Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τα Κόκκινα Φορέματα που Δεν Φόρεσε Κανείς Τον χειμώνα τα δέντρα στην πλατεία μένουν γυμνά.

Φέτος όμως δεν έμειναν μόνα.

Ένα πρωί του Νοέμβρη, οι άνθρωποι που περνούσαν για τη δουλειά τους σταμάτησαν.

Από τα κλαδιά κρέμονταν φορέματα.

Όλα κόκκινα.

Μακριά, κοντά, δαντελένια, βαμβακερά.

Μικρά σαν παιδικά και άλλα με το σχήμα μιας γυναίκας που έλειπε.

Κανένα δεν είχε σώμα μέσα του.

Μόνο βροχή πάνω στο ύφασμα. Η Άννα ήταν η πρώτη που τα κρέμασε.

Δασκάλα σε λύκειο.

Το πρώτο φόρεμα ήταν της αδερφής της, της Μαρίας. Η Μαρία ήταν 28. Αγαπούσε το κόκκινο κραγιόν και τα τακούνια.

Τη σκότωσε ο πρώην σύντροφός της ένα βράδυ που του είπε «τέλος». Στην εφημερίδα έγραψαν «έγκλημα πάθους». Η Άννα το έσκισε.

Δεν ήταν πάθος.

Ήταν ιδιοκτησία.

Το δεύτερο φόρεμα το έφερε η κυρία Ελένη από το ισόγειο.

Ήταν της κόρης της που έφυγε στα 19. Δεν τη σκότωσε κανείς με μαχαίρι.

Τη σκότωσαν τα λόγια, τα χέρια, η σιωπή της γειτονιάς που άκουγε τις φωνές και δυνάμωνε την τηλεόραση. «Τα εν οίκω μη εν δήμω», έλεγαν.

Μέχρι που δεν υπήρχε πια οίκος.

Μετά ήρθαν κι άλλα.

Το φόρεμα της φοιτήτριας που δεν γύρισε ποτέ από το πάρτι.

Το φόρεμα της γυναίκας που πήδηξε από το μπαλκόνι για να γλιτώσει.

Το φόρεμα που δεν πρόλαβε να φορεθεί ποτέ, γιατί στα 15 της την πάντρεψαν με έναν άντρα 40 χρόνια μεγαλύτερο.

Κανείς δεν μιλούσε όταν τα κρεμούσε.

Μόνο ο αέρας τα κουνούσε και έμοιαζαν με γυναίκες που χορεύουν.

Ή με γυναίκες που φωνάζουν χωρίς στόμα.

Ο δήμαρχος είπε να τα κατεβάσουν. «Χαλάνε την αισθητική της πόλης», είπε.

Ένα 12χρονο κορίτσι στάθηκε μπροστά του. «Κύριε, η αισθητική χαλάει όταν λείπει η μάνα μου, όχι όταν φαίνεται το φόρεμά της». Τα φορέματα έμειναν όλο τον χειμώνα.

Η βροχή τα βάρυνε.

Ο ήλιος τα ξεθώριασε λίγο.

Οι περαστικοί άρχισαν να αφήνουν σημειώματα καρφιτσωμένα πάνω τους. «Συγγνώμη που δεν μίλησα». «Ήμουν κι εγώ εκεί». «Σε πιστεύω». Την άνοιξη, τα δέντρα έβγαλαν φύλλα.

Όταν πήγαν να κατεβάσουν τα φορέματα, είδαν πως κάτω από κάθε κλαδί είχε φυτρώσει και από ένα κόκκινο αγριολούλουδο. Η Άννα πήρε το φόρεμα της Μαρίας.

Δεν το έπλυνε.

Το δίπλωσε και το έβαλε σε μια σχολική βιβλιοθήκη.

Δίπλα έγραψε: «Δεν είναι τέχνη.

Είναι ονόματα.

Δεν είναι εγκατάσταση.

Είναι απουσίες.

Αν περάσεις και φυσάει, άκου.

Δεν είναι ο αέρας.

Είναι αυτές που δεν πρόλαβαν να μιλήσουν.» Τα φορέματα κατέβηκαν.

Οι ιστορίες όμως έμειναν να κρέμονται στον αέρα της πόλης.

Και κάθε φορά που κάποιος έλεγε «υπερβάλλετε», ένας άλλος έδειχνε τα κόκκινα λουλούδια που επέμεναν να βγαίνουν εκεί που κάποτε κρεμόταν ένα φόρεμα. Σημείωση: Η φωτογραφία θυμίζει το REDress Project της καλλιτέχνιδας Jaime Black, ένα έργο μνήμης για τις αγνοούμενες και δολοφονημένες γυναίκες.

Το κόκκινο συμβολίζει το χρώμα που βλέπουν τα πνεύματα, το μόνο που μπορεί να τις καλέσει πίσω για να μην ξεχαστούν.

Αν εσύ ή κάποια που γνωρίζεις χρειάζεται βοήθεια, στην Ελλάδα μπορείς να καλέσεις τη Γραμμή SOS 15900. Είναι 24ωρη, δωρεάν και δεν φαίνεται στον λογαριασμό. Άννα Δανάλη

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους