Βρίσκομαι στα έκτακτα κεντρικού νοσοκομείου της Αθήνας, συνοδεύοντας συγγενικό πρόσωπο. Θα μπορούσα να αρχίσω να βρίζω το πολιτικό σύστημα, όπως έκανε ένας κυριούλης έξω στην αναμονή, επειδή του είπε...

Πλήρες Κείμενο:

Βρίσκομαι στα έκτακτα κεντρικού νοσοκομείου της Αθήνας, συνοδεύοντας συγγενικό πρόσωπο. Θα μπορούσα να αρχίσω να βρίζω το πολιτικό σύστημα, όπως έκανε ένας κυριούλης έξω στην αναμονή, επειδή του είπε η κυρία της ασφάλειας να περιμένει έξω και να μη φράζει τον διάδρομο από όπου περνούν τα φορεία.

Θα μπορούσα να φωνάζω επειδή είμαι εδώ πέντε ώρες.

Θα μπορούσα να ουρλιάζω επειδή «στην Ολλανδία όλα είναι τέλεια», όπως λένε κάποιοι, απλά τα ενοίκια είναι πανάκριβα και όταν πας στο νοσοκομείο, αν δεν πεθαίνεις εκείνη τη στιγμή, σου λένε να πάρεις παρακεταμόλη και να πας σπίτι σου.

Και αν τελικά πεθάνεις, μπορεί να σου πουν να τους πάρεις και ένα τηλέφωνο πρώτα.

Όχι όμως.

Δεν θα το κάνω.

Δεν θα το κάνω γιατί δεν είμαι πολιτικός influencer να πουλάω αγανάκτηση με το κιλό.

Θα πω για μία ακόμη φορά αυτό που πρέπει να λέγεται: γιατροί, νοσηλευτές, τραυματιοφορείς, ΕΚΑΒ, γραμματεία, security, καθαριστές και όλο το προσωπικό των νοσοκομείων υπερβάλλουν εαυτούς κάθε μέρα μέσα σε συνθήκες που ο μέσος σχολιαστής του καναπέ δεν θα άντεχε ούτε μισή βάρδια.

Και πολλές φορές το αυτονόητο είναι το πιο δύσκολο πράγμα στον κόσμο. - Να μη στεκόμαστε στον διάδρομο. - Να μη φράζουμε τη διέλευση. - Να μπορούν να περάσουν τα φορεία. - Να μπορούν να κάνουν οι άνθρωποι τη δουλειά τους χωρίς να πρέπει κάθε τρία λεπτά να εξηγούν τα βασικά σε κάποιον που νομίζει ότι το νοσοκομείο είναι καφενείο, λαϊκή συνέλευση ή προσωπικό του βασίλειο.

Και επειδή δεν αρκεί μόνο να γκρινιάζουμε, ας πούμε και κάτι πρακτικό. - Κύριε υπουργέ, Άδωνις Γεωργιάδης - Adonis Georgiadis βάλτε πινακίδες οροφής στα ΤΕΠ όπως στα σουπερμάρκετ.

Μεγάλα, καθαρά, απλά πράγματα. - Πού παίρνεις αριθμό αναμονής. - Πού δηλώνεις τον ασθενή. - Να έχεις έτοιμο το ΑΜΚΑ. - Πού περιμένουν οι συνοδοί. - Ποιος διάδρομος πρέπει να μένει ανοιχτός. - Πού απαγορεύεται να στέκεσαι.

Να είναι τόσο απλό που πονάει από απλότητα.

Και κάτι ακόμη.

Βρείτε τρόπο η βασική εισαγωγή του ασθενούς στο σύστημα να ξεκινά ήδη μέσα στο ασθενοφόρο, όταν αυτό είναι εφικτό.

Ένα tablet, όνομα ασθενούς, ΑΜΚΑ αν υπάρχει, βασικά στοιχεία, ένας αριθμός περιστατικού, ένα QR code.

Μέχρι να φτάσει ο ασθενής στο νοσοκομείο, να έχει γίνει ήδη η μισή δουλειά.

Δεν μιλάμε για Star Trek τεχνολογία.

Μιλάμε για πράγματα που σε άλλους τομείς τα θεωρούμε αυτονόητα εδώ και χρόνια.

Και ναι, θέλουμε και λίγη πειθαρχία.

Όχι επειδή είμαστε αυταρχικοί, αλλά επειδή στα έκτακτα δεν παίζουμε.

Ο διάδρομος δεν είναι χώρος για πηγαδάκια, φωνές, καυγάδες και προσωπικές παραστάσεις αγανάκτησης.

Είναι δρόμος δουλειάς.

Είναι δρόμος φορείων.

Είναι δρόμος ανθρώπων που μπορεί εκείνη τη στιγμή να παλεύουν πραγματικά.

Και τέλος, μεγαφωνικές εγκαταστάσεις παντού.

Δεν γίνεται να βγαίνει νοσηλευτής ή υπάλληλος και να φωνάζει ονόματα μέσα στο χάος για να βρει συνοδό.

Ανακοίνωση από μεγάφωνο, καθαρά και οργανωμένα.

Όνομα ασθενούς, σημείο προσέλευσης, τέλος.

Λιγότερη φασαρία, λιγότερη ταλαιπωρία, λιγότερο χάσιμο χρόνου.

Απλά πράγματα.

Δεν χρειάζεται κάθε φορά να ανακαλύπτουμε τον τροχό.

Μερικές φορές χρειάζεται απλώς να βάλουμε πινακίδες, μεγάφωνα, tablets και λίγη κοινή λογική. Και κυρίως να αφήνουμε τους ανθρώπους των νοσοκομείων να κάνουν τη δουλειά τους. #JustMyTwoCents

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους