Η νέα γυναικοκτονία (με την κοινωνιολογική έννοια και όχι την νομική) στη Δράμα, όπου σύμφωνα με τα δημοσιεύματα η αστυνομικός είχε προηγουμένως δεχθεί απειλή ή επίθεση από τον σύντροφό της και λίγες...

Πλήρες Κείμενο:

Η νέα γυναικοκτονία (με την κοινωνιολογική έννοια και όχι την νομική) στη Δράμα, όπου σύμφωνα με τα δημοσιεύματα η αστυνομικός είχε προηγουμένως δεχθεί απειλή ή επίθεση από τον σύντροφό της και λίγες ημέρες αργότερα δολοφονήθηκε πριν εκείνος αυτοκτονήσει, έρχεται να προστεθεί σε μια σειρά εγκλημάτων που συγκλονίζουν την κοινωνία.

Κάθε φορά ακούγεται η ίδια εξήγηση: «δεν άντεξε τον χωρισμό», «ζήλευε», «ήταν κτητικός», «έχασε τον έλεγχο». Όμως κανένας χωρισμός δεν σκοτώνει.

Αυτό που σκοτώνει είναι η πεποίθηση ότι ο άλλος άνθρωπος αποτελεί κτήμα μας και ότι έχουμε δικαίωμα να αποφασίζουμε για τη ζωή του.

Πολλοί αναρωτιούνται αν η γενιά μας είναι πιο ανώριμη, πιο οργισμένη ή πιο ανίκανη να διαχειριστεί την απόρριψη.

Η πραγματικότητα είναι πιο σύνθετη.

Πίσω από αυτά τα εγκλήματα συχνά συνυπάρχουν η συναισθηματική ανωριμότητα, η αδυναμία διαχείρισης θυμού, η έλλειψη ψυχικής ανθεκτικότητας, η ανάγκη ελέγχου, οι βαθιά ριζωμένες αντιλήψεις κυριαρχίας μέσα στις σχέσεις και, σε ορισμένες περιπτώσεις, ψυχιατρικές ή άλλες σοβαρές διαταραχές.

Όταν όλα αυτά συνδυάζονται με την αδυναμία αποδοχής της απώλειας και την απουσία έγκαιρης παρέμβασης, το αποτέλεσμα μπορεί να γίνει τραγικό.

Ιδιαίτερη εντύπωση προκαλεί το γεγονός ότι πολλοί δράστες φαίνεται να αδιαφορούν ακόμη και για τα ίδια τους τα παιδιά.

Ωστόσο, εκείνη τη στιγμή δεν λειτουργούν με γνώμονα την ευθύνη απέναντι στα παιδιά τους, αλλά μέσα από μια ακραία εγωκεντρική και καταστροφική λογική αν δεν μπορούν να έχουν τον έλεγχο της ζωής που επιθυμούν, καταστρέφουν τα πάντα γύρω τους, συμπεριλαμβανομένου του μέλλοντος των παιδιών τους.

Το ερώτημα είναι τι μπορεί να γίνει, αφού τα περιστατικά συνεχίζονται.

Η αυστηροποίηση των ποινών από μόνη της δεν αρκεί, γιατί πολλοί από αυτούς τους δράστες δεν σκέφτονται τις συνέπειες όταν αποφασίζουν να σκοτώσουν.

Χρειάζεται έγκαιρος εντοπισμός της επικίνδυνης συμπεριφοράς, σοβαρή αντιμετώπιση των απειλών και της ενδοοικογενειακής βίας, καλύτερη εκπαίδευση γύρω από τις υγιείς σχέσεις και τη διαχείριση συναισθημάτων, πρόσβαση σε υπηρεσίες ψυχικής υγείας και ουσιαστική προστασία των θυμάτων όταν ζητούν βοήθεια.

Καμία απειλή, κανένας ξυλοδαρμός και κανένα περιστατικό καταδίωξης δεν πρέπει να θεωρείται οικογενειακή υπόθεση ή μια κακή στιγμή.

Κάθε νέα γυναικοκτονία δείχνει ότι το πρόβλημα δεν είναι ένας στιγμιαίος θυμός αλλά μια βαθύτερη αποτυχία της κοινωνίας να αναγνωρίσει έγκαιρα τα σημάδια του κινδύνου.

Και όσο συνεχίζουμε να ερμηνεύουμε αυτά τα εγκλήματα ως εγκλήματα πάθους ή ως αποτέλεσμα ενός δύσκολου χωρισμού, τόσο θα απομακρυνόμαστε από την πραγματική τους αιτία τη βία, την ανάγκη ελέγχου και την αδυναμία ορισμένων ανθρώπων να αποδεχθούν ότι κανείς δεν τους ανήκει.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους