Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τρύφων Πετώνης : Είναι πραγματικά εντυπωσιακό να κατηγορείται η Μαρία Καρυστιανού για «προσωπική προβολή», όταν η δημόσια παρουσία της δεν χτίστηκε πάνω σε κομματικούς μηχανισμούς, σε επικοινωνιακά επιτελεία ή σε πολιτικές κληρονομιές, αλλά πάνω σε μια πορεία που αναγνωρίστηκε από την ίδια την κοινωνία.

Η κριτική που της ασκείται επιχειρεί να μετατρέψει μια προγραμματική διατύπωση σε δήθεν παραβιασμένη υπόσχεση, λες και κάθε αναφορά στη συλλογικότητα, στη δημοκρατική διαδικασία και στην αποφυγή προσωπολατρίας ακυρώνεται αυτομάτως επειδή ένα πρόσωπο συγκεντρώνει μεγαλύτερη αποδοχή και εμπιστοσύνη από τους πολίτες.

Το ουσιαστικό ερώτημα δεν είναι αν υπάρχει ένα πρόσωπο που ξεχωρίζει.

Αυτό συνέβαινε πάντα σε κάθε κοινωνικό και πολιτικό εγχείρημα.

Το κρίσιμο ερώτημα είναι αν το πρόσωπο αυτό λειτουργεί πάνω από τις διαδικασίες ή μέσα σε αυτές.

Αν επιβάλλεται ή αν λογοδοτεί.

Αν ζητά προσωπική λατρεία ή αν επιδιώκει συλλογική συμμετοχή.

Μέχρι σήμερα, όσοι κατηγορούν την Καρυστιανού για "αρχηγισμό" δεν έχουν παρουσιάσει στοιχεία αυθαίρετης επιβολής, κατάργησης δημοκρατικών διαδικασιών ή προσωπικής ιδιοκτησίας του εγχειρήματος.

Παρουσιάζουν ως τεκμήριο ενοχής απλώς το γεγονός ότι η ίδια διαθέτει ισχυρό κοινωνικό έρεισμα.

Υπάρχει μάλιστα μια βαθιά αντίφαση σε αυτή την κριτική.

Για χρόνια το πολιτικό σύστημα κατηγορήθηκε ότι αναπαράγει επαγγελματίες πολιτικούς, κομματικούς σωλήνες και κλειστές ελίτ.

Όταν όμως εμφανίζεται ένα πρόσωπο που δεν προέρχεται από τους παραδοσιακούς μηχανισμούς, που απέκτησε δημόσιο λόγο μέσα από έναν κοινωνικό αγώνα και όχι μέσα από κομματική ανέλιξη, τότε ξαφνικά η αναγνώριση που λαμβάνει από τους πολίτες βαφτίζεται "προσωπική προβολή". Η πολιτική συγκρότηση δεν είναι μια ακίνητη φωτογραφία.

Είναι μια δυναμική διαδικασία.

Οι συσχετισμοί διαμορφώνονται, οι ρόλοι εξελίσσονται και οι πολίτες αναδεικνύουν πρόσωπα που θεωρούν ότι εκφράζουν τις αγωνίες και τις προσδοκίες τους.

Η ύπαρξη ενός προσώπου με ιδιαίτερη απήχηση δεν αναιρεί τη συλλογικότητα.

Αντίθετα, συχνά αποτελεί το σημείο αναφοράς γύρω από το οποίο συγκροτείται μια ευρύτερη συλλογική προσπάθεια.

Αν κάποια στιγμή υπάρξουν πράξεις που θα διαψεύδουν τις διακηρύξεις περί δημοκρατίας, συλλογικότητας και λογοδοσίας, τότε η κριτική θα είναι απολύτως θεμιτή.

Όμως η κριτική οφείλει να βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα και αποφάσεις, όχι σε υποθέσεις, φόβους ή σε μια προκαταβολική καταδίκη επειδή ένα πρόσωπο έχει αποκτήσει ισχυρή κοινωνική αποδοχή.

Η συνέπεια κρίνεται όταν υπάρχουν πράξεις για να συγκριθούν με τα λόγια.

Όχι όταν κάποιοι επιχειρούν να παρουσιάσουν ως αντίφαση το ίδιο το γεγονός ότι η κοινωνία αναγνώρισε σε ένα πρόσωπο έναν συμβολισμό που δεν κατασκευάστηκε από μηχανισμούς, αλλά προέκυψε από την ίδια την πραγματικότητα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους