Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Σημερινή συζήτηση με το 19χρονο γιο μου που πραγματικά με τσάκισε, ύστερα από όλα αυτά που ακούει, διαβάζει και βλέπει να συμβαίνουν γύρω μας. «Μαμά, δεν θέλω να παντρευτώ, δεν πιστεύω στις σχέσεις.

Οι άνθρωποι δεν αγαπάνε όπως παλιά.

Δεν θέλω να χωρίσω... οι περισσότεροι πλέον χωρίζουν , πληγώνουν ο ένας τον άλλον, αλληλοσκοτώνονται.

Μόνο λίγοι αγαπούν πλέον πραγματικά.

Όλα είναι ψεύτικα πλέον σε αυτή την εποχή». Αν ένα πράγμα δεν ήθελα να πάρει ο γιος μου από μένα, είναι η μεγάλη μου ευαισθησία, καθώς γνωρίζω καλά ότι το να είσαι ευαίσθητος σε μια τέτοια εποχή ισοδυναμεί με κατάρα.

Αυτά τα λόγια του όμως με καθήλωσαν.

Ένας νέος άνθρωπος, στο ξεκίνημα της ζωής του, αντί να είναι γεμάτος ρομαντισμό, κουβαλάει μια βαθιά απογοήτευση για τον κόσμο που του παραδίδουμε.

Και το χειρότερο; Έχει, σε πολλά, δίκιο.

Ζούμε στην εποχή που η υποτιθέμενη αγάπη σκοτώνει.

Στην εποχή των social media, όπου ο διπλανός μας είναι απλώς μια επιλογή που μπορούμε να κάνουμε swipe αριστερά ή δεξιά.

Όλα έχουν γίνει αναλώσιμα.

Αν κάτι χαλάσει, δεν το φτιάχνουμε, το πετάμε και παίρνουμε το επόμενο.

Οι άνθρωποι δείχνουν μια «βιτρίνα» ευτυχίας, αλλά πίσω από αυτή κρύβεται απίστευτη μοναξιά.

Ο φόβος του γιου μου για τον χωρισμό δεν είναι αδικαιολόγητος, αλλά είναι η λογική αντίδραση ενός παιδιού που βλέπει γύρω του γάμους να καταρρέουν σαν χάρτινοι πύργοι.

Όμως, πίσω από την άρνησή του, εγώ άκουσα κάτι άλλο.

Δεν άκουσα έναν άνθρωπο που δεν θέλει να αγαπήσει.

Άκουσα έναν άνθρωπο που φοβάται.

Ο γιος μου δεν σνομπάρει τον έρωτα , τον γάμο ή τη δέσμευση.

Σνομπάρει το ψέμα.

Και αυτό, ως μάνα, με κάνει να είμαι περήφανη για τις αξίες του, αλλά και να ανησυχώ για το βάρος που κουβαλάει.

Δεν είμαι από εκείνες τις μητέρες που θέλω οπωσδήποτε να παντρευτεί, να κάνει παιδιά και να δω εγγόνια.

Θέλω απλά να είναι υγιής και καλός άνθρωπος.

Του απάντησα λοιπόν ότι: «Αγόρι μου, έχεις δίκιο.

Ο κόσμος έγινε πιο γρήγορος, πιο επιφανειακός και πιο σκληρός.

Οι άνθρωποι συχνά φοβούνται να τσαλακωθούν, να επενδύσουν, να πονέσουν.

Αλλά το ότι οι περισσότεροι επιλέγουν το εύκολο και το "ψεύτικο", δεν σημαίνει ότι το αληθινό έπαψε να υπάρχει.

Οι λίγοι που αγαπούν πραγματικά, για τους οποίους μίλησες, υπάρχουν ακόμα.

Και ξέρεις γιατί; Γιατί η αγάπη δεν είναι μόδα της εποχής για να παλιώσει.

Είναι ανάγκη της ανθρώπινης ψυχής.

Αν κλείσεις την πόρτα σου για να μην χωρίσεις και μην πληγωθείς, κλείνεις την πόρτα και στην πιθανότητα να ζήσεις κάτι μοναδικό.

Μην γίνεις σαν την εποχή σου.

Γίνε εσύ ένας από αυτούς τους "λίγους" που αγαπούν αληθινά.

Και τότε, θα ελκύσεις και τον άνθρωπο που ψάχνει ακριβώς το ίδιο». Τα παιδιά μας καθρεφτίζουν την κοινωνία μας.

Και όταν ένας 19χρονος νιώθει έτσι, που σίγουρα δεν θα είναι μόνο το δικό μου παιδί που βλέπει έτσι τα πράγματα, είναι χρέος μας να τους θυμίσουμε ότι η αγάπη θέλει γενναιότητα. Κι ας ρισκάρεις να πληγωθείς. Έχουν εκφράσει τα δικά σας παιδιά τέτοιες φοβίες και ανησυχίες;

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους