Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μάικλ Χάντσον: Γεωπαθολογία και η Υποκείμενη Οικονομική Παθολογία Η Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας των ΗΠΑ για το 2025 επιδιώκει τον έλεγχο του παγκόσμιου εμπορίου πετρελαίου.

Προς αυτή την κατεύθυνση, ο «Πετρελαϊκός Πόλεμος» του Ντόναλντ Τραμπ στοχεύει στο να στερήσει από το Ιράν, το Ιράκ και τις γειτονικές χώρες του ΟΠΕΚ την κυριαρχία τους σχετικά με το σε ποιους επιτρέπεται να πουλάνε το πετρέλαιό τους, ακριβώς όπως συνέβη και με τη Βενεζουέλα.

Δεν υπάρχει καμία μεταμέλεια για τις παράπλευρες απώλειες που προκαλεί αυτή η αναταραχή στο εμπόριο ενέργειας, η οποία βυθίζει το μεγαλύτερο μέρος των οικονομιών του κόσμου σε ύφεση.

Μια τέτοια απερίσκεπτη (και καταστροφική) συμπεριφορά ταυτίζεται απόλυτα με αυτό που οι ψυχολόγοι αποκαλούν κοινωνιοπάθεια. Η Mayo Clinic χρησιμοποιεί αυτόν τον όρο για «ένα άτομο δείχνει σταθερά αδιαφορία για το σωστό και το λάθος και αγνοεί τα δικαιώματα και τα συναισθήματα των άλλων.

Τα άτομα με αντικοινωνική διαταραχή προσωπικότητας τείνουν να εξοργίζουν ή να αναστατώνουν εσκεμμένα τους άλλους, να τους χειραγωγούν ή να τους συμπεριφέρονται σκληρά και με απάνθρωπη αδιαφορία.

Τους λείπει η μεταμέλεια ή δεν μετανιώνουν για τη συμπεριφορά τους». Για να ολοκληρωθεί η εικόνα, «τα άτομα με αντικοινωνική διαταραχή προσωπικότητας συχνά παραβιάζουν τον νόμο, καταλήγοντας στην εγκληματικότητα.

Μπορεί να πουν ψέματα, να συμπεριφερθούν βίαια ή παρορμητικά…». Αυτή η διάγνωση μπορεί εύκολα να εφαρμοστεί σε οποιοδήποτε έθνος φιλοδοξεί να γίνει αυτοκρατορία μέσω κατακτήσεων.

Όμως η εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ έχει οδηγήσει την κατάσταση σε νέα άκρα.

Όπως ακριβώς οι κοινωνιοπαθείς στερούνται της αίσθησης του σωστού και του λάθους (και μάχονται ενάντια σε οποιεσδήποτε ηθικές αξίες περιορίζουν την καταχρηστική συμπεριφορά τους), έτσι και οι Αμερικανοί διπλωμάτες έχουν απορρίψουν το σώμα του διεθνούς δικαίου του πολέμου και τον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, που απαγορεύουν τις επιθέσεις εναντίον αμάχων.

Τα αμερικανικά όπλα και τα συστήματα καθοδήγησης πυραύλων υπηρετούν μια θρησκευτική και εθνοτική γενοκτονία από την Ουκρανία έως τη Μέση Ανατολή, καθώς ουκρανικοί, ισραηλινοί και διάφοροι πελατειακοί στρατοί της ουαχαμπιτικής Αλ Κάιντα έχουν επιστρατευτεί για να λειτουργήσουν ως οι ξένες λεγεώνες της Αμερικής.

Οι παρορμητικές, επιθετικές και χειραγωγικές απαιτήσεις του Τραμπ, συνοδευόμενες από εκφοβιστική βία, παραβιάζουν τους πιο θεμελιώδεις κανόνες της διεθνούς συμπεριφοράς, οι οποίοι παλαιότερα θεωρούνταν η ουσία του πολιτισμού.

Ο κανόνας του Χάρτη του ΟΗΕ για τη μη ανάμειξη στην κυριαρχία των ξένων χωρών αποτελεί κληρονομιά της Συνθήκης της Βεστφαλίας (1648), η οποία τερμάτισε τον Τριακονταετή Πόλεμο στην Ευρώπη. Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν ανατρέψει ξένες κυβερνήσεις και προσπαθούν να επιβάλουν αλλαγή καθεστώτος από τη Ρωσία έως το Ιράν βομβαρδίζοντας αμάχους –ιδιαίτερα νεαρούς φοιτητές, γιατρούς, σχολεία και νοσοκομεία– με την ελπίδα ότι αυτή η τρομοκρατία θα αναγκάσει τους πληθυσμούς να αντικαταστήσουν τις κυβερνήσεις τους με αμερικανοκίνητες πελατειακές ολιγαρχίες, ώστε να σταματήσουν οι βομβαρδισμοί που έχουν γίνει πλέον το σήμα κατατεθέν της αμερικανικής πολιτικής.

Η διπλωματία των ΗΠΑ παραβιάζει επίσης το διεθνές δίκαιο της θάλασσας, βομβαρδίζοντας ψαροκάικα από τη Βενεζουέλα και την Κολομβία στη Λατινική Αμερική μέχρι τα Στενά του Ορμούζ και τον Περσικό Κόλπο, χωρίς προειδοποίηση ή εύλογη αιτία.

Στόχος είναι απλώς να επιδείξει την ασυλία της από τους περιορισμούς του διεθνούς δικαίου, καθώς και την αδυναμία των Ηνωμένων Εθνών ή οποιουδήποτε άλλου διεθνούς οργάνου να αποτρέψει την πειρατεία και τις δολοφονίες στις θάλασσες.

Επιμένοντας να υπακούουν οι άλλες χώρες στις δικές της κυρώσεις –οι οποίες στοχεύουν στην απομόνωση της ρωσικής παραγωγής πετρελαίου– οι Ηνωμένες Πολιτείες κατέστρεψαν τη Λιβύη, άρπαξαν την πετρελαϊκή παραγωγή του Ιράκ και πήραν τον έλεγχο των εσόδων της, απορρίπτοντας τα αιτήματα της ιρακινής κυβέρνησης για αποχώρηση των αμερικανικών στρατευμάτων.

Ομοίως, κατέλαβαν τον έλεγχο της Βενεζουέλας και μετέφεραν όλα τα έσοδα από τις εξαγωγές πετρελαίου της σε αμερικανικούς λογαριασμούς στο Μαϊάμι, υπό τον άμεσο έλεγχο της κυβέρνησης Τραμπ.

Η συμπεριφορά αυτή μεταφέρθηκε απρόσκοπτα στην προεδρία των ΗΠΑ από το υπόβαθρο του Τραμπ ως ενός διαβόητου για τις απάτες του κατασκευαστή ακινήτων, ο οποίος έλεγε ψέματα και αθετούσε συμβόλαια με προμηθευτές, τραπεζίτες και εργαζομένους, αντιμετωπίζοντας τα πρόστιμα και τις ποινές απλώς ως ένα ακόμη κόστος της επιχειρηματικής δραστηριότητας – για να μην αναφέρουμε την αρπακτική συμπεριφορά του απέναντι στις γυναίκες.

Υπάρχει μια σχεδόν φυσική συγγένεια μεταξύ της προηγούμενης ζωής του και του σημερινού πολιτικού του ρόλου.

Όσο η εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ επιδιώκει να στερήσει από τις χώρες την κυριαρχία και την αυτοδυναμία τους, άλλο τόσο οι σημερινοί μεγιστάνες των χρηματοοικονομικών και των ακινήτων του «1%», μαζί με τους φιλόδοξους πολιτικούς που επιστρατεύουν για να ελέγξουν την αμερικανική πολιτική σκηνή, υποβιβάζουν ένα όλο και διευρυνόμενο τμήμα του εγχώριου πληθυσμού στην εξάρτηση από το χρέος και στην ανασφάλεια του να ζεις από μισθό σε μισθό.

Οι στρατηγικοί αναλυτές των ΗΠΑ φοβούνται (και ως γνωστόν, οι νταήδες είναι δειλοί) ότι η ανεξαρτητοποίηση των ξένων κρατών από τον αμερικανικό έλεγχο στο εμπόριο πετρελαίου, την πληροφορική και την τεχνητή νοημοσύνη, θα επέτρεπε σε αυτές τις χώρες να αντισταθούν στις απαιτήσεις της καταχρηστικής ιμπεριαλιστικής δύναμης της Αμερικής.

Τον ίδιο φόβο μοιράζονται η τάξη των πιστωτών, οι μονοπωλητές και τα υπόλοιπα μέλη του εισοδηματικού «1%»: ότι η κυβέρνηση των ΗΠΑ ενδέχεται να θεσπίσει και να εφαρμόσει νόμους που θα περιόριζαν τη συγκέντρωση της χρηματοοικονομικής τους δύναμης και το μονοπώλιο του πλούτου σε βάρος του ολοένα και πιο υπερχρεωμένου «99%», το οποίο αναγκάζεται να βυθίζεται όλο και πιο βαθιά στα χρέη (και σε ληξιπρόθεσμες οφειλές) απλώς και μόνο για να επιβιώσει.

Παρόμοιες παρορμήσεις για εξουσία χαρακτηρίζουν τους διευθύνοντες συμβούλους και τους οικονομικούς διευθυντές (CFO) των σημερινών κολοσσιαίων εταιρειών, όπως και γκάνγκστερ, ηγέτες θρησκευτικών αιρέσεων και πολλούς πολιτικούς που κυνηγούν τις προσωπικές τους φιλοδοξίες.

Η κοινωνιοπαθητική ασυδοσία εξυμνείται ως η κινητήρια δύναμη της προόδου, «απελευθερωμένη» από δημόσιους ελέγχους και θεσμικές ισορροπίες, ανοίγοντας τον δρόμο για την οικονομική πόλωση και το είδος της αυτοκαταστροφικής παρακμής που οδήγησε τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία στην κατάρρευση.

Ένα λεξιλόγιο για να περιγράψουμε το σημερινό παγκόσμιο ρήγμα και τον πόλεμο των πολιτισμών Χρειαζόμαστε ένα κατάλληλο λεξιλόγιο για να περιγράψουμε αυτά τα φαινόμενα, καθώς και για να χαρακτηρίσουμε την προσπάθεια αυτοδικαιολόγησης των κρατούντων μέσω της προώθησης της σύγχρονης νεοφιλελεύθερης ιδεολογίας.

Προτείνω τους ακόλουθους δύο όρους: Γεωπαθολογία: η καταχρηστική διεξαγωγή των διεθνών σχέσεων με εκμεταλλευτικό τρόπο που βλάπτει και θυματοποιεί άλλες χώρες, επιβάλλοντας ένα μονομερές διπλό πρότυπο συμπεριφοράς.

Κάθε ιμπεριαλισμός που αποσκοπεί στη δημιουργία αυτοκρατορίας χαρακτηρίζεται από μια τέτοια γεωπαθολογία.

Οικονομοπαθολογία: το δόγμα που υπερασπίζεται την απουσία κοινωνικής ενσυναίσθησης.

Πυρήνας του είναι ο σύγχρονος ατομικισμός του τύπου «η απληστία είναι καλό πράγμα», ο οποίος προκρίνει το απεριόριστο προσωπικό συμφέρον και απορρίπτει οποιονδήποτε κρατικό περιορισμό ή ρύθμιση που στοχεύει στην προστασία της θεμελιώδους κοινωνικής αρχής της αμοιβαιότητας και της αλληλοβοήθειας – αρχές που αποτέλεσαν το θεμέλιο για το ξεκίνημα του πολιτισμού.

Ο πρώιμος πολιτισμός δεν θα μπορούσε να είχε εξελιχθεί εάν η Μάργκαρετ Θάτσερ, ο Μίλτον Φρίντμαν, ο Φρίντριχ Χάγιεκ και ο Άλαν Γκρίνσπαν είχαν καταφέρει να ταξιδέψουν πίσω στον χρόνο και να εμφανιστούν ως θεοί από το μέλλον, προσφέροντας «φώτιση» στους φυλάρχους, τα ιερατεία και τους βασιλιάδες της Μεσοποταμίας, της Αιγύπτου και της Κίνας.

Ο πολιτισμός δεν θα είχε ξεκινήσει ποτέ αν είχε ακολουθήσει τις συμβουλές τους.

Δεν θα υπήρχε καμία προστασία των υπηκόων από την υποδούλωση λόγω χρεών και την απώλεια της γης τους.

Ένα τέτοιο ξεκίνημα θα οδηγούσε απευθείας από τον εμβρυακό πολιτισμό στην οικονομική πόλωση και την καθυπόταξη σε μια στενή ολιγαρχία· μια ολιγαρχία που θα κυριαρχούσε επί του πληθυσμού, πολεμώντας για να αποτρέψει κάθε εναλλακτική προσπάθεια ανάπτυξης βασισμένη στην προστασία της ατομικής ελευθερίας και της ευρείας αυτοσυντήρησης ως προϋποθέσεις για την πρόοδο.

Μόνο ένα σύστημα αμοιβαίας βοήθειας και προστασίας της προσωπικής αυτάρκειας των πολιτών θα μπορούσε να επιτρέψει στις αρχαϊκές οικονομίες χαμηλού πλεονάσματος να επιβιώσουν.

Εκείνες οι κοινωνίες δεν είχαν την πολυτέλεια της ανισότητας, της στέρησης της ελευθερίας του πληθυσμού και των δικαιωμάτων έγγειας ιδιοκτησίας.

Με το ίδιο σκεπτικό, οι σύγχρονες οικονομίες απαιτούν μια δημόσια αρχή εξουσιοδοτημένη να εμποδίζει την οικονομική και φυσική επιθετικότητα, αποτρέποντας την ανάδυση αρπακτικών ολιγαρχιών.

Ιστορικά, οι περισσότερες από αυτές τις ολιγαρχίες είχαν χρηματοπιστωτικό χαρακτήρα και επεδίωκαν να μονοπωλήσουν τη γη. Η αρχαία ελληνική φιλοσοφία συνειδητοποίησε την ανάγκη να προστατεύσει την κοινωνία από την παθολογική συμπεριφορά που γεννά ο εθισμός στο χρήμα.

Κάθε μορφή πλούτου, ειδικά σε νομισματική μορφή, αναγνωριζόταν ως εθιστική, καθώς οδηγούσε σε συμπεριφορές που έβλαπταν το σύνολο· ως εκ τούτου, θεωρούνταν αντικοινωνική και αποδοκιμαζόταν.

Μάλιστα, οι τοκογλύφοι πιστωτές ανέθεταν αυτές τις «βρώμικες» δραστηριότητες σε σκλάβους ή απελεύθερους, ώστε οι ίδιοι να αποφεύγουν την κοινωνική κατακραυγή στους κόλπους της καλής κοινωνίας.

Οι κανόνες για τη στοιχειώδη αμοιβαιότητα και τον σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων λειτουργούσαν ως ανάχωμα σε αυτού του είδους τη συμπεριφορά – ένα ανάχωμα που οι σημερινές χρηματοπιστωτικές και νεοφιλελεύθερες δυτικές κοινωνίες έχουν πλέον χάσει.

Ο εθισμός στο χρήμα δεν παίζει κανέναν ρόλο στη σύγχρονη χρησιμοθηρική οικονομική θεωρία, ούτε στις αρχές του δικαίου ή της πολιτικής φιλοσοφίας.

Οι φοιτητές των σχολών διοίκησης επιχειρήσεων διδάσκονται ότι καθήκον τους ως στελέχη εταιρειών είναι η μεγιστοποίηση της αξίας των μετοχών και η επιδίωξη βραχυπρόθεσμων κερδών για την καταβολή μερισμάτων· ένας σκοπός που επιτυγχάνεται με τη δραστική μείωση του κόστους και την επιθετική κατάκτηση αγορών, σαν όλη αυτή η επακόλουθη εκμετάλλευση και καταστροφή να αποτελεί κάποιου είδους «δημιουργική καταστροφή». Ο κοινός παρονομαστής μεταξύ γεωπαθολογίας και οικονομοπαθολογίας είναι η άρνηση της ελευθερίας και της αυτοδιάθεσης των άλλων χωρών και λαών.

Επειδή η Ουάσιγκτον θεωρεί ότι η ξένη κυριαρχία και η αυτοδυναμία δίνουν σε άλλα κράτη την ικανότητα να αντιστέκονται στην αμερικανική διπλωματία, εκλαμβάνει αυτή την ανεξαρτησία ως απειλή για την ασφάλεια των ΗΠΑ και για τη διατήρηση της υποτελούς αυτοκρατορίας τους.

Και όπως ακριβώς συμβαίνει με τη γεωπαθολογία, έτσι και η οικονομοπαθολογία στοχεύει να υποβιβάσει τα άτομα σε ένα καθεστώς εξάρτησης: του πελάτη, του οφειλέτη, του ενοικιαστή και, τελικά, του υποτελούς σε μια σύγχρονη δουλοπαροικία.

Ο εθισμός στον πλούτο και την εξουσία αποτελεί φυσική παρόρμηση, όμως οι κοινωνίες ανά τους αιώνες προσπάθησαν να την κοινωνικοποιήσουν – δηλαδή να τη θέσουν στην υπηρεσία του κοινωνικού συνόλου. Ο Σωκράτης θεωρούσε ως ιδανικό μια σοφή κεντρική αρχή που θα κρατούσε αυτή την ορμή υπό έλεγχο.

Αυτή η κοινωνική προστασία έναντι της ολιγαρχίας θεωρούνταν εξίσου φυσική και απαραίτητη προϋπόθεση, προκειμένου οι κοινωνίες να αποφύγουν την πόλωση και τη στασιμότητα.

Όπως όμως παρατήρησε ο Αριστοτέλης, οι δημοκρατίες τείνουν να εξελίσσονται σε ολιγαρχίες, οι οποίες στη συνέχεια μετατρέπονται σε κληρονομικές, παρασιτικές αριστοκρατίες.

Και τα έθνη αυτά επιδιώκουν να «απελευθερώσουν» τις συγγενικές τους ολιγαρχίες από τους περιορισμούς των δημόσιων ρυθμίσεων (για παράδειγμα, όπως ο Τραμπ υποστηρίζει τον Χαβιέρ Μιλέι στην Αργεντινή) και να αποτρέψουν την εφαρμογή οποιουδήποτε τέτοιου ελεγκτικού πλαισίου σε διεθνή κλίμακα.

Πώς μπορούν λοιπόν οι σύγχρονες οικονομίες να αντιμετωπίσουν τη γεωπαθολογία και την οικονομική της διάσταση; Η κοινωνιοπάθεια δεν αυτοθεραπεύεται.

Το ίδιο ισχύει για την οικονομοπαθολογία και τη γεωπαθολογία.

Οι αρχαίες κοινωνίες διέθεταν πόλεις-καταφύγια στις οποίες εξορίζονταν τέτοιοι κοινωνιοπαθείς και άλλοι παραβάτες του νόμου, τουλάχιστον προσωρινά, μέχρι να επανενταχθούν κοινωνικά, να μετανοήσουν και να νιώσουν μεταμέλεια για τη συμπεριφορά τους.

Η σύγχρονη εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ έχει περάσει τα τελευταία ογδόντα χρόνια (από το 1945) εφαρμόζοντας ένα σώμα νεοφιλελεύθερου, αντικρατικού δόγματος και αναπαράγοντας μια αντισοσιαλιστική ρητορική, απορρίπτοντας κάθε ιδέα διπλωματικής ή εγχώριας οικονομικής μεταρρύθμισης.

Η πρόκληση που αντιμετωπίζει σήμερα η Παγκόσμια Πλειοψηφία είναι η οικοδόμηση ενός εναλλακτικού, πολυπολικού συστήματος διεθνών θεσμών και συμμαχιών, βασισμένου στις αρχές της αλληλοβοήθειας και του αμοιβαίου σεβασμού της αυτονομίας – αρχές που ανέκαθεν αποτελούσαν το διακηρυγμένο ιδανικό.

Η δημιουργία μιας τέτοιας εναλλακτικής λύσης απαιτεί ένα αντίδοτο στο νεοφιλελεύθερο δόγμα, καθώς και την αναδιαμόρφωση των βασικών κανόνων που διέπουν τις διεθνείς σχέσεις.

Αυτό που καθιστά το εγχείρημα εφικτό σήμερα είναι ότι, για πρώτη φορά από το 1945, υπάρχει πλέον μια κρίσιμη μάζα χωρών ικανή να ιδρύσει νέους θεσμούς για την προστασία της αυτονομίας και της κυριαρχίας της. COUNTERPUNCH

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους