

Υπάρχει ένας ολόκληρος κύκλος ζωής, που διακόπτεται βίαια.

Και όσο η συζήτηση περιορίζεται σε στατιστικές και διαχειριστικές προσεγγίσεις, χάνεται η ηθική διάσταση του ζητήματος.

Χάνεται το πιο σημαντικό ερώτημα: Ποιο δικαίωμα έχουμε να αφαιρούμε τη ζωή ενός ζώου, που δεν μας απειλεί; Το κόκκινο ελάφι της Πάρνηθας δεν επιτίθεται σε ανθρώπους.

Δεν εισβάλλει στις πόλεις, για να προκαλέσει καταστροφές.

Δεν αποτελεί κίνδυνο για τη δημόσια ασφάλεια.

Αντιθέτως, είναι ένα από τα πιο ειρηνικά και εντυπωσιακά είδη της ελληνικής φύσης.

Η παρουσία του προσελκύει επισκέπτες, φυσιολάτρες, φωτογράφους και ερευνητές.

Συμβάλλει στην περιβαλλοντική εκπαίδευση.

Υπενθυμίζει, ότι ακόμη και δίπλα σε μια τεράστια μητροπολιτική περιοχή όπως η Αθήνα, μπορεί να επιβιώνει ένα κομμάτι αυθεντικής άγριας ζωής.

Αυτό ακριβώς είναι που πρέπει να προστατεύσουμε.

Όχι μόνο για τα ελάφια.

Αλλά και για τις επόμενες γενιές ανθρώπων.

Διότι μια κοινωνία που αδιαφορεί για την εξαφάνιση ενός άγριου ζώου, είναι μια κοινωνία, που σταδιακά χάνει την επαφή της με τη φύση και τον σεβασμό προς τη ζωή.

Η προστασία του κόκκινου ελαφιού, δεν είναι υπόθεση μόνο των επιστημόνων, ή των περιβαλλοντικών οργανώσεων.

Είναι υπόθεση όλων μας.

Της πολιτείας, που οφείλει να εφαρμόζει αποτελεσματικά μέτρα προστασίας.

Των αρμόδιων αρχών, που οφείλουν να καταπολεμούν τη λαθροθηρία.

Των πολιτών, που οφείλουν να καταγγέλλουν κάθε παράνομη θανάτωση και κάθε κακοποίηση της άγριας ζωής.

Χρειάζονται συστηματικές καταγραφές των πληθυσμών.

Χρειάζεται ενίσχυση της φύλαξης των προστατευόμενων περιοχών.

Χρειάζονται προγράμματα ενημέρωσης και περιβαλλοντικής ευαισθητοποίησης.

Χρειάζεται πολιτική βούληση και ουσιαστική δράση.

Πάνω απ’ όλα όμως, χρειάζεται να αλλάξει η νοοτροπία μας.

Να πάψουμε να αντιμετωπίζουμε τα άγρια ζώα, ως αντικείμενα εκμετάλλευσης.

Να σταματήσουμε να θεωρούμε δεδομένο, ότι ο άνθρωπος έχει δικαίωμα ζωής και θανάτου πάνω σε κάθε άλλο είδος.

Να αναγνωρίσουμε, ότι η άγρια ζωή έχει εγγενή αξία, ανεξάρτητα από το αν μας προσφέρει οικονομικό όφελος, ψυχαγωγία, ή οποιαδήποτε άλλη χρησιμότητα.

Το κόκκινο ελάφι της Πάρνηθας, δεν έχει φωνή για να διαμαρτυρηθεί.

Δεν μπορεί να γράψει ανακοινώσεις, να οργανώσει εκστρατείες, ή να διεκδικήσει τα δικαιώματά του.

Η επιβίωσή του, εξαρτάται από τις δικές μας επιλογές.

Κάθε φορά που ένα ελάφι χάνεται, η Πάρνηθα γίνεται φτωχότερη.

Κάθε φορά που αδιαφορούμε, ανοίγουμε τον δρόμο για νέες απώλειες.

Κάθε φορά που σιωπούμε απέναντι στην καταστροφή της άγριας ζωής, γινόμαστε μέρος του προβλήματος.

Η προστασία του κόκκινου ελαφιού, δεν είναι πολυτέλεια.

Δεν είναι περιβαλλοντική υπερβολή.

Δεν είναι θέμα ιδεολογίας.

Είναι ζήτημα πολιτισμού.

Είναι ζήτημα ηθικής.

Είναι ζήτημα σεβασμού, απέναντι στη ζωή.

Και αν πραγματικά θέλουμε να μιλάμε για μια κοινωνία που προοδεύει, τότε οφείλουμε να διασφαλίσουμε, ότι τα ελάφια της Πάρνηθας θα συνεχίσουν να τρέχουν ελεύθερα στα δάση τους, χωρίς να απειλούνται από ανθρώπινη αδιαφορία, συμφέροντα και σκοπιμότητες. Γιατί η φύση δεν χρειάζεται άλλους κυρίαρχους. Χρειάζεται υπερασπιστές. ©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους