Μετά την τοποθέτηση μου για τον Γιωτόπουλο, άρχισαν πάλι οι ανώνυμες απειλές, τα νταηλικια, οι φοβέρες, οι ξέρουμε μωρή που μένεις (με φωτογραφίες από το σπίτι μας), οι ψόφα καριολα, οι προσεχε π...
Μετά την τοποθέτηση μου για τον Γιωτόπουλο, άρχισαν πάλι οι ανώνυμες απειλές, τα νταηλικια, οι φοβέρες, οι ξέρουμε μωρή που μένεις (με φωτογραφίες από το σπίτι μας), οι ψόφα καριολα, οι προσεχε π@τανα στην έχουμε στημένη.
Τα ίδια που είχα ζήσει πριν χρόνια και με τους Χρυσαυγίτες.
Φοβήθηκα τότε φοβάμαι και τώρα.
Αυτό όμως δεν αλλάζει κάτι.
Και κυρίως δεν αλλάζει εμένα.
Γιατί εμένα οι γονείς με έκαναν άνθρωπο, όχι ποντικοκούραδο με πόδια.
Με μεγάλωσαν με αγκαλιές και φιλιά και λογάκια τρυφερά κι ορμήνιες, με ανάστησαν στα περβόλια και τους ανθισμένους κήπους, εκεί που σαν άλλοτε θα στήσουμε χορό, εκεί που θα τσουγκρίσουμε ποτηρια, εκεί που ένα εβίβα θα υψωθεί στους ουρανούς τους εφτά για να κεράσει κρασί μεταλαβιά σ’ αγγέλους και σε δαίμονες.
Ετσι που λες οι γονείς μου με έκαναν σαν τα μούτρα τους: ελεύθερη.
Και δε θα φτύσω στον τάφο τους για να γίνω αρεστή σε κανένα κερατά.
Γιατί εγώ που δεν πιστεύω σε σταυρούς και σε παπάδες, η θρησκεία μου είναι η μαγκιά του Λουκή, ο τσαμπουκας της Σύλβας, η μοναξιά τους, ο έρωτας τους, το μεγαλείο τους.
Και πάνω απ’ όλα η αγάπη τους για τους ανθρώπους και γι’ όλα τα πλάσματα της. Άσε ρε αγάπη μου με τον κάθε μαλάκα.
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους