Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Φαντασου να πληγώνεις το παιδί σου τόσο βαθιά που ο μόνος δρόμος, προς την ειρήνη και την ψυχική ηρεμία είναι η απόσταση… Όχι επανάσταση…. Όχι τιμωρία… Όχι κακία… Απόσταση!!! Αυτό είναι το σημείο οπου οι άνθρωποι αρνούνται να αποδεχτουν όταν μιλούν για την αποξένωση, σαν να είναι σκληρότητα…αχαριστία… Το κάνουν, για την δήθεν αφοσίωση, τις αξίες, το αίμα, τη συγχώρεση, τον σεβασμό.

Το κάνουν για να φαίνεται το παιδί οτι είναι ψυχρό, δραματικό, εγωιστικό, επηρεασμένο, προβληματικό, χαμένο, διαλυμένο… Οτιδήποτε εκτός από την προφανή ερώτηση: Τι συνέβη μέσα σε εκείνη τη σχέση, που έκανε την απόσταση να μοιάζει πιο ασφαλής, από την αγάπη;! Γιατί ένα παιδί συνήθως, δεν μεγαλώνει, ονειρεύοντας να αποκόψει έναν γονιό.

Δεν είναι αυτή η φαντασίωση… Η φαντασίωση είναι σχεδόν πάντα το αντίθετο.

Να το δουν επιτέλους.

Να το πιστέψουν επιτέλους.

Να το ακούσουν πραγματικά… με υπομονή και σεβασμό…! Για να νιώσει επιτέλους ασφαλής!!! Να έχεις επιτέλους το είδος της μητέρας ή του πατέρα, που η παρουσία του μαλακώνει το σώμα και την ψυχή, αντί να «τεντώνει»,…να αδιαφορεί πλήρως..!!! Έτσι όταν η απόσταση είναι αυτό που μένει, συνήθως έρχεται μετά από χρόνια προσπάθειας, να μην την επιλέξει… Μετά από άπειρες εξηγήσεις… Μετά την ξανά επιστροφή… Αφού ήλπιζε ότι αυτή η φορά θα είναι διαφορετική.. Αφού κατάπιε, αυτό που δεν έπρεπε ποτέ να καταπιεί..!!!!! Μέχρι να απομακρυνθεί κάποιος, σπάνια συμβαίνει, επειδή σταμάτησε να νοιάζεται.

Είναι επειδή το να μένεις, θα συνέχιζε να σου κοστίζει πάρα πολύ.

Το νευρικό σύστημα.

Την λογική.

Την ικανότητα,να εμπιστεύονται τον εαυτό τους.

Την γαλήνη.

Το σώμα τους. Την ΖΩΗ!!! Αυτό είναι που τόσοι πολλοί γονείς, οικογένειες και παρευρισκόμενοι δεν θέλουν να αντιμετωπίσουν.

Θέλουν την εικόνα της οικογένειας, χωρίς την τεράστια ευθύνη που απαιτεί η οικογένεια.

Θέλουν πρόσβαση, χωρίς καμμία επισκευή,ευθύνη ή συνείδηση… Θέλουν τον τίτλο του γονέα, χωρίς να χρειάζεται να δουν τι έπρεπε να γίνει με το παιδί τους…ουσιαστικά…!! «Γονείς» χωρίς απολύτως καμμία συνείδηση…τι σημαίνει ΓΟΝΕΑΣ! Ετσι καταλήγει ώστε, τώρα ο «γονιός» είναι ο εγκαταλελειμμένος… Τώρα το παιδί είναι αχάριστο.

Τώρα τα όρια, είναι κατάχρηση… Τώρα η απόσταση είναι προδοσία… Αλλά τίποτα από αυτά δεν αλλάζει την αλήθεια! Αν ο μόνος τρόπος να σταματήσει το παιδί απο πνιγμό ήταν να κολυμπήσει μακριά, η τραγωδία δεν είναι η απόσταση.

Η τραγωδία, το έκανε απαραίτητο!!!! Και αυτή η αλήθεια κόβει τόσο βαθιά γιατί αποκαλύπτει κάτι αβάσταχτο: ορισμένοι γονείς θα προτιμούσαν να θρηνήσουν την απώλεια πρόσβασης, παρά να αντιμετωπίσουν τη ζημιά που την δημιούργησε!!! Να αναρωτηθούν γιατί γίνανε ..γονείς;! Γι' αυτό τόσα πολλά ενήλικα παιδιά κουβαλούν τόσο πολύπλοκη θλίψη…θυμό… Δεν θρηνούν μόνο τον γονιό.

Θρηνούν το γεγονός ότι ο γονιός εξακολουθεί να μην καταλαβαίνει,και δεν θα καταλάβει ποτέ , γιατί έφτασε σε αυτό.

Θρηνούν το γεγονός ότι ακόμα και τώρα, η εστίαση εξακολουθεί να είναι η απόσταση, όχι ο πόνος που έκανε την απόσταση τη μόνη τίμια επιλογή που έμεινε.

Η επιλογή της ηρεμιας, δεν είναι επίθεση.

Η επιλογή της απόστασης, δεν είναι σκληρότητα,αχαριστίας… Και το να προστατεύεις τον εαυτό σου, από αυτό που σε βλάπτει επανειλημμένα,έως και σε σκοτώνει λίγο-λιγο , δεν είναι απόδειξη, ότι απέτυχες στην αγάπη.

Μερικές φορές το να απομακρυνθείς, είναι ο μόνος τρόπος για να σταματήσει κάποιος να εγκαταλείπει τον εαυτό του!!! Και αν αυτό χρειάστηκε να γίνει, τότε η αποτυχία δεν ήταν ποτέ στο παιδί που έφυγε.

Ήταν στον «γονεα», που έκανε την αποχώρηση, να μοιάζει σαν το μόνο ασφαλές μέρος για να πάει…!!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους