Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Πικρές Γιορτές» (σκηνοθεσία: Πέδρο Αλμοδόβαρ) Στο Πικρές Γιορτές, ο Πέδρο Αλμοδόβαρ παραδίδει ένα μετα-δράμα, όπου η καλλιτεχνική δημιουργία ταυτίζεται με μια ιδιότυπη ηθική προδοσία.

Το μεγάλο πλεονέκτημα της ταινίας έγκειται στην εικαστική και αφηγηματική της δεξιοτεχνία.

Η χρήση της «ιστορίας μέσα στην ιστορία» και τα γνώριμα έντονα, συμπαγή χρώματα του σκηνοθέτη συνθέτουν ένα νουάρ μελόδραμα, το οποίο ντύνεται από τη μελαγχολική μουσική του Αλμπέρτο Ιγκλέσιας.

Η κορύφωση του τελευταίου ημιώρου, προσφέρει μια ανατομή του πένθους και του «καλλιτεχνικού βαμπιρισμού» καθώς η κάμερα απομυζά την ωμή πραγματικότητα για να τη μεταβολίσει σε σινεμά.

Στον αντίποδα, η ταινία εγκλωβίζεται συχνά στην υπερβολική αυτοαναφορικότητά της. Ο Ισπανός δημιουργός ανακυκλώνει θεματικές και οπτικά μοτίβα που έχει αναλύσει διεξοδικότερα στο παρελθόν, κάνοντας το έργο να μοιάζει με εγκεφαλική άσκηση ύφους παρά με μια αυθεντική κατάθεση ψυχής.

Η δαιδαλώδης δομή με τα δύο χρονικά επίπεδα προκαλεί ανισότητες στον ρυθμό, με αποτέλεσμα το πρώτο μέρος να φαντάζει αργό και αποσπασματικό.

Ως εκ τούτου, το φιλμ μάλλον κατατάσσεται στις «μικρότερες» στιγμές του δημιουργού.

Παρά την αισθητική του αρτιότητα, στερείται του πηγαίου και άμεσου συναισθηματικού φορτίου που έφεραν τα μεγάλα αριστουργήματα του δημιουργού.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους