Original Post

Πλήρες Κείμενο:

O φθόνος του πλούτου και ο λαϊκισμός Νεοσσός της πολιτικής δήλωσε ότι το κόμμα του, η ΕΛΑΣ, αν φορολογήσει 1.500 ΑΦΜ που δηλώνουν εισόδημα 900.000 ευρώ, θα εισπράξει περί τα 4 δισ.. Είναι σαν να κλέβεις εκκλησία αν αποδείξεις με έναν και μόνον πολλαπλασιασμό τον λάθος υπολογισμό.

Το πρόβλημα δεν αφορά την αριθμητική, αλλά μια νοοτροπία η οποία αποτελεί θεμελιώδες εδάφιο του κοινωνικού συμβολαίου της Μεταπολίτευσης.

Το κυνήγι και ο εξορκισμός του πλούτου είναι ένα από τα κυρίαρχα ιδεολογήματα που διατρέχουν οριζοντίως την κοινωνία μας και αποτελούν τον πυρήνα του λαϊκισμού, εμφανούς και υφέρποντος.

Προδικτατορικά, η κοινωνική ανέλιξη ήταν για εκατοντάδες χιλιάδες νέους ανθρώπους ο όρος της επιβίωσής τους.

Από την καταραμένη φτώχεια των αγροτικών περιοχών η βελτίωση της ζωής τους περνούσε, μέσω της σκληρής δουλειάς, στην καταξίωσή τους στις κοινωνίες των αστικών κέντρων.

Στις περισσότερες περιπτώσεις το εφαλτήριο αυτής της εξέλιξης ήταν η ανώτατη εκπαίδευση.

Οι γονείς και τα τρία αδέλφια δούλευαν στο χωράφι για να σπουδάσει ο ένας γιος και αδελφός.

Κάπως έτσι φτωχόπαιδα έγιναν μεγάλοι και τρανοί σε μια Ελλάδα που δεν φθονούσε τον πλούτο και την επιτυχία, αλλά αποτελούσαν έπαθλα προς κατάκτηση.

Φυσικά οι καιροί άλλαξαν, άλλαξαν και οι συνειδήσεις των ανθρώπων.

Μέσα από τη Μεταπολίτευση γεννήθηκε μια άλλη Ελλάδα, με πολλά, πάρα πολλά θετικά, αλλά και με πολλά αρνητικά.

Η κοινωνικοποίηση της ρεμούλας και της διαφθοράς μοιραία έφερε, στη μεγάλη κλίμακα, την απαξίωση της προσπάθειας και της εργασίας ως τα μέσα για την οικονομική ευμάρεια και την κοινωνική αποδοχή.

Γιατί να προσπαθήσεις σκληρά όταν ο ουρανός βρέχει δραχμές; Ολα τα παραπάνω, διαπιστώσεις και αξιολογικές κρίσεις πολλών, έχουν υποβιβαστεί σε γκρίνια κάποιων «γραφικών» οι οποίοι είναι κολλημένοι σε πρότυπα άλλων εποχών.

Διότι το σύστημα –και ο φθόνος του πλούτου αποτελεί μέρος ενός συστήματος– έχει έναν ασφαλή τρόπο αντιμετώπισης των αντιπάλων του: τους περιγράφει ως γραφικούς και τους περιθωριοποιεί.

Εδώ και πολλά χρόνια η Αριστερά, η Κεντροαριστερά και αυτό το μυστήριο πράγμα που αποκαλείται λαϊκή Δεξιά, υπόσχονται τα πάντα επειδή θα φορολογήσουν, όπως εξαγγέλλουν, τον μεγάλο πλούτο.

Πλην όμως, τέτοιο οικονομικό μέγεθος δεν υφίσταται στην Ελλάδα, στο μέτρο που φαντάζονται οι συγκεκριμένοι πολιτικοί χώροι.

Εκτός αν δεν εννοούν φορολόγηση του μεγάλου πλούτου, αλλά δήμευσή του.

Και ούτε τότε βγαίνουν τα νούμερα.

Τι απομένει; Μια ομίχλη μέσα στην οποία ο καθένας βλέπει αυτό που θέλει να δει, με οδηγό τα γνωστά προκατασκευασμένα σχήματα ενός λαϊκισμού, δεξιού και αριστερού.

Σε μια χύδην εποχή, όπου μια απλή πράξη της αριθμητικής αποτελεί πολυτέλεια, είναι λογικό να αναπαράγονται οι γνωστές πολιτικές που μας οδήγησαν στη χρεοκοπία.

Ισως θα έπρεπε να υπάρξει και ένα ακόμη ντοκιμαντέρ για τη μακρά πορεία προς «Στο χιλιοστό», που θα ήταν εξίσου διδακτικό με αυτό που είδαμε.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους