Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Οι Αρχηγοί των Πρωταθλητών Νο8. Μπόμπι Μουρ Στις 30 Ιουλίου 1966, στο Γουέμπλεϊ ο αρχηγός των "Λιονταριών" σκούπισε προσεκτικά τα χέρια του από τη λάσπη και τον ιδρώτα στο τραπεζομάντηλο του βασιλικού θεωρείου πριν σφίξει το χέρι της βασίλισσας Ελισάβετ και παραλάβει το τρόπαιο Ζιλ Ριμέ. Ο Μπόμπι Μουρ παραμένει μέχρι σήμερα ο μοναδικός αρχηγός της εθνικής Αγγλίας που έχει σηκώσει Παγκόσμιο Κύπελλο.

Γεννημένος στις 12 Απριλίου 1941 στο Μπάρκινγκ του Έσεξ, εντάχθηκε στη Γουέστ Χαμ σε ηλικία 15 ετών και έκανε το ντεμπούτο του στην πρώτη ομάδα τον Σεπτέμβριο του 1958 κόντρα στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ.

Κεντρικός αμυντικός — στην ουσία λίμπερο, σε εποχή που η θέση δεν υπήρχε ακόμη ως τέτοια στο αγγλικό ποδόσφαιρο — ξεχώριζε όχι για τον δυναμισμό των επεμβάσεων αλλά για την ανάγνωση του παιχνιδιού και την ψυχραιμία του.

Όπως είπε ο Τζοκ Στάιν με αρκετή δόση υπερβολής: «Θα έπρεπε να υπάρχει νόμος που να του απαγορεύει να παίζει.

Ξέρει τι θα γίνει μέσα στο γήπεδο είκοσι λεπτά πριν από τον καθένα». Στο Μουντιάλ του 1962 στη Χιλή αγωνίστηκε σε όλα τα παιχνίδια της Αγγλίας, που αποκλείστηκε στα προημιτελικά από τη Βραζιλία.

Τον επόμενο χρόνο έγινε αρχηγός σε ηλικία 22 ετών — ο νεότερος αρχηγός στην ιστορία της εθνικής — και το 1964 οδήγησε τη Γουέστ Χαμ στο FA Cup, κερδίζοντας παράλληλα τον τίτλο του Άγγλου Ποδοσφαιριστή της Χρονιάς, ενώ εκείνη την περίοδο αντιμετώπισε και νίκησε τον καρκίνο των όρχεων.

Το 1965 η Γουέστ Χαμ κατέκτησε το Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης, το 1966, λίγο πριν από την έναρξη, η συμμετοχή του στο τουρνουά τέθηκε σε κίνδυνο λόγω διαφορών στο συμβόλαιο του με τη Γουέστ Χαμ — χρειάστηκε η επέμβαση του προπονητή Αλφ Ράμσεϊ για να αρθεί το αδιέξοδο. Η Αγγλία πέρασε αήττητη όλη τη διοργάνωση.

Στον τελικό, η Αγγλία πήρε κεφάλι στο σκορ στην παράταση κόντρα στη Δυτική Γερμανία και νίκησε τελικά 4-2, με χατ-τρικ του Τζεφ Χαρστ. Ο Ράμσεϊ είπε: «Δεν θα είχαμε κερδίσει το Παγκόσμιο Κύπελλο αν ο Μπόμπι Μουρ δεν ήταν ο αρχηγός μας». Αποσύρθηκε από την εθνική το 1973 με 108 εμφανίσεις, ρεκόρ που παρέμεινε για περίπου δεκαπέντε χρόνια πριν το σπάσει ο Πίτερ Σίλτον.

Πέθανε στις 24 Φεβρουαρίου 1993 από καρκίνο του παχέος εντέρου, σε ηλικία 51 ετών.

Η τελευταία του δημόσια εμφάνιση έγινε στο Γουέμπλεϊ — το ίδιο γήπεδο όπου είχε σηκώσει το τρόπαιο.

Η πιο χαρακτηριστική του εικόνα δεν είναι εκείνη με το τρόπαιο στα χέρια.

Είναι μια στιγμή τέσσερα χρόνια αργότερα, στο Μουντιάλ του 1970 στο Μεξικό. Ο Μουρ, με χειρουργική ακρίβεια, έκανε ένα τάκλιν στον Ζαϊρζίνιο και χωρίς να αγγίξει τον αντίπαλο, του απέσπασε τη μπάλα μέσα στη περιοχή και συνέχισε το παιχνίδι.

Ήταν μια επέμβαση που χαρακτηρίστηκε ως το κορυφαίο τάκλιν που έχει γίνει ποτέ στην ιστορία των Παγκοσμίων Κυπέλλων. «Θυμάμαι πάρα πολύ καλά εκείνο το τάκλιν.

Ήταν μια απίστευτη επέμβαση από τον Μπομπ Μουρ.

Τι παίκτης! Ήταν τόσο καθαρός και ψύχραιμος.

Ήξερε ακριβώς πότε έπρεπε να πέσει». σχολίασε ο ίδιος ο Ζαϊρζίνιο Στο τέλος του αγώνα, σε μια ιστορική στιγμή αμοιβαίου σεβασμού, ο Πελέ ζήτησε τη φανέλα του και οι δυο τους έκαναν μια εμβληματική αγκαλιά κατά την ανταλλαγή.

Κάποτε ο Πελέ έγραψε: «Ήταν φίλος μου και ο μεγαλύτερος αμυντικός που αντιμετώπισα ποτέ». Αν ο ίδιος ο "Ελ Ρέι" αναφέρεται έτσι για κάποιον τα υπόλοιπα είναι περιττά.

Σήμερα, η κληρονομιά του παραμένει ζωντανή έξω από το το εμβληματικότερο Στάδιο ποδόσφαιρου στον κόσμο, το Γουέμπλεϊ, όπου ορθώνεται το χάλκινο άγαλμά του συνοδευόμενο με την παρακάτω επιγραφή: "Μπόμπι Μουρ 1941-1993.

Άψογος ποδοσφαιριστής.

Αυτοκρατορικός αμυντικός.

Αθάνατος ήρωας του 1966.

Ο πρώτος Άγγλος που σήκωσε ψηλά το Παγκόσμιο Κύπελλο.

Αγαπημένος γιος του Ιστ Εντ του Λονδίνου.

Ο σπουδαιότερος θρύλος της Γουέστ Χαμ Γιουνάιτεντ. Εθνικός θησαυρός. Άρχοντας του Γουέμπλεϊ. Κύριος του παιχνιδιού. Εξαιρετικός αρχηγός. Τζέντλεμαν για πάντα".

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους