Μιας και αυτή εδώ είναι η εβδομάδα του βιβλίου μου, θα ποστάρω κάθε απόγευμα, μέχρι το Σάββατο που θα γίνει η παρουσίαση, κάτι για κάποιο βιβλίο. Να εξηγήσω πως η μουσική για ανθρώπους σαν εμένα, μας...
Μιας και αυτή εδώ είναι η εβδομάδα του βιβλίου μου, θα ποστάρω κάθε απόγευμα, μέχρι το Σάββατο που θα γίνει η παρουσίαση, κάτι για κάποιο βιβλίο.
Να εξηγήσω πως η μουσική για ανθρώπους σαν εμένα, μας έδειξε πως ήταν η ζωή σε άλλα μέρη.
Πως ήταν οι άνθρωποι, οι κοινωνίες τους και πως αντιμετώπιζαν τα προβλήματα.
Από τους Clash μάθαμε για την Νικαράγουα, από τους Dead Kennedys μάθαμε για την Καλιφόρνια, από τους χίππηδες μάθαμε για το ’60, από τους ροκαμπιλάδες για την Αμερική του ’50 κλπ.
Η μουσική ήταν πάντα για εμάς ένα παράθυρο στον κόσμο.
Μάθαινες από πρώτο χέρι τι συνέβαινε και δεν στο έλεγαν στις ειδήσεις… Όποιος δεν είχε πιάσει το νόημα, είχε χάσει τα ¾ του τραγουδιού… To Black Book του Richard Rouska μου άρεσε πάρα πολύ επειδή περιγράφει ακριβώς μια κατάσταση που έχει να κάνει με την μουσική και την πολιτικο-κοινωνική πραγματικότητα τουLeeds και του Yorkshire της Αγγλίας.
Είναι ένα αυτοβιογραφικό βιβλίο. Ο Rouska δεν είναι πολύ μεγαλύτερος από εμένα, οπότε η περιγραφή των εμπειριών του δίνει μια ξεκάθαρη εικόνα ενός Άγγλου της ηλικίας μου, που είχε φάει πετριά με την μουσική, ξεκινώντας από τα σακάκια και τα κουστούμια του θείου του, τις βέσπες, τους καθρέφτες και τo κυνηγητό των Mods με τους Rockers.
Με την έκρηξη του punk ο νεαρός Rouska ακολουθεί το ρεύμα, γράφει σε fanzines, εμφανίζεται σε σκηνές απαγγέλλοντας ως ποιητής, φτιάχνει δικό του γκρουπ, τους W.M.T.I.D. κάνει δική του ανεξάρτητη δισκογραφική εταιρεία στο Leeds, την Rouska Records, κυκλοφορεί τα πρώτα Cassandra Complex, τους Dustdevils, τους Party Day (ακούστε τους στα σχόλια) οι διανομές του περνάνε το κανάλι της Μάγχης, φτάνουν στην Ελλάδα μέσω της Music Box, κάνει δημόσιες σχέσεις για τον Tom Robinson, την δισκογραφική εταιρεία Cherry Red και μπλέκεται με την πολιτική και το εργατικό κόμμα κλπ κλπ.
Για κάποιον που του αρέσουν οι βιογραφίες που αν το βιβλίο έχει να κάνει και με την μουσική, τότε είναι στα καλύτερά μου, πέρασα εξαιρετικά διαβάζοντας το Black Book.
Όποιος αγαπά και θέλει να κατανοήσει την μουσική και τις σκηνές των Mods, του punk, της alternative, του new wave και του synth της Βρετανίας θα διαβάσει αυτό το βιβλίο μονορούφι.
Είναι ένα απαραίτητο ανάγνωσμα για όλους τους θαυμαστές εκείνης της χρυσής εποχής, της δεκαετίας του '70 και του '80, των fanzines και της έντονης ανεξαρτησίας.
Το βιβλίο δεν αφορά μόνο τους δίσκους, τα συγκροτήματα ή τις συναυλίες, αλλά και την αιτία και το αποτέλεσμα που είχαν όλα αυτά στην Βρετανία, μέσα από την ζωή του συγγραφέα, σε συνδυασμό με τα μάλλον αστεία αλλά και ενδιαφέροντα «απομνημονεύματά» του που ανατρέχουν στα συγκροτήματα, τις εκδηλώσεις και τις κυκλοφορίες της εταιρείας του.
Ιδανικό για ανθρώπους μικρότερης ηλικίας, για να τα ζήσουν όλα από πρώτο χέρι.
Επειδή το εξώφυλλο είναι απλά ασπρόμαυρο, είπα να φωτογραφηθώ με αυτό και να κάνω μια καλλιτεχνία, για αλλαγή… Το εχω παρακάνει να έχω αναρτήσεις με τα μούτρα μου συνεχώς, αυτές τις μέρες… Να είστε καλά…
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους